IV KK 36/13

Sygn. akt IV KK 36/13

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 28 lutego 2013 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Józef Dołhy (przewodniczący)

SSN Kazimierz Klugiewicz

SSN Eugeniusz Wildowicz (sprawozdawca)

Protokolant Dorota Szczerbiak

na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 kpk

w sprawie P. M.

skazanego z art. 244 kk

po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 28 lutego 2013 r.,

kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść skazanego

od wyroku Sądu Rejonowego w C.

z dnia 6 listopada 2007 r.,

uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Sądowi

Rejonowemu w C. do ponownego rozpoznania.

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy w C., uwzględniając na posiedzeniu złożony przez prokuratora

w trybie art. 335 § 1 k.p.k. wniosek, wyrokiem z dnia 6 listopada 2007 r., uznał

oskarżonego P. M. za winnego popełnienia zarzucanego mu przestępstwa z art.

244 k.k. i za to skazał go na karę roku pozbawienia wolności z warunkowym

zawieszeniem jej wykonania na okres 3 lat próby; w okresie próby oddał

2

oskarżonego pod dozór kuratora; wymierzył mu grzywnę w wysokości 30 stawek

dziennych po 10 zł każda oraz rozstrzygnął o kosztach sądowych.

Powyższy wyrok nie został zaskarżony przez strony i uprawomocnił się w

pierwszej instancji w dniu 14 listopada 2007 r.

Od tego wyroku kasację złożył Prokurator Generalny. Zaskarżył wyrok w

całości na korzyść oskarżonego i zarzucił:

I. rażące naruszenie prawa procesowego, a mianowicie art. 113 k.p.k.

polegające na nie podpisaniu wyroku przez sędziego sprawozdawcę

orzekającego w sprawie, co stanowi bezwzględną przyczynę

odwoławczą określoną w art. 439 § 1 pkt 6 k.p.k.;

II. rażące i mogące mieć istotny wpływ na treść wyroku naruszenie

przepisów postępowania karnego – art. 343 § 5 k.p.k. w zw. z art. 117 §

1 i 2 k.p.k., polegające na wydaniu wobec P. M., na posiedzeniu, pod

jego nieobecność, wyroku skazującego bez przeprowadzenia rozprawy,

w sytuacji, gdy brak było dowodu, że został o nim prawidłowo

powiadomiony.

W konkluzji kasacji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i

przekazanie sprawy sądowi Rejonowemu w C. do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasacja jest oczywiście zasadna, stąd jej uwzględnienie na posiedzeniu w

trybie art. 535 § 5 k.p.k.

Rację ma skarżący, że zaskarżony wyrok zapadł z rażącym naruszeniem

przepisów postępowania wskazanych w zarzucie kasacji.

Zgodnie z art. 113 k.p.k. orzeczenie podpisują wszyscy członkowie składu

orzekającego, nie wyłączając przegłosowanego, chyba że orzeczenie

zamieszczono w protokole. Zgodnie zaś z art. 418 § 1 k.p.k. ogłoszenie wyroku

następuje po jego podpisaniu.

Z akt niniejszej sprawy wynika, że wydany na posiedzeniu w dniu 6 listopada

2007 r., w składzie jednoosobowym, wyrok nie został podpisany przez sędziego

przewodniczącego. Został on następnie ogłoszony przez orzekającego w tej

sprawie sędziego.

Zaniechanie podpisania wyroku przez sędziego orzekającego w sprawie w

składzie jednoosobowym, stanowi bezwzględną przyczynę odwoławczą określoną

w art. 439 § 1 pkt 6 k.p.k. Uchybienie to w aktualnym stanie prawnym, nie może być

3

w żaden sposób konwalidowane - skutkuje obowiązkiem uchylenia dotkniętego nim

orzeczenia (por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 2 lutego 2012 r., IVKK 18/12,

LEX nr 1119558; z dnia 4 listopada 2010 r., III KK 145/10, LEX nr 653504; z dnia 9

grudnia 2010 r., III KK 285/10, LEX nr 686811).

Niezależnie od powyższego stwierdzić należy, że Sąd Rejonowy w C., wydając

zaskarżony wyrok, dopuścił się rażącego naruszenia art. 343 § 5 k.p.k. oraz art.

117 § 1 i 2 k.p.k.

Przepisy art. 117 § 1 i 2 k.p.k. stanowią, że uprawnionego do wzięcia udziału w

czynności procesowej zawiadamia się o jej czasie i miejscu, natomiast czynności

nie przeprowadza się m.in. wtedy, gdy osoba uprawniona nie stawiła się a brak jest

dowodu, że została o niej powiadomiona. Zgodnie zaś z art. 343 § 5 k.p.k.,

oskarżony ma prawo wziąć udział w posiedzeniu w przedmiocie rozpoznania

wniosku prokuratora złożonego w trybie art. 335 § 1 k.p.k.

Sąd Rejonowy w C. posiedzenie w przedmiocie wniosku prokuratora o

skazanie P. M. bez przeprowadzenia rozprawy wyznaczył na dzień 6 listopada

2007 r. Oskarżony nie stawił się na to posiedzenie. Sąd uznał, że oskarżony został

prawidłowo zawiadomiony o terminie tego posiedzenia, po czym po

przeprowadzeniu niezbędnych czynności procesowych, wydał wyrok.

Decyzja Sądu uznająca, że zawiadomienie o terminie i miejscu posiedzenia

zostało oskarżonemu prawidłowo doręczone, nie znajduje oparcia w materiałach

sprawy i jest oczywiście błędna. W aktach sprawy brak jest bowiem dowodu

doręczenia oskarżonemu zawiadomienia o terminie tego posiedzenia. Znajduje się

nich jedynie nieodebrana przez oskarżonego korespondencja dotycząca

przesłanego mu odpisu aktu oskarżenia (k.63).

W tej sytuacji Sąd Rejonowy w C. powinien był odroczyć posiedzenie w

przedmiocie rozpoznania wniosku złożonego w trybie art. 335 § 1 k.p.k. i

zawiadomić oskarżonego w sposób prawidłowy o nowym terminie posiedzenia. Nie

czyniąc tego i rozpoznając na tym posiedzeniu, pod nieobecność oskarżonego,

wniosek o jego skazanie bez przeprowadzenia rozprawy, rażąco naruszył przepisy

art. 343 § 5 k.p.k. i art. 177 § 1 i 2 k.p.k., co miało istotny wpływ na treść wydanego

orzeczenia.

Ponadto zauważyć trzeba, że z odpisu wyroku Sądu Rejonowego w C. z dnia 5

listopada 2011 r., sygn. akt IV K …/07, oraz danych o okresie zaliczonym na poczet

orzeczonej tym wyrokiem kary (k. 11 – 12 akt SN) wynika, że P. M. w okresie od

4

dnia 30 września 2007 r. do dnia 15 listopada 2007 r. był pozbawiony wolności. W

konsekwencji zawiadomienie o terminie posiedzenia wyznaczonego na dzień 6

listopada 2007 r., wysłane w dniu 11 października 2007 r. na podany przez niego

adres dla doręczeń, nie mogło zostać mu doręczone.

W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy, oceniając zarzuty i wniosek skarżącego

za oczywiście zasadne, uwzględnił kasację na posiedzeniu.

Ponownie rozpoznając sprawę sąd właściwy będzie procedował z

poszanowaniem przepisów postępowania karnego i uniknie stwierdzonych powyżej

uchybień. Wymierzając oskarżonemu karę uwzględni działanie zakazu

reformationis in peius.

Kierując się powyższym, Sąd Najwyższy orzekł jak w wyroku.