II KK 178/12

Sygn. akt II KK 178/12

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 13 marca 2013 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Rafał Malarski (przewodniczący)

SSN Jan Bogdan Rychlicki (sprawozdawca)

SSN Eugeniusz Wildowicz

Protokolant Anna Janczak

przy udziale prokuratora Prokuratury Generalnej Jerzego Engelkinga

w sprawie M. Z. uniewinnionego od zarzutu popełnienia

przestępstwa z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r., o przeciwdziałaniu

narkomanii w zw. z art. 12 k.k.w zw. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k.

po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie

w dniu 13 marca 2013 r.,

kasacji, wniesionej przez prokuratora na niekorzyść

od wyroku Sądu Okręgowego w W.

z dnia 10 lutego 2012 r., zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w W.

z dnia 16 sierpnia 2011 r.,

uchyla zaskarżony wyrok i sprawę M. Z. przekazuje Sądowi

Okręgowemu w W. do ponownego rozpoznania w postępowaniu

odwoławczym.

2

UZASADNIENIE

M. Z. został oskarżony o to, że:

„I. w okresie wakacji 2004 roku w W., działając w wykonaniu z góry powziętego

zamiaru, krótkich odstępach czasu, wbrew przepisom ustawy, uczestniczył w

obrocie znaczną ilością środka odurzającego w postaci kokainy i ilości łącznej nie

mniejszej niż 250 gram, w ten sposób iż nie mniej niż czterokrotnie nabył od Ł. C. i

P. R. partie wskazanego narkotyku w ilościach po 50 gram i 100 gram, w celu jego

dalszej odsprzedaży, przy czym z popełnienia niniejszego przestępstwa uczynił

sobie stałe źródło dochodu, a nadto czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat po

odbyciu powyżej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności orzeczonej prawomocnym

wyrokiem Sądu Rejonowego z dnia 9 czerwca 2000 r., za umyślne przestępstwo

podobne, którą to karę odbywał w okresie od dnia 16 lutego 1998 roku do dnia 24

stycznia 2003 roku, to jest o czyn z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku

o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. nr 179, poz. 1485 z dnia 19 września 2005

r.) w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k.,

II. w okresie od początku 2006 roku do końca października 2007 roku z

wyłączeniem okresu przebywania w aresztach śledczych to jest od 10 maja 2006

roku do 6 listopada 2006 roku oraz od 21 grudnia 2006 roku do 12 kwietnia 2007

roku w W., działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w krótkich

odstępach czasu, wbrew przepisom ustawy, działając wspólnie i w porozumieniu z

innymi osobami, uczestniczył w obrocie znaczną ilością środka odurzającego w

postaci heroiny w ilości łącznej nie mniejszej niż 300 gram, kokainy w ilości

łącznej nie mniejszej niż 1 kg, marihuany w ilości nie mniejszej niż 100 gram, oraz

substancji psychotropowej w postaci amfetaminy w ilości łącznej nie mniejszej niż

1 kg w ten sposób, że:

- w pierwszej połowie 2006 roku jednakże przed 10 maja 2006 roku wielokrotnie

nabył od Ł. C. i P. R. środek odurzający w postaci heroiny w łącznej ilości nie

mniejszej niż 200 gram w partiach od 20 gram do 50 gram,

- na przestrzeni 2006 roku z wyłączeniem okresów pobytów w areszcie nie mniej

niż dwukrotnie sprzedał Ł. C. i P. R. substancję psychotropową w postaci

amfetaminy w łącznej ilości nie mniejszej niż 1 kg, w partiach po 500 gram

każda,

3

- w bliżej nieustalonym dniu w okresie od początku 2007 roku do końca

października 2007 roku z wyłączeniem okresu pobytu w areszcie jednorazowo

sprzedał Ł. C. i P. R. środek odurzający w postaci heroiny w ilości 100 gram,

- w okresie pomiędzy 12 kwietnia 2007 roku, a 30 kwietnia 2007 roku

dwukrotnie nieodpłatnie przyjął od Ł. C. i P. R. partie środka odurzającego w

postaci marihuany w łącznej ilości nie mniejszej niż 100 gram, w partiach po 50

gram każda, w celu przekazania tego środka za pośrednictwem nieustalonej

osoby przebywającym w Areszcie Śledczym D. E. ps.”K.” i M. N. ps. „M. z M.”,

- w okresie od końca sierpnia 2007 roku do końca października 2007 roku

działając wspólnie i w porozumieniu z nieustaloną osobą wielokrotnie nabył od

Ł. C. i P. R. środek odurzający w postaci kokainy w łącznej ilości nie mniejszej

niż 1 kg w partiach od 100 gram do 300 gram każda, - przy czym z popełnienia

niniejszego przestępstwa uczynił sobie stałe źródło dochodu, a nadto czynu

tego dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu powyżej 6 miesięcy kary

pozbawienia wolności orzeczonej prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego

z dnia 9 czerwca 2000 roku, za umyślne przestępstwo podobne, którą to karę

odbywał w okresie od dnia 16 lutego 1998 roku do 24 stycznia 2003 roku”; to

jest o czyn z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu

narkomanii ( Dz. U. nr 179, poz. 1485 z dnia 19 września 2005 r. ) w zw. z art.

12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k.

Sąd Rejonowy po rozpoznaniu sprawy w wyroku z dnia 16 sierpnia 2011 r.,

przyjął, że M. Z. został oskarżony z art. 58 ust. 3 cyt. ustawy w zw. z art. 65 § 1 k.k.

w zw. z art. 64 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k., a następnie uznał go za winnego

dokonania zarzucanego mu czynu opisanego w pkt. 1:„ czym wyczerpał dyspozycję

art. 58 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz.

U. nr 179, poz. 1485 z dnia 19 września 2005 roku) w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art.

65 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 58 ust. 3 ustawy z dnia

29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 §

1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. wymierzył mu karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności

oraz 150 (sto pięćdziesiąt) stawek dziennych grzywny ustalając wysokość jednej

stawki na 50 (pięćdziesiąt) złotych,

2. uznał za winnego dokonania zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie II,

czym wyczerpał dyspozycję art. 58 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o

przeciwdziałaniu narkomanii ( Dz. U. nr 179, poz. 1485 z dnia 19 września 2005

4

roku) w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i za to na

podstawie art. 58 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu

narkomanii zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k.

wymierzył mu karę 4 (czterech) lat pozbawienia wolności oraz 200 (dwieście)

stawek dziennych grzywny ustalając wysokość jednej stawki na 50 (pięćdziesiąt)

złotych,

3. na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 § 1 i 2 k.k. wymierzone w punktach 1 i 2 kary

pozbawienia wolności i grzywny połączył, i wymierzył oskarżonemu karę łączną 5

(pięć) lat i 6 (sześć) miesięcy pozbawienia wolności oraz 300 (trzysta) stawek

dziennych grzywny ustalając wysokość jednej stawki na 50 (pięćdziesiąt) złotych

(…)”.

Apelację od tego wyroku wnieśli obrońca oskarżonego oraz oskarżony M. Z.

Obrońca oskarżonego zaskarżając wyrok w całości zarzucił:

„a. rażącą obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść

orzeczenia, tj. art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k. poprzez błędne określenie, w pkt 1 i 2

części dyspozytywnej wyroku, przypisanych oskarżonemu czynów oraz ich

kwalifikacji prawnej, polegające na zmianie kwalifikacji prawnej czynów

oskarżonego zarzucanych mu w pkt I i II aktu oskarżenia z art. 56 ust. 3

ustawy z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k.

w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. na art. 58 ust. 3 ustawy z dnia

29.07.2005. r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art.

65 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k., bez dokonania odpowiedniej zmiany

opisów tych czynów, co doprowadziło do powstania sprzeczności pomiędzy

przyjętą w wyroku kwalifikacją prawną tych czynów, a ich opisem,

niezawierającym wszystkich ustawowych znamion;

b. obrazę przepisów postępowania mających wpływ na treść orzeczenia, tj.

art. 6 k.p.k. w zw. z art. 399 § 1 i 2 k.p.k. poprzez nieuprzedzenie

oskarżonego, o możliwości zmiany kwalifikacji prawnej czynów objętych

aktem oskarżenia, co w konsekwencji skutkowało uniemożliwieniem

oskarżonemu przygotowania się do obrony;

c. obrazę przepisów prawa materialnego, tj. art. 42 ust. 1 Konstytucji oraz art.

1 §1 k.k. poprzez uznanie oskarżonego M. Z. za winnego popełnienia czynów

z art. 58 ust. 3 ustawy z dnia 29.07.2005r o przeciwdziałaniu narkomanii

podczas, gdy przepis taki nie istnieje w systemie polskiego prawa karnego;

5

d. obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia, tj. art.

4 k.p.k., 7 k.p.k. w zw. z art. 391 § 1 k.p.k. poprzez naruszenie zasady

swobodnej oceny dowodów jakim były zeznania świadków Ł. C. i P. R., które

to zeznania różnią się diametralnie na poszczególnych etapach postępowania

i w tym kontekście powinny być przez sąd orzekający w sprawie ocenione ze

szczególną ostrożnością;

e. obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia, tj. art.

4 k.p.k., art. 9 k.p.k. art 167 k.p.k. w zw. z art. 366 § 1 k.p.k. polegającą na

zaniechaniu dopuszczenia z urzędu, jak również na wniosek oskarżonego,

dowodu w postaci zeznań świadka A. Z. na okoliczność, że oskarżony M. Z.

w okresach czasowych objętych zarzutami pracował u niego i nie miał

możliwości popełnienia zarzucanych mu aktem oskarżenia czynów, w

miejscach i czasie wskazywanych przez świadków Ł. C. i P. R., co w

konsekwencji skutkowało błędem w ustaleniach faktycznych przyjętych za

podstawę orzeczenia mającym wpływ na jego treść i wydaniem orzeczenia w

oparciu o niepełny materiał dowodowy skutkującym przyjęciem, że oskarżony

M. Z. dopuścił się zarzucanych mu czynów;

f. obrazę przepisów postępowania mających wpływ na treść orzeczenia, tj.

art. 4 k.p.k., art. 9 k.p.k. art. 170 § 1 pkt 2 k.p.k. w zw. z art. 169 § 2 k.p.k.

przez uznanie, że wniosek dowodowy obrońcy oskarżonego o konfrontację

między świadkiem M. N., a P. R. nie miał znaczenia dla rozstrzygnięcia

sprawy, podczas gdy wniosek obrońcy zmierzał do oceny wiarygodności

zeznań P. R., którego to zeznania w toku niniejszego postępowania były

całkowicie sprzeczne z zeznaniami M. N.;

g. obrazę przepisów postępowania mających wpływ na treść orzeczenia, tj.

art. 6 k.p.k. art. 7 k.p.k., art. 424 § 1 pkt 2 k.p.k. polegającą na nieomówieniu

w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, dlaczego nie uznano za wiarygodne

dowodów z przesłuchania w charakterze świadków D. E. i M. N.,

wskazujących, że oskarżony M. Z. nie dopuścił się zarzucanego mu w pkt 2

zaskarżonego wyroku czynu, co w konsekwencji spowodowało, że

uzasadnienie orzeczenia jest niekompletne i nie spełnia w tym zakresie

ustawowych wymogów, a tym samym uniemożliwia prawidłowe odtworzenie

całego toku rozumowania Sądu oraz prawidłową kontrolę zaskarżonego

wyroku”.

6

Obrońca na podstawie art. 427 § 1 k.p.k., art. 437 k.p.k., art. 438 § 1 i 2

k.p.k. wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od

popełnienia zarzucanych mu czynów ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie

sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania.

Z kolei oskarżony w apelacji zaskarżając wyrok co do winy zarzucił błędną

ocenę zeznań świadków Ł. C. i P. R. i wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku, i

uniewinnienie go od zarzucanych mu czynów, a w wypadku niepodzielenia tego

wniosku postulował uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do

ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji.

W toku rozprawy odwoławczej w dniu 10 lutego 2012 r. przed Sądem

Okręgowym w W. występujący w sprawie prokurator na podstawie art. 455 k.p.k.

wniósł o poprawienie błędnej kwalifikacji prawnej czynów oskarżonego przez

„wskazanie, że M. Z. zarzucono popełnienie czynu z art. 56 ust. 3 cyt. wyżej ustawy

i że przepis ten stanowi podstawę uznania jego winy oraz wymiaru kary” (k. 1569).

Sąd Okręgowy w W. wyrokiem z dnia 10 lutego 2012 r., zmienił zaskarżony

wyrok i uniewinnił M. Z. od popełnienia przypisanych mu czynów. Sąd Okręgowy

oceniając wniesione apelacje na podstawie art. 436 k.p.k. ograniczył rozpoznanie

apelacji obrońcy oskarżonego, tylko co do zarzutu podniesionego pod lit. a,

albowiem było to wystarczające do wydania orzeczenia, a rozpoznanie pozostałych

uchybień byłoby bezprzedmiotowe. Sąd Okręgowy uzasadniając swoje stanowisko

wywiódł, że zaskarżone orzeczenie dotknięte jest uchybieniem w postaci obrazy

prawa materialnego, albowiem Sąd pierwszej instancji zastosował przepis prawa

materialnego będącego podstawą uznania winy oraz wymiaru kary, który nie

funkcjonuje w obrocie prawnym. Powyższa sytuacja w ocenie sądu odwoławczego

nie może być traktowana odmiennie od wypadku, gdy następuje skazanie sprawcy

na podstawie przepisu wprawdzie obowiązującego w obrocie prawnym, ale

zastosowanego niewłaściwie, a co stanowi istotę zarzutu obrazy prawa

materialnego. Sąd Okręgowy akcentuje, że redakcja zaskarżonego wyroku, w

którym Sąd pierwszej instancji uznał oskarżonego za winnego zarzucanego mu

czynu (s. 7-8 uzasadnienia) nie pozostawia wątpliwości, że nastąpiła faktyczna

zmiana kwalifikacji prawnej czynów oskarżonego w stosunku do kwalifikacji prawnej

przyjętej w akcie oskarżenia. Sąd Okręgowy kontynuując ten wywód rozważań

podniósł, że w zaistniałej sytuacji procesowej (nie wniesiono apelacji na niekorzyść

oskarżonego) poprawienie błędnej kwalifikacji prawnej w oparciu o przepis art. 455

7

k.p.k. jest niedopuszczalne. Sąd ten dalej zauważa, że bezcelowe również byłoby

uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania

z uwagi na związanie Sądu pierwszej instancji w dalszym postępowaniu zakazem

wynikającym z treści art. 443 k.p.k. W tej sytuacji należało zmienić zaskarżony

wyrok i uniewinnić oskarżonego od popełnienia przypisanych mu czynów.

Od prawomocnego wyroku sądu odwoławczego kasację na niekorzyść M. Z.

wniósł prokurator Prokuratury Apelacyjnej. Zaskarżając wyrok w całości zarzucił „

rażące naruszenie prawa procesowego, które miało istotny wpływ na treść

orzeczenia tj. art. 433 § 1 i 2 k.p.k. w zw. z art. 105 § 1 i 2 k.p.k., polegające na

wadliwym rozpoznaniu apelacji obrońcy oskarżonego M. K. Z. w zakresie

wskazanego w środku odwoławczym naruszenia przepisu art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k.,

poprzez merytoryczne rozpatrzenie i uwzględnienie tego zarzutu, podczas gdy

wskazana w wyroku sądu pierwszej instancji kwalifikacja prawna czynów z art. 58

ustęp 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. nr

179, poz. 1485) w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k.

kwalifikowała się do sprostowania w trybie art. 105 § 2 zd. drugie k.p.k. w zw. z § 1

art. 105 k.p.k.”

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy

Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.

Autor kasacji odwołując się do tezy i uzasadnienia uchwały składu siedmiu sędziów

z dnia 28 marca 2012 r., I KZP 24/11 (OSNKW 2012, z. 4 poz. 35) na s.9-12

uzasadnienia kasacji wywiódł, że istota rozbieżności zawartych w wyroku Sądu

pierwszej instancji miała charakter oczywistej omyłki pisarskiej w rozumieniu art.

105 § 1 k.p.k. i winna być skorygowana przez sąd odwoławczy z urzędu na

podstawie art. 105 § 2 k.p.k.

W odpowiedzi na kasację obrońca M. Z. wniósł o jej oddalenie jako

bezzasadnej.

Sąd Najwyższy po wysłuchaniu prokuratora Prokuratury Generalnej

popierającego kasację, rozważył co następuje.

Kasacja okazała się zasadna.

Jako wniesiona na niekorzyść podlegała ona ocenie przez pryzmat art. 434 §

1 k.p.k. w zw. z art. 518 k.p.k. Przyznać należało rację skarżącemu w zakresie

błędnego rozpoznania przez sąd odwoławczy podniesionego w apelacji obrońcy M.

Z. zarzutu obrazy art. 413 § 2 pkt. 1 k.p.k. i w konsekwencji tego zmianę

8

zaskarżonego wyroku i uniewinnienie go od przypisanych mu czynów. Przypomnieć

należało, że M. Z. został oskarżony o występek m.in. kwalifikowany z art. 56 ust. 3

cyt. wyżej ustawy. Pomimo tego Sąd pierwszej instancji w wyroku przyjął, że został

on oskarżony z art. 58 ust. 3 tejże ustawy. W tym miejscu odnotować należy, że art.

58 tak jak zauważył to już sąd odwoławczy nie zawiera ustępu 3. Natomiast przepis

ten w ust. 1 i 2 penalizuje działanie sprawcy polegające na udzieleniu innej osobie

lub małoletniemu środka odurzającego lub substancji psychotropowej, ułatwianiu

albo umożliwieniu ich użycia albo nakłanianiu do użycia takiego środka lub

substancji w znacznych ilościach. Nie ulega najmniejszej wątpliwości w ocenie

Sądu Najwyższego, że o tego rodzaju postępowanie M. Z. nie był oskarżony.

Natomiast cyt. wyżej wyrokiem Sądu Rejonowego został on uznany za winnego

dokonania zarzucanego mu czynu, a co uszło uwadze sądu odwoławczego.

Ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd pierwszej instancji (s.2 uzasadnienia)

jednoznacznie wskazują na akceptację sądu meriti stanowiska oskarżyciela

publicznego w zakresie prawnokarnej oceny postępowania oskarżonego.

Jakkolwiek w wyroku Sądu pierwszej instancji przyjęto kwalifikację jego czynu m.in.

z art. 58 ust. 3 cyt. ustawy, a następnie na podstawie tego przepisu wymierzono mu

kary jednostkowe pozbawienia wolności i grzywny, to nie oznacza to, jak wywiódł

sąd odwoławczy, że nastąpiła faktyczna zmiana kwalifikacji prawnej czynów

oskarżonego. Zdaniem Sądu Najwyższego użycie przez Sąd pierwszej instancji

zwrotu „uznany za winnego dokonania zarzuconego mu czynu” oraz o czym mowa

była już wyżej dokonanie określonych ustaleń faktycznych prowadzi do

jednoznacznego wniosku, że de facto nie nastąpiła zmiana kwalifikacji prawnej

czynu, a tylko i wyłącznie Sąd pierwszej instancji z niewiadomych powodów (być

może mu znanych) omyłkowo przyjął art. 58 tejże ustawy. Przypomnieć należało,

że przepis art. 56 ust. 3 przewiduje odpowiedzialną karną sprawcy, który

wprowadza do obrotu znaczne ilości środków odurzających, substancji

psychotropowych lub słomy makowej i o tego rodzaju postępowanie M. Z. był

oskarżony i następnie został uznany winnym (…).

W ocenie Sądu Najwyższego tego rodzaju uchybienie zaistniałe w

orzeczeniu Sądu pierwszej instancji już na etapie postępowania odwoławczego

należało z urzędu odpowiednio skorygować w oparciu o przepis art. 105 § 2 k.p.k.

Oczywiste omyłki pisarskie mogą dotyczyć każdego elementu orzeczenia lub

też zarządzenia i to niezależnie od jego znaczenia pod względem merytorycznym i

9

procesowym. Ratio legis zastosowania regulacji przewidzianej w art. 105 § 1 i 2

k.p.k. w żadnym wypadku nie może prowadzić do merytorycznej zmiany orzeczenia

lub też zarządzenia bądź ich uzupełnienia. Z tego też względu nic nie stoi na

przeszkodzie sprostowaniu na podstawie art. 105 § 1 i 2 k.p.k. omyłkowo przyjętej

kwalifikacji prawnej czynów oskarżonego (por. post. SN z dnia 16 grudnia 2009 r.

IV KK 347/09 (OSN w SK 2009/1/2572).

Wprawdzie sąd odwoławczy rozważał możliwość zastosowania tego

przepisu jak również miał na uwadze uwarunkowania związane z ewentualnym

zastosowaniem przepisów art. 443 k.p.k., 455 k.p.k. to jednakże z tych regulacji nie

wyprowadził prawidłowych wniosków (por. szerzej post. SN z dnia 26 maja 2004 r.,

V KK 4/04 OSNKW 2004, z. 6 poz. 66) i w rezultacie tego dopuścił się rażącego

naruszenia prawa mającego istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku (art. 413

§ 2 pkt. 1 k.p.k. w zw. z art. 105 § 1 i 2 k.p.k.). Z tego też względu w uwzględnieniu

kasacji prokuratora zaszła konieczność uchylenia zaskarżonego wyroku i

przekazania sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania w

postępowaniu odwoławczym. W tym postępowaniu sąd działając z urzędu dokona

na podstawie art. 105 § 2 k.p.k. sprostowania oczywistych omyłek pisarskich

zaistniałych w wyroku Sądu pierwszej instancji oraz jego uzasadnieniu w zakresie

o którym mowa wyżej, a następnie rozpozna wniesione apelacje (art. 442 § 3

k.p.k.).

Z tych wszystkich względów orzeczono jak na wstępie.