II KK 29/13

Sygn. akt II KK 29/13

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 19 lutego 2013 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Krzysztof Cesarz (przewodniczący)

SSN Małgorzata Gierszon

SSN Roman Sądej (sprawozdawca)

Protokolant Anna Janczak

po rozpoznaniu na posiedzeniu, w trybie art. 535 § 5 kpk,

w dniu 19 lutego 2013r.,

w sprawie S. M.

skazanego z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu

narkomanii

kasacji wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść skazanego, w części

dotyczącej orzeczenia o karze,

od prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w W. z dnia 23 września 2011 r.,

uchyla zaskarżony wyrok w części dotyczącej orzeczenia o

karze i w tym zakresie przekazuje sprawę do ponownego

rozpoznania Sądowi Rejonowemu w W.

UZASADNIENIE

2

Wyrokiem zaocznym Sądu Rejonowego w W. z dnia 23 września 2011r. S.

M. został uznany za winnego popełnienia czynu z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29

lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii i na podstawie tego przepisu

wymierzono mu karę 2 miesięcy pozbawienia wolności; na jej poczet zaliczono

okres zatrzymania oraz orzeczono o przepadku przedmiotu przestępstwa i

kosztach postępowania.

Wyrok ten, bez zaskarżenia, uprawomocnił się w dniu 28 października 2011r.

Kasację od powyższego wyroku, na korzyść skazanego, w części dotyczącej

orzeczenia o karze, wniósł Prokurator Generalny. Podniósł w niej zarzut rażącego i

mającego istotny wpływ na treść wyroku naruszenia prawa procesowego – art. 443

k.p.k. w zw. z art. 434 § 1 k.p.k., polegającego na naruszeniu zakazu orzekania na

niekorzyść oskarżonego przy ponownym rozpoznaniu sprawy, pomimo tego, że

uprzednio wydane orzeczenie zaskarżone było wyłącznie na korzyść oskarżonego.

Autor kasacji wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy

w tym zakresie do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji.

Sąd Najwyższy rozważył, co następuje.

Kasacja Prokuratora Generalnego była zasadna w stopniu oczywistym,

uzasadniającym jej uwzględnienie w trybie art. 535 § 5 k.p.k.

W niniejszej sprawie już po raz drugi Prokurator Generalny wniósł kasację na

korzyść skazanego. Pierwsza została uwzględniona wyrokiem Sądu Najwyższego z

dnia 16 czerwca 2011r., sygn. II KK 334/10, po stwierdzeniu rażącego naruszenia

prawa procesowego, związanego z niedopuszczalnością wydania wyroku

nakazowego oraz orzeczonej nim kary grzywny, przekraczającej wysokość stawek

dziennych określonych w art. 502 § 1 k.p.k. (k.99-100). Podkreślić trzeba, że w

pierwotnie wydanym wyroku nakazowym z dnia 12 sierpnia 2009r. wymierzono

skazanemu wyłącznie karę grzywny (k.75). Sąd Najwyższy w uzasadnieniu wyroku

z dnia 16 czerwca 2011r. wprost wskazał, że w ponownym postępowaniu

konieczne jest uwzględnienie również „kierunku wniesionej kasacji – na korzyść S.

M.” (k.100).

Ponownie sprawę rozpoznając Sąd Rejonowy tego wskazania nie uwzględnił.

Orzekł karę 2 miesięcy pozbawienia wolności. Tym samym w sposób oczywisty i

rażący naruszył pośredni zakaz reformationis in peius. Naruszenie wskazanych w

kasacji przepisów art. 443 k.p.k. w zw. z art. 434 § 1 k.p.k. miało oczywisty i istotny

wpływ na treść zaskarżonego wyroku, skoro S. M. wymierzono karę zdecydowanie

3

surowszą, niż kara orzeczona wyrokiem nakazowym, zaskarżonym wyłącznie na

jego korzyść. W pełni trafnie autor kasacji zauważył, że pomimo iż pierwotnie

zapadły wyrok był wyrokiem nakazowym, to w żadnym razie w sprawie nie mógł

znaleźć zastosowania art. 506 § 6 k.p.k., uchylający działanie powyższej zasady

wyłącznie w wypadku wniesienia sprzeciwu.

W konsekwencji, również obecnie wydany wyrok zaoczny dotknięty był

rażącym naruszeniem prawa, co implikowało jego uchylenie. Wobec zaskarżenia

wyroku wyłącznie w części dotyczącej orzeczenia o karze, w tym właśnie zakresie

nastąpiło jego uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do

ponownego rozpoznania. Pozostaje powtórzyć w tym miejscu, że po raz trzeci

sprawę rozpoznając, Sąd a quo ze szczególną starannością powinien uwzględnić

procesowe implikacje wynikające zarówno z kierunku zaskarżenia wyroków przez

obie kasacje Prokuratora Generalnego, jak i zakresu obecnego uchylenia wyroku

skazującego (w części dotyczącej orzeczenia o karze). Niniejsza sprawa nie należy

do skomplikowanych. Niemniej, czego dowodzi treść zaskarżonego wyroku,

wymaga ona uważnego rozważenia i przemyślenia, a w konsekwencji uniknięcia

tych jakże przecież oczywistych i rażących uchybień, które stały się przyczyną

konieczności dwukrotnego już wniesienia kasacji przez Prokuratora Generalnego i

ich uwzględnienia przez Sąd Najwyższy.

Mając powyższe na uwadze orzeczono, jak w części dyspozytywnej wyroku.