IV KK 424/12

Sygn. akt IV KK 424/12

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 14 marca 2013 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Wiesław Kozielewicz (przewodniczący)

SSN Krzysztof Cesarz (sprawozdawca)

SSN Jarosław Matras

Protokolant Dorota Szczerbiak

przy udziale prokuratora Prokuratury Generalnej Małgorzaty Wilkosz-Śliwy,

w sprawie A. P.

w przedmiocie wyroku łącznego

po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie

w dniu 14 marca 2013 r.,

kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na niekorzyść skazanego

od wyroku Sądu Rejonowego w J.

z dnia 5 lipca 2012 r.,

uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Sądowi

Rejonowemu w J. do ponownego rozpoznania.

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy wyrokiem łącznym z dnia 5 lipca 2012 r., sygn. akt II K

493/12, m.in. wymierzył kary łączne:

1. 2 lat pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na

okres próby 5 lat, powstałą z połączenie kar:

2

1. 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej w sprawie II K 657/09 Sądu

Rejonowego, której wykonanie warunkowo zawieszono na 3 lata, ale

następnie – co przeoczył Sąd meriti – prawomocnie zarządzono jej

wykonanie w dniu 6 kwietnia 2011 r.,

2. roku pozbawienia wolności w sprawie II K 745/10,

3. roku pozbawienia wolności w sprawie II K 957/10,

obie Sądu Rejonowego w J., których wykonanie zostało warunkowo

zawieszone odpowiednio na okresy 4 i 3 lat,

4. 10 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej

wykonania na okres próby 4 lat, powstałą z połączenia:

1. 8 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej w sprawie IX K 1719/10 Sądu

Rejonowego w R., przy czym Sąd meriti błędnie przyjął, że wymierzono karę

10 miesięcy pozbawienia wolności oraz iż warunkowo zawieszono jej

wykonanie na 4 lata,

2. 10 miesięcy pozbawienia wolności orzeczoną w sprawie II K 1964/10 Sądu

Rejonowego w J., której wykonanie warunkowo zawieszono na 4 lata.

Wyrok ten nie został zaskarżony i uprawomocnił się, bez sporządzenia jego

uzasadnienia, w dniu 19 lipca 2012 r.

Kasację na niekorzyść skazanego od całości wyroku złożył Prokurator

Generalny zarzucając „rażące i mające wpływ na treść wyroku naruszenie

przepisów prawa karnego procesowego, a mianowicie art. 410 k.p.k. w zw. z art.

366 § 1 k.p.k., polegające na niewyjaśnieniu wszystkich istotnych okoliczności

sprawy dotyczących uprzedniego zarządzenia wykonania skazanemu kary 6

miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w Ś. o

sygn. II K 657/09 i przytoczeniu błędnej treści wyroku Sądu Rejonowego w R. o

sygn. IX K 1719/10, co skutkowało niemożnością dokonania pełnej oceny

całokształtu materiału dowodowego i wydaniem wyroku łącznego wbrew

wymaganiom, o których mowa w tych przepisach”.

Prokurator wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku łącznego i przekazanie

sprawy Sądowi Rejonowemu w J. do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasacja jest zasadna. Sąd meriti rażąco uchybił wymienionym w zarzucie

przepisom, co wywołało skutki wymienione w części wstępnej motywów. Sąd

Rejonowy przyjął, że wszystkie kary pozbawienia wolności , podlegające łączeniu,

3

zostały orzeczone z warunkowym zawieszeniem ich wykonania, podczas gdy

pierwszą karą łączną objął bezwzględną karą pozbawienia wolności i dwie kary z

zawieszeniem ich wykonania, zaś drugą karą łączną – karę bezwzględnego

pozbawienia wolności i warunkowo zawieszoną. Na gruncie obowiązującego stanu

prawnego jest oczywiście możliwe orzeczenie w wyroku łącznym kary łącznej z

warunkowym zawieszeniem jej wykonania w razie połączenia kar bezwzględnych z

karami warunkowo zawieszonymi (art. 89 § 1 k.k.), jednak sytuacja taka musi

pozostawać w polu widzenia i oceny sądu wydającego wyrok łączny. Trafnie

zauważa się w uzasadnieniu kasacji, że nie wiadomo jak postąpiłby Sąd, gdyby nie

pozostawał w błędnym przeświadczeniu, że wszystkie jednostkowe kary

pozbawienia wolności orzeczone zostały z warunkowym zawieszeniem ich

wykonania. Nie można przecież wykluczyć, że nie orzekłby kary łącznej wskazanej

w pkt II, zaś w pkt I nie objąłby karą łączną kary wymierzonej w sprawie II K 657/09.

Rażące naruszenie art. 410 k.p.k., 366 § 1 k.p.k. mogło mieć zatem istotny

wpływ na treść zaskarżonego wyroku, na co w podobnej sytuacji wskazywał już

Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 4 czerwca 2003 r., V KK 61/03 (OSNKW-R 2003,

poz. 1227 - Lex 78842).

Ponownie rozpoznając sprawę Sąd Rejonowy ustrzeże się stwierdzonych

uchybień i błędu zasygnalizowanego w motywach kasacji przy redakcji wyroku

łącznego.