V KK 350/12

Sygn. akt V KK 350/12

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 21 lutego 2013 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Andrzej Siuchniński (przewodniczący)

SSN Przemysław Kalinowski

SSN Barbara Skoczkowska (sprawozdawca)

Protokolant Anna Kowal

po rozpoznaniu w Izbie Karnej, na posiedzeniu w dniu 21 lutego 2013

r., w trybie art. 535 § 5 k.p.k.,

w sprawie E. D. skazanego za przestępstwa z art. 197 § 3 pkt 1 k.k. i

innych

kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego,

od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 6 czerwca 2012 r., zmieniającego

wyrok Sądu Okręgowego w S. z dnia 29 lutego 2012 r.

1. uchyla zaskarżony wyrok w części dotyczącej

orzeczenia wydanego na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 §

1 k.k. o karze łącznej i sprawę w tym zakresie

przekazuje Sądowi Apelacyjnemu do ponownego

rozpoznania w postępowaniu odwoławczym;

2. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. P. M. z

Kancelarii Adwokackiej kwotę 738,- zł (siedemset

trzydzieści osiem), w tym 23 % podatku VAT, z tytułu

wynagrodzenia za sporządzenie i wniesienie kasacji.

2

UZASADNIENIE

W wywiedzionej kasacji, obrońca skazanego E. D. zaskarżył prawomocny

wyrok Sądu Apelacyjnego z dnia 6 czerwca 2012 r., w części dotyczącej orzeczenia

o karze łącznej.

Zarzucając: „rażące naruszenie prawa mające istotny wpływ na treść

wydanego orzeczenia, poprzez rażące naruszenie prawa materialnego, polegające

na błędnym zastosowaniu art. 85 k.k. i art. 86 § 1 k.k. przy wymiarze kary łącznej

orzeczonej w stosunku do oskarżonego, w postaci:

 wymierzenia E. D. kary łącznej w wymiarze 6 lat pozbawienia wolności w

sytuacji, gdy podlegające łączeniu kary jednostkowe wynosiły: 5 lat kary

pozbawienia wolności za czyn I oraz 10 miesięcy kary pozbawienia wolności

za czyn II, a zatem wymiar kary łącznej nie mógł przekroczyć 5 lat i 10

miesięcy pozbawienia wolności,

 nie zastosowanie zasady pełnej absorpcji w stosunku do kar podlegających

łączeniu pomimo istnienia przesłanek do jej zastosowania w postaci

zbieżności czasowej i sytuacyjnej, wskazywanych przez Sąd Orzekający w

uzasadnieniu skarżonego wyroku”

skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku wobec E. D. w zaskarżonym

zakresie i przekazanie sprawy Sądowi Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania.

Obrońca wniósł również o zasądzenie na jego rzecz kosztów obrony z urzędu.

Prokurator Prokuratury Apelacyjnej w pisemnej odpowiedzi na kasację

wniósł o jej uwzględnienie.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kasacja obrońcy skazanego E. D. jest zasadna, gdyż rację ma skarżący, że

wskazany wyrok Sądu Apelacyjnego, w części dotyczącej orzeczenia o karze

łącznej, jest wadliwy, albowiem zapadł z rażącym naruszeniem przepisów prawa

materialnego. Sąd Apelacyjny łącząc wymierzoną karę 10 miesięcy pozbawienia

wolności orzeczoną za czyn z art. 191 § 1 k.k. oraz karę 5 lat pozbawienia wolności

za czyn z art. 197 § 3 pkt 1 k.k. i orzekając na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 § 1 k.k.

karę łączną 6 lat pozbawienia wolności przekroczył sumę kar jednostkowych, a

więc dopuszczalny, wskazany w art. 86 § 1 k.k. wymiar kary łącznej.

Uchybienie to miało rażący charakter i niewątpliwy wpływ na treść wyroku,

jednak z uwagi na to, że obarczone jest nim rozstrzygnięcie Sądu odwoławczego

3

zawarte w punkcie I (w tiret czwartym) wyroku, uchylono orzeczenie jedynie w tej

części i w tym zakresie sprawę przekazano do ponownego rozpoznania Sądowi

Apelacyjnemu. Z uwagi na to, że jest to wystarczające do wydania merytorycznego

orzeczenia, Sąd Najwyższy w oparciu o przepis art. 436 k.p.k. w zw. z art. 518

k.p.k. ograniczył rozpoznanie kasacji tylko do tego właśnie uchybienia, bowiem

rozpoznanie drugiego zarzutu jest bezprzedmiotowe.

Sąd Najwyższy zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. P. M. kwotę 738

zł, w tym 23 % podatku VAT, z tytułu wynagrodzenia za sporządzenie i wniesienie

kasacji na mocy art. 29 prawa o adwokaturze w zw. z § 14 ust. 3 pkt 2

Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie

opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów

nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348).

Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak w części

dyspozytywnej wyroku.