III KK 442/12

Sygn. akt III KK 442/12

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 7 lutego 2013 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Roman Sądej (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Rafał Malarski

SSN Dariusz Świecki

Protokolant Jolanta Włostowska

po rozpoznaniu na posiedzeniu, w trybie art. 535 § 5 k.p.k., w dniu 7 lutego

2013r.,

w sprawie P. P.,

skazanego za czyn z art. 279 § 1 k.k. i in.,

kasacji wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść skazanego,

od prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w T. z dnia 11 kwietnia 2011r.,

uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do

ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w T.

UZASADNIENIE

Wyrokiem Sądu Rejonowego w T. z dnia 11 kwietnia 2011r., wydanym w

trybie art. 387 § 1 i 2 k.p.k., P. P. został uznany za winnego popełnienia ciągu

dwóch przestępstw z art. 279 § 1 k.k. i art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 279 § 1 k.k., za

który wymierzono mu karę roku pozbawienia wolności oraz grzywnę w wysokości

30 stawek dziennych, po 10 zł każda; wykonanie kary pozbawienia wolności

2

zostało warunkowo zawieszone na okres próby 3 lat, na który oskarżonego oddano

pod dozór kuratora sądowego.

Wyrok ten uprawomocnił się w dniu 19 kwietnia 2011r.

Kasację od powyższego wyroku, na korzyść skazanego, wniósł Prokurator

Generalny. Podniósł w niej zarzut rażącego i mającego istotny wpływ na treść

wyroku naruszenia przepisu prawa procesowego – art. 387 § 2 k.p.k. –

polegającego na uwzględnieniu wniosku oskarżonego o wydanie wyroku

skazującego bez przeprowadzenia postępowania dowodowego w sytuacji, gdy

okoliczności popełnienia przez P. P. przestępstw z art. 279 § 1 k.k. i art. 13 § 1 k.k.

w zw. z art. 279 § 1 k.k., z uwagi na sposób działania, budziły wątpliwości, co

obligowało do przeprowadzenia postępowania dowodowego w celu ich wyjaśnienia.

Prokurator Generalny wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i

przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w T.

Sąd Najwyższy rozważył, co następuje.

Kasacja była zasadna w stopniu oczywistym, uzasadniającym jej

uwzględnienie w trybie art. 535 § 5 k.p.k.

Bezsprzecznie, jednym z warunków konsensualnego zakończenia procesu

karnego w trybie art. 387 k.p.k. jest ustalenie, że „okoliczności popełnienia

przestępstwa nie budzą wątpliwości” - § 2 tego przepisu. W tej sprawie P. P. na

rozprawie, podobnie jak w postępowaniu przygotowawczym, zadeklarował, że

przyznaje się do popełnienia zarzuconych aktem oskarżenia czynów, a więc

występków z art. 279 § 1 k.k. oraz z art. 13 § 1 k.k. w z. z art. 279 § 1 k.k. Niemniej,

równie konsekwentnie twierdził, że „po prostu patrzył czy samochody są otwarte,

szarpał za klamki i jak były otwarte to wchodził” (k.71, k.130, k.237). Takie

wyjaśnienia oskarżonego nie dawały podstaw do ustalenia, że oskarżony

rzeczywiście dopuścił się występków włamania i usiłowania włamania do dwóch

samochodów, a w zgromadzonym materiale brak było materialnych dowodów

pokonania przeszkód zabezpieczających wnętrza pojazdów (k.4, k.91 oraz k. 37).

Zeznania pokrzywdzonych K. P. (k.336) oraz M. J. (k.353v), złożone już po wydaniu

zaskarżonego wyroku, na rozprawie prowadzonej w stosunku do dwóch

współoskarżonych, nie potwierdziły zamknięcia samochodów. Z tego też powodu w

ich sprawie dokonano zupełnie odmiennej subsumcji pierwszego z zarzuconych

oskarżonemu czynów – jako wyczerpującego znamiona art. 119 § 1 k.w. (k.356v).

Wprawdzie współoskarżeni M. M. i A. P. zostali uniewinnieni od drugiego zarzutu

3

(usiłowania włamania do samochodu M. J.), ale niewątpliwie i wskazane już

zeznania tego pokrzywdzonego (k.353v-354), nie upoważniają do wnioskowania o

usiłowaniu włamania.

Powołane już konsekwentne wyjaśnienia P. P., w istocie zaprzeczające

dokonaniu i usiłowaniu włamania do dwóch samochodów, nie pozwalały na

uznanie, że istotne okoliczności popełnienia przestępstw nie budzą wątpliwości, jak

wymaga tego dyspozycja art. 387 § 2 k.p.k. Wskazane zeznania pokrzywdzonych,

choć uzyskane w późniejszym czasie, jaskrawo potwierdziły występowanie

wątpliwości wynikających już z wyjaśnień oskarżonego. W tej sytuacji podzielić

należało zasadność podniesionego w kasacji Prokuratora Generalnego zarzutu

rażącego naruszenia zaskarżonym wyrokiem przepisu art. 387 § 2 k.p.k., które bez

wątpienia miało istotny wpływ na jego treść.

Konsekwencją spełnienia przesłanek określonych w art. 523 § 1 k.p.k.

musiało być zatem uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi

pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. W jego toku konieczne będzie

przeprowadzenie rozprawy na zasadach ogólnych, choć to Sądowi pozostawić

należy decyzję co do sposobu przeprowadzenia postępowania dowodowego, w tym

zakresu poprzestania na ujawnieniu poszczególnych dowodów.

Kierując się przedstawioną powyżej argumentacją Sąd Najwyższy orzekł, jak

w części dyspozytywnej wyroku.