III KK 317/12

Sygn. akt III KK 317/12

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 8 marca 2013 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Przemysław Kalinowski (przewodniczący)

SSN Zbigniew Puszkarski

SSN Barbara Skoczkowska (sprawozdawca)

Protokolant Anna Korzeniecka-Plewka

przy udziale prokuratora Prokuratury Generalnej Barbary Nowińskiej ,

w sprawie P. K. skazanego z art. 286 § 1 kk i innych,

po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie w dniu 8 marca 2013 r.,

kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego,

od wyroku Sądu Okręgowego w G.

z dnia 21 grudnia 2011 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w G.

z dnia 11 lipca 2011 r.,

1. uchyla zaskarżony wyrok na rzecz P. K., a na podstawie art.

435 k.p.k. w zw. z art. 536 k.p.k. także na rzecz A. K. i sprawę

przekazuje Sądowi Okręgowemu w G. do ponownego

rozpoznania w postępowaniu odwoławczym;

2. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz obrońcy z urzędu P.

K. - adw. A. D. z Kancelarii Adwokackiej kwoty: 442,80 zł

(czterysta czterdzieści dwa zł 80/100 złotych), w tym 23 %

podatku VAT, z tytułu wynagrodzenia za sporządzenie i

wniesienie kasacji oraz 738 zł (siedemset trzydzieści osiem

złotych) w tym 23 % podatku VAT, za obronę w/w skazanego

wykonywaną w postępowaniu przed Sądem Najwyższym.

UZASADNIENIE

2

Sąd Rejonowy wyrokiem z dnia 11 lipca 2011 r, uznał P. K. za winnego

popełnienia:

- trzech przestępstw- w dniach 5 stycznia, 7 stycznia i 20 stycznia 2010 r.,

stanowiących ciąg przestępstw, zakwalifikowanych z art. 286 § 1 k.k. w zb. z

art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k. oraz

- w dniu 26 stycznia 2010 r. przestępstwa z art. 286 § 1 k.k.,

przy czym przyjął, że oskarżony każdego z tych czynów dopuścił się w ciągu pięciu

lat po odbyciu w okresie od dnia 26 lutego 2009 r. do dnia 23 listopada 2009 r.

części kary 2 lat i 3 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu

Rejonowego z dnia 23 listopada 2009 r. za podobne przestępstwo umyślne z art. 280

§ 1 k.k., czyli w warunkach art. 64 § 1 k.k., i za to wymierzył oskarżonemu za ciąg

przestępstw na podstawie art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. karę 2 lat

pozbawienia wolności, a na mocy art. 286 § 1 k.k. karę roku pozbawienia wolności

oraz na podstawie art. 85 k.k. i art. 91 § 2 k.k. orzekł karę łączną 2 lat pozbawienia

wolności.

Sąd Okręgowy w G., po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2011 r. m.in. apelacji

P. K., w której oskarżony wskazywał na błędne zastosowanie wobec niego art. 64 §

1 k.k., utrzymał w mocy zaskarżony wyrok, uznając apelację tego oskarżonego oraz

apelację drugiego oskarżonego za oczywiście bezzasadne. Sąd odwoławczy w

uzasadnieniu wyroku wyraził pogląd, że skoro za równorzędne z odbyciem kary

pozbawienia wolności należy traktować sytuacje, w których następuje zaliczenie na

poczet kary okresu tymczasowego aresztowania, to Sąd I instancji nie naruszył art.

64 § 1 k.k.

Kasację od wyroku Sądu Okręgowego w G. złożyła obrońca skazanego P.

K., która zarzuciła „rażące i mające wpływ na treść orzeczenia naruszenie

przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 64 § 1 k.k., polegające na

niezasadnym uznaniu, że P. K. popełnił przypisane mu aktem oskarżenia czyny w

warunkach powrotu do przestępstwa określonych w tym przepisie”. Podnosząc ten

zarzut skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy

Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania w postepowaniu apelacyjnym.

Prokurator Prokuratury Okręgowej w G. w pisemnej odpowiedzi na kasację

wniósł o jej uwzględnienie.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

3

Kasacja jest oczywiście zasadna, gdyż w niniejszej sprawie doszło do

rażącego naruszenia art. 64 § 1 k.k., które mogło mieć istotny wpływ na treść

wyroku.

Zgodnie z art. 64 § 1 k.k. recydywa specjalna podstawowa zachodzi

wówczas, gdy sprawca skazany za przestępstwo umyślne na karę pozbawienia

wolności, w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary, umyślnie popełnia

przestępstwo podobne do tego, za które był już skazany. Wskazane przesłanki

mają charakter równoważny i muszą być spełnione łącznie. Przestępstwo może

więc spełniać warunki określone w art. 64 § 1 k.k. tylko wtedy, gdy zostało

popełnione już po prawomocnym osądzeniu wcześniejszego przestępstwa.

Skazanym w rozumieniu tego przepisu, a co wynika wprost z art. 42 ust. 3

Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i art. 5 § 1 k.p.k., jest bowiem osoba, co do

której zapadł prawomocny wyrok sądu.

W niniejszej sprawie warunek uprzedniego skazania nie został spełniony,

gdyż w chwili popełnienia przypisanych P. K. przestępstw, wyrok stanowiący,

według Sądów orzekających w sprawie, podstawę zakwalifikowania popełnionych

czynów w warunkach recydywy z art. 64 § 1 k.k. nie był prawomocny. Wyrok Sądu

z dnia 23 listopada 2009 r, uprawomocnił się, po rozpoznaniu apelacji oskarżonego

przez Sąd Okręgowy w dniu 2 września 2010 r. Czyny, za których popełnienie

został skazany P.K. zostały natomiast popełnione w okresie od 5 do 26 stycznia

2010 r., a więc wówczas, gdy korzystał on z przysługującego mu prawa

domniemania niewinności.

Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie nie

został spełniony podstawowy warunek pozwalający na przyjęcie recydywy, jakim

jest popełnienie przestępstwa po uprzednim prawomocnym skazaniu, tym samym

doszło do rażącego naruszenia prawa materialnego, a mianowicie art. 64 § 1 k.k.,

co nie pozostało, jak wynika z uzasadnień obu wyroków, bez wpływu na wymiar

orzeczonych wobec P. K. kar zarówno jednostkowych jak i kary łącznej

pozbawienia wolności. Niewłaściwym więc było utrzymanie przez Sąd Okręgowy w

G. w mocy wyroku Sądu I instancji, którym nieprawidłowo zakwalifikowano

popełnione przez skazanego czyny jako dokonane w warunkach recydywy

specjalnej podstawowej z art. 64 § 1 k.k.

Należy nadto zauważyć, że błąd objęty zarzutem kasacji obrońcy skazanego

P. K. odnosi się także do drugiego skazanego w tej sprawie A. K. Sąd Rejonowy

4

wyrokiem z dnia 11 lipca 2011 r. uznał tego oskarżonego za winnego popełnienia w

dniach 7 stycznia i 20 stycznia 2010 r. wspólnie i w porozumieniu z P. K. dwóch

przestępstw z art. 286 § 1 k.k. w zb. z art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw.

z art. 91 § 1 k.k., których miał dopuścić się również w warunkach recydywy z art. 64

§ 1 k.k., której podstawę miał stanowić ten sam nieprawomocny wyrok, co w

odniesieniu do P. K. Sąd Najwyższy, wobec uchylenia zaskarżonego wyroku Sądu

Okręgowego z dnia 21 grudnia 2011 r. i przekazania sprawy temu sądowi do

ponownego rozpoznania w postepowaniu odwoławczym na rzecz P. K., którego

obrońca wniosła kasacje, wydał w trybie art. 435 k.p.k. tej samej treści

rozstrzygnięcie na korzyść A. K.

Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak w części

dyspozytywnej wyroku.