IV KK 392/12

Sygn. akt IV KK 392/12

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 19 lutego 2013 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Rafał Malarski (przewodniczący)

SSN Kazimierz Klugiewicz (sprawozdawca)

SSN Zbigniew Puszkarski

Protokolant Danuta Bratkrajc

przy udziale prokuratora Prokuratury Generalnej Barbary Nowińskiej

w sprawie K. S.

oskarżonego z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu

narkomanii

po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie

w dniu 19 lutego 2013 r.,

kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego

od wyroku Sądu Rejonowego w J.

z dnia 30 lipca 2012 r.,

uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi

Rejonowemu do ponownego rozpoznania.

UZASADNIENIE

Prokurator Rejonowy skierował do Sądu Rejonowego w J. wniosek o

warunkowe umorzenie postępowania karnego prowadzonego w sprawie przeciwko

K. S. podejrzanemu o to, że w dniu 5 maja 2012 r. w J. działając wbrew przepisom

2

ustawy posiadał substancję psychotropową w postaci amfetaminy zawartej w

woreczku foliowym zamykanym na strunę o łącznej wadze 0,37 grama, tj. o czyn z

art. 62 ust.1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii.

Sąd Rejonowy w wydanym na posiedzeniu w dniu 30 lipca 2012 r. wyroku,

orzekł:

1. na podstawie art. 66 § 1 i 2 k.k. w zw. z art. 67 § 1 k.k. warunkowo umarza

wobec K. S. podejrzanego o czyn z art. 62 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu

narkomanii postępowanie karne na okres próby 1 (jednego) roku,

2. na podstawie art. 44 § 2 k.k. i art. 70 ust. 2 w/w ustawy orzeka wobec

podejrzanego przepadek środków odurzających w postaci proszku koloru białego w

woreczku foliowym o łącznej wadze 0,37 grama - wg wskazania testera

narkotykowego - amfetamina, znajdujących się w depozycie KMP zarejestrowany

pod nr /…/ - poprzez jego zniszczenie,

3. na zasadzie art. 629 k.p.k. w zw. z art. 627 k.p.k. i art. 7 ustawy o opłatach w

sprawach karnych zasądza od podejrzanego na rzecz Skarbu Państwa wydatki w

kwocie 130,00 zł (sto trzydzieści złotych) i obciąża go opłatą w wysokości 60,00 zł

(sześćdziesiąt złotych).

Powyższy wyrok nie został zaskarżony przez żadną z uprawnionych stron i

uprawomocnił się w pierwszej instancji w dniu 7 sierpnia 2012 r.

Kasację od prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego z dnia 30 lipca 2012 r.

wywiódł - na niekorzyść K. S. - Prokurator Generalny, który powołując się na zarzut

rażącego i mającego istotny wpływ na treść wyroku naruszenia prawa karnego

materialnego, a mianowicie art. 66 § 1 k.k., polegającego na warunkowym

umorzeniu postępowania karnego pomimo niespełnienia określonej w przywołanym

przepisie przesłanki uprzedniej niekaralności sprawcy za przestępstwo umyślne,

bowiem oskarżony K. S. był już wcześniej karany wyrokiem Sądu Rejonowego z

dnia 10 lutego 2012 r., w sprawie o sygn. akt II K …/11, za przestępstwo umyślne z

art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, wniósł w

konkluzji o uchylenie tegoż wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu do

ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy rozważył, co następuje.

Kasacja Prokuratora Generalnego jest oczywiście zasadna i zawarty w niej

postulat uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy Sądowi

3

Rejonowemu do ponownego rozpoznania zasługuje w całej rozciągłości na

uwzględnienie.

Bezsprzecznie bowiem zaskarżony wyrok Sądu Rejonowego zapadł z

rażącym naruszeniem prawa karnego materialnego, wskazanego w zarzucie

kasacji. Jedną z przesłanek warunkujących zastosowanie instytucji o jakiej mowa w

art. 66 § 1 k.k. jest uprzednia niekaralność sprawcy czynu za przestępstwo

umyślne.

Tymczasem K. S. wyrokiem Sądu Rejonowego z dnia 10 lutego 2012 r.,

sygn. akt II K …/11, który uprawomocnił się w dniu 18 lutego 2012 r., został

skazany za popełnienie przestępstwa z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r.

o przeciwdziałaniu narkomanii - a więc przestępstwa umyślnego, na karę 3

miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na

okres próby wynoszący 3 lata.

Bez znaczenia w tej sytuacji jest to, że z akt sprawy wynikało, iż K. S. nie

figuruje w Kartotece Karnej Krajowego Rejestru Karnego (k-19), albowiem warunek

wcześniejszej niekaralności za przestępstwo umyślne należy do stanu

obiektywnego i stan wiedzy sądu rozpoznającego sprawę w tym zakresie nie ma

znaczenia.

Niemniej jednak należy wskazać, że przesłuchiwany w toku postępowania

przygotowawczego K. S. podał, że był karany w lutym 2012 r. za posiadanie

marihuany (k-16), co powinno zwrócić uwagę Sądu Rejonowego i zanim ten

warunkowo umorzył postępowanie karne, winien był dokonać w tej materii

stosownym ustaleń, a nie było ku temu żadnych obiektywnych przeszkód tym

bardziej, że uprzedni wyrok zapadł zaledwie kilka miesięcy wcześniej w tym samym

Sądzie i w tym samym Wydziale. Powyższe świadczyć może tylko o niezbyt

wnikliwym zapoznaniu się z aktami sprawy i bezkrytycznym podzieleniu wniosku

prokuratora, który nie spełniał warunków do jego uwzględnienia.

Ma więc rację Prokurator Generalny, który we wniesionej kasacji twierdzi, że

wskazane powyżej rażące naruszenie przez Sąd Rejonowy prawa materialnego,

miało istotny wpływ na treść wyroku, gdyż doprowadziło do warunkowego

umorzenia postępowania karnego wobec K. S., pomimo braku ku temu przesłanek

ustawowych.

Nie sposób jednak przejść do porządku dziennego i nad rzetelnością

wniosku Prokuratora Rejonowego, a tylko wytykać Sądowi Rejonowemu, że ten

4

dopuścił się rażącej obrazy prawa materialnego, skoro u jej podstaw legł

sporządzony z obrazą tegoż prawa wniosek prokuratora o warunkowe umorzenie

postępowania karnego wobec K. S. To w pierwszej kolejności prokurator, mając

wiarygodną informację od samego K. S. o jego uprzedniej karalności za

przestępstwo umyślne, powinien dokonać stosownych ustaleń, a nie poprzestać na

informacji z Krajowego Rejestru Karnego, która - w przypadku rzetelnego

zapoznania się z materiałem dowodowym sprawy - musiała budzić wątpliwości co

do jej aktualności. Dopiero przecież w sytuacji, gdy są spełnione przesłanki

uzasadniające warunkowe umorzenie postępowania, prokurator może zamiast aktu

oskarżenia sporządzić i skierować do sądu wniosek o takie umorzenie (art. 336 § 1

k.p.k.), a przecież w przedmiotowej sprawie nie było ku temu uzasadnionych

podstaw.

W zaistniałej sytuacji oczywistym jest, że dalsze postępowanie powinno

przebiegać - jeśli nie zaistnieją inne okoliczności - po myśli art. 341 § 2 k.p.k.

Mając zatem powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak w wyroku.