II KK 25/13

Sygn. akt II KK 25/13

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 19 lutego 2013 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Krzysztof Cesarz (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Małgorzata Gierszon

SSN Roman Sądej

Protokolant Anna Janczak

w sprawie A. M.

skazanej z art. 284 § 2 kk

po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 kpk

w dniu 19 lutego 2013 r.,

kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego

na korzyść skazanej

od wyroku Sądu Rejonowego w W.

z dnia 28 listopada 2011 r.,

na podstawie art. 537 § 2 kpk i art. 632 § 2 kpk uchyla

zaskarżony wyrok i ;

- umarza postępowanie o czyn z pkt 2, obciążając kosztami

procesu w tej części Skarb Państwa,

- przekazuje sprawę w zakresie czynu z pkt 1 Sądowi

Rejonowemu w W. do ponownego rozpoznania.

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy w W. wyrokiem nakazowym z dnia 11 marca 2011 r.,

prawomocnym z dniem 19 maja 2011 r. uznał A. M. za winną tego, że w okresie od

dnia 8 czerwca 2010 r. do dnia 29 lipca 2010 r. w W. przy ul. D. na Poczcie Polskiej

2

numer …, działając czynem ciągłym dokonała przywłaszczenia powierzonego

mienia w łącznej kwocie 3020,81 zł, poprzez przyjęcie i potwierdzenie odciskiem

imiennie przydzielonego datownika czterech wpłat, a następnie niezarachowanie

ich na rachunki bankowe zgodnie z danymi zawartymi na dowodach wpłat, czym

działała na szkodę Poczty Polskiej, tj. czynu z art. 284 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k.,

po czym na podstawie art. 284 § 2 k.k. w zw. z art. 58 § 3 k.k. wymierzył oskarżonej

karę 10 miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej

kontrolowanej pracy na cele społeczne w rozmiarze 20 godzin miesięcznie i podjął

inne rozstrzygnięcia.

Tenże Sąd wyrokiem z dnia 28 listopada 2011 r., uznał A. M. za winną

dokonania dwóch, pozostających w zbiegu realnym, przestępstw z art. 284 § 2 k.k.,

polegających na tym, że:

1) w dniu 7 czerwca 2010 r. w W. będąc zatrudniona na stanowisku asystenta

w Urzędzie Pocztowym nr .. przy ul. D. przywłaszczyła powierzone jej mienie

ruchome w postaci pieniędzy w kwocie 588,10 zł i 195,50 zł w ten sposób,

że posługując się imiennym datownikiem i podpisem pobrała od klienta

Poczty Polskiej pieniędzy w w/w kwocie, a następnie pobranych pieniędzy

nie zaksięgowała, czym działała na szkodę Poczty Polskiej S.A. /…/,

2) w dniu 5 lipca 2010 r. w W. będąc zatrudniona na stanowisku asystenta w

Urzędzie Pocztowym nr … przy ul. D. przywłaszczyła powierzone jej mienie

ruchome w postaci pieniędzy w kwocie 684,50 zł w ten sposób, że

posługując się imiennym datownikiem i podpisem pobrała od klienta Poczty

Polskiej pieniędzy w w/w kwocie, a następnie pobranych pieniędzy nie

zaksięgowała, czym działała na szkodę Poczty Polskiej S.A. /…/,

i za każdy z tych czynów skazał ją na kary po 10 miesięcy pozbawienia wolności.

Następnie Sąd wymierzył karę łączną roku pozbawienia wolności, warunkowo

zawieszając jej wykonanie na okres próby 4 lat, na podstawie art. 72 § 2 k.k. orzekł

obowiązek naprawienia w całości szkody przez zapłatę 1468,10 zł

poszkodowanemu oraz obciążył oskarżoną kosztami sądowymi.

Ten wyrok uprawomocnił się z dniem 6 grudnia 2011 r.

Wyrok został zaskarżony w całości, na korzyść skazanej przez Prokuratora

Generalnego, który zarzucił „rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku

naruszenie przepisów prawa procesowego, to jest art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k.,

stanowiące bezwzględną przyczynę odwoławczą określoną w art. 439 § 1 pkt 8

3

k.p.k., polegającą na wydaniu przez Sąd Rejonowy w W. w dniu 28 listopada 2011

r. wyroku skazującego A. M. za czyn opisany w pkt II z art. 284 § 2 k.k., popełniony

w dniu 5 lipca 2010 r., pomimo tego, że stanowił on element czynu ciągłego z art.

284 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k., popełnionego w okresie od dnia 8 czerwca 2010 r.

do dnia 29 lipca 2010 r., za dokonanie którego została ona wcześniej skazana

prawomocnym wyrokiem tego sądu z dnia 11 marca 2011 r., sygn. X K … .”

Prokurator wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i umorzenie

postępowania karnego przeciwko A. M. o czyn opisany w pkt II na podstawie art. 17

§ 1 pkt 7 k.p.k. w zw. z art. 537 § 2 k.p.k., a w pozostałym zakresie przekazanie

sprawy Sądowi Rejonowemu w W. do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasacja, wywiedziona na korzyść skazanej, jest oczywiście zasadna w

całości i dlatego mogła być uwzględniona na posiedzeniu (art. 535 § 5 k.p.k.).

Nie budzi wątpliwości, utrwalone m.in. w judykaturze, aprobowane przez

obecny skład Sądu Najwyższego, stanowisko, że prawomocne skazanie za czyn

ciągły (art. 12 k.k.) stoi na przeszkodzie ze względu na treść art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k.,

ponownemu postępowaniu o później ujawnione zachowania, będące elementami

tego czynu, które nie były przedmiotem wcześniejszego osądzenia (patrz uchwały:

z dnia 21 listopada 2001 r., I KZP 25/01 – OSNKW 2002, z. 1 – 2, poz. 2, z dnia 15

czerwca 2007 r., I KZP 15/07 – OSNKW 2007, z. 7 – 8, poz. 55, wyrok z dnia 5

stycznia 2011 r., V KK 64/10 – OSNKW 2011, z. 2, poz. 14). Aktualne są również

motywy tego stanowiska i nie ma potrzeby ich tutaj przytaczać.

Porównanie opisu przypisanego czynu w tamtej sprawie X K … z opisem

czynu z pkt II osądzonego w niniejszej sprawie oraz ich kwalifikacji prawnych,

prowadzi do oczywistego wniosku, że ten ostatni czyn jest elementem czynu

ciągłego wcześniej przypisanego oskarżonej. Na skutek późniejszego ujawnienia

czyn z pkt II nie został wymieniony jako składnik czynu ciągłego objętego zarzutem

w sprawie X K …, lecz w rezultacie skazania za ten czyn doszło do skazania za

czyn z pkt II niniejszej sprawy. Tym samym, wystąpiła tzw. bezwzględna przyczyna

odwoławcza, określona w art. 439 § 1 pkt 8 k.p.k. - orzeczenie co do tego czynu

zostało wydane pomimo to, że postępowanie karne co do tego samego czynu tej

samej osoby zostało już prawomocnie zakończone.

Uchylenie wyroku w całości wynikało z potrzeby uwzględnienia, że nie mogło

się ostać rozstrzygnięcie o karze łącznej i jej warunkowym zawieszeniu oraz o

4

naprawieniu w całości szkody oraz z tego powodu, że orzeczenie co do czynu z pkt

I nie będzie mogło pozostawać bez związku z orzeczeniem co do czynu ze sprawy

X K … tego Sądu, którą przekazano do ponownego rozpoznania po uchyleniu

wyroku (sprawa II KK 24/11 Sądu Najwyższego).