V KK 283/12

Sygn. akt V KK 283/12

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 12 marca 2013 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Henryk Gradzik (przewodniczący)

SSN Włodzimierz Wróbel (sprawozdawca)

SSA del. do SN Dorota Wróblewska

Protokolant Anna Kowal

przy udziale prokuratora Prokuratury Generalnej Barbary Nowińskiej

w sprawie A. W.

uniewinnionego od zarzutu popełnienia przestępstwa z art. 158 § 1 kk i art.

157 § 1 kk

po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie

w dniu 12 marca 2013 r.,

kasacji, wniesionej przez pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego

od wyroku Sądu Okręgowego w W.

z dnia 3 kwietnia 2012 r.,

utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego z dnia 10 listopada 2011 r.,

1) uchyla zaskarżony wyrok i utrzymany nim w mocy

wyrok Sądu Rejonowego w W. i przekazuje sprawę temu

Sądowi do ponownego rozpoznania,

2) nakazuje zwrócić P. G. opłatę kasacyjną w wysokości

450 (czterysta pięćdziesięciu) zł.

UZASADNIENIE

2

Wyrokiem Sądu Rejonowego z dnia 10 listopada 2011r. A. W. został

uniewinniony od zarzuconego mu aktem oskarżenia czynu (art. 158 § 1 k.k. w

zw. z art. 157 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.). Rozstrzygnięcie Sądu I instancji

zostało utrzymane w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego w W. z dnia 3

kwietnia 2012r.

Od powyższego wyroku kasację wniósł pełnomocnik oskarżyciela

posiłkowego zarzucając mu rażące naruszenie prawa procesowego mające,

zdaniem skarżącego wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z

art. 457§ 3 k.p.k. a polegające na braku należytego odniesienia się przez Sąd

odwoławczy do zarzutu podniesionego w apelacji oskarżyciela posiłkowego, a

dotyczącego braku ustosunkowania się przez Sąd I instancji do dowodów z

dokumentów w postaci pism i wydruków z informacjami uzyskanymi od

operatorów sieci komórkowych, z których, zdaniem skarżącego, w sposób

jednoznaczny i niebudzący wątpliwości wynika, że oskarżony wykonywał

połączenia telefoniczne do E. G. przebywając w pobliżu miejsca zdarzenia

(raporty logowania wskazują na aktywność karty telefonicznej

wykorzystywanej przez oskarżonego na terenie W.), co jest sprzeczne

ustaleniami faktycznymi dokonanymi przez Sąd I instancji, w których przyjęto,

że oskarżony przebywał w tym czasie w innej miejscowości. Tym samym

doszło do naruszenia reguł logicznego rozumowania przy ocenie zarzutów

apelacyjnych i w konsekwencji do zaakceptowania przez Sąd odwoławczy

orzeczenia obarczonego istotnymi uchybieniami, wbrew standardowi kontroli

apelacyjnej określonemu w przepisach wskazanych w kasacji.

Skarżący wniósł o uchylenie wyroków Sądów obu instancji i

przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu.

Prokurator Prokuratury Okręgowej w odpowiedzi na powyższą kasację

wniósł o jej uwzględnienie.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Sformułowany w kasacji pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego zarzut

naruszenia art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. okazał się zasadny.

W apelacji pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego od wyroku Sądu

Rejonowego podniesiono zarzut błędnego ustalenia, że oskarżonego A. W.

3

nie było w dniu popełnienia czynu zabronionego w W. Błąd ten spowodowany

został - zdaniem wywodzącego apelację - przez niewłaściwą analizą materiału

dowodowego zebranego w sprawie, w szczególności zaś bilingów

przedstawionych przez operatorów komórkowych dokumentujących logowanie

się telefonu należącego do oskarżonego do stacji BTS znajdujących się w

bezpośredniej bliskości miejsca popełnienia przestępstwa, co w sposób

zasadniczy podważało wersje wydarzeń przyjętą przez Sąd I instancji.

Istotnie, brak jest w uzasadnieniu wyroku Sądu odwoławczego

jakiegokolwiek, choćby nawet pośredniego, odniesienia się do wyżej

przedstawionego zarzutu apelacji, co czyni trafnym wyrażone w kasacji

przekonanie, że doszło w ten sposób do naruszenia art. 433 § 2 k.p.k.

Naruszenie to miało przy tym istotny wpływ na treść wyroku, bowiem

dotyczyło kwestii o zasadniczym znaczeniu dla ustalenia ewentualnej winy

oskarżonego.

Z uzasadnienia wyroku Sąd I instancji wynika, że podstawą ustaleń

faktycznych były m.in. „informacje o połączeniach telefonicznych” (k. 202).

Sąd nie przeprowadził wszakże jakiejkolwiek analizy treści tych informacji, w

szczególności faktu rejestrowania, w dniu popełnienia przestępstwa, telefonu

komórkowego, do którego połączenia wykonywała E. G., w stacjach BTS

znajdujących się blisko miejsca zdarzenia. Sąd nie przedstawił przy tym

powodów, dla których – w ramach oceny materiału dowodowego – informacje

te uznał za nieistotne, chociaż wskazywały one na inny przebieg zdarzeń, niż

przyjął to ostatecznie Sąd. Jest to tym bardziej niezrozumiałe, że za

wiarygodne uznano wyjaśnienia oskarżonego oraz E. G., że kontaktowali się

telefonicznie w dniu 21 maja 2009 r. koło godziny 22.00 – 22.30, zaś analiza

bilingów połączeń telefonów komórkowych wskazuje, że w tym czasie E. G.

łączyła się jedynie z numerem telefoniczny rejestrowanym przez nadajniki

BTS znajdujące się w W. Czyni to co najmniej wątpliwym ustalenie, iż

oskarżony przebywał w tym czasie w innej miejscowości.

Sąd I instancji nie odniósł się do tej wątpliwości, zaś podniesienie tej

kwestii w apelacji oskarżyciela posiłkowego pominięte zostało przez Sąd

odwoławczy milczeniem. Naruszało to w sposób ewidentny standard, jaki

4

musi realizować rozstrzygnięcie sądu odwoławczego, co uzasadniało

uchylenie wyroku Sądu Okręgowego z dnia 3 kwietnia 2012 r.

Ponieważ nieprawidłowość w ocenie materiału dowodowego i brak

należytego ustosunkowania się do informacji uzyskanych od operatorów

telefonii komórkowej miał miejsce już przed Sądem I instancji, należało uchylić

także wyrok tego Sądu. W ponownym postępowaniu Sąd Rejonowy na nowo

dokona analizy całości materiału dowodowego, konfrontując zebrane dowody

ze sobą i wskazując, dlaczego jednym dowodom dał wiarę, a innym wiary tej

odmówił, obejmując tą oceną w szczególności informacje o miejscu

rejestrowania się w dniu 21 maja 2009 r. numeru telefonicznego […], i dopiero

na tej podstawie dokona odpowiednich ustaleń faktycznych.

Mając na względzie powyższe okoliczności, Sąd Najwyższy orzekł jak

w sentencji.