V KK 443/12

Sygn. akt V KK 443/12

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 21 lutego 2013 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Andrzej Siuchniński (przewodniczący)

SSN Przemysław Kalinowski (sprawozdawca)

SSN Barbara Skoczkowska

Protokolant Anna Kowal

w sprawie K. K.

skazanego z art. 119 § 1 k.w.

po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 kpk

w dniu 21 lutego 2013 r.,

kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego

na korzyść obwinionego

od wyroku Sądu Rejonowego w M.

z dnia 25 września 2012 r.,

uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi

Rejonowemu w M. do ponownego rozpoznania.

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy w M. wyrokiem z dnia 25 września 2012 r. uznał K. K. za

winnego tego, że w dniu 20 czerwca 2012 r. w M. dokonał kradzieży czterech

nakrętek na wentyle kół samochodu Audi - o łącznej wartości 250 zł, na szkodę P.

K., tj. popełnienia wykroczenia z art. 119 § 1 k.w. i za to na podstawie powołanego

2

przepisu wymierzył mu karę 3 miesięcy ograniczenia wolności, z zobowiązaniem do

wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30

godzin miesięcznie. Ponadto, na podstawie art. 119 § 4 k.p.s.w., Sąd orzekł wobec

obwinionego obowiązek zapłaty równowartości ukradzionego mienia w kwocie 250

zł na rzecz pokrzywdzonego.

Powyższe rozstrzygnięcie nie zostało zaskarżone i uprawomocniło się bez

postępowania odwoławczego.

Obecnie, kasację na korzyść K.K. od powyższego wyroku wniósł Prokurator

Generalny, zarzucając rażące naruszenie prawa materialnego, tj. art. 20 § 1 k.w.,

polegające na wymierzeniu obwinionemu za popełnienie wykroczenia z art. 119 § 1

k.w. kary 3 miesięcy ograniczenia wolności, z zobowiązaniem do wykonywania

nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin

miesięcznie, podczas gdy powołany na wstępie przepis stanowi, że w sprawach o

wykroczenia kara ograniczenia wolności trwa miesiąc.

Na podstawie tak sformułowanego zarzutu autor kasacji wniósł o uchylenie

zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w M. do

ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył co następuje.

Kasacja wniesiona na korzyść K. K. okazała się oczywiście zasadna, co

przemawiało za rozpoznaniem jej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k. i za

uwzględnieniem sformułowanego w niej zarzutu oraz wniosku. Autor

nadzwyczajnego środka zaskarżenia trafnie zauważył, że Kodeks wykroczeń – w

części ogólnej – zawiera autonomiczny katalog kar i środków karnych oraz określa

zasady i ustawowe granice ich wymierzania. Przy czym te ostatnie, są

ukształtowane po części odmiennie niż to ma miejsce w Kodeksie karnym w

wypadku podobnych kar i środków. Różnica tego rodzaju występuje m.in. w

odniesieniu do ustawowego wymiaru kary ograniczenia wolności, której czas

trwania w Kodeksie wykroczeń – stosownie do dyspozycji art. 20 § 1 – jest ściśle

określony i wynosi 1 miesiąc. W tej sytuacji, orzeczenie wobec obwinionego K. K.

kary 3 miesięcy ograniczenia wolności nastąpiło z rażącą obrazą powołanego

przepisu, przekraczając trzykrotnie jej wymiar dopuszczalny ustawowo.

3

Powyższe, determinuje również ocenę, co do istotnego wpływu tego

uchybienia na treść zaskarżonego wyroku i przesądza o konieczności jego

uchylenia.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd Rejonowy w M. powinien

przestrzegać ustawowych granic wymiaru kary wynikających z obowiązujących

przepisów, w tym również zamieszczonych w części ogólnej Kodeksu wykroczeń.

Mając to wszystko na uwadze Sąd Najwyższy orzekł, jak w wyroku.