III KK 50/13
Wydział III
Przepisy powołane w orzeczeniu
-
Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny.
Dz.U. 1997 nr 88 poz. 553
art. 13 art. 75 art. 76 art. 85 art. 86 art. 178a art. 278 art. 286
-
Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego.
Dz.U. 1997 nr 89 poz. 555
art. 624 art. 366 art. 626 art. 521 art. 523 art. 526 art. 535 art. 537 art. 569 art. 572
Treść orzeczenia
Sygn. akt III KK 50/13
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 20 marca 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Józef Dołhy (przewodniczący)
SSN Józef Szewczyk (sprawozdawca)
SSN Eugeniusz Wildowicz
Protokolant Jolanta Włostowska
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 20 marca 2013 r.,
sprawy R. G.
skazanego z art. 286 § 1 k.k. i innych
z powodu kasacji wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść skazanego
od wyroku łącznego Sądu Rejonowego
z dnia 5 września 2012 r., sygn. akt II K 486/12,
I. uchyla zaskarżony wyrok w pkt I w zakresie kary łącznej
pozbawienia wolności i na podstawie art. 572 k.p.k. umarza
postępowanie o połączeniu kar pozbawienia wolności;
II. uchyla zawarte w pkt II zaskarżonego wyroku
rozstrzygnięcie o pozostawieniu do odrębnego wykonania
wyroku Sądu Rejonowego, sygn. akt II K 358/09;
III. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciąża
Skarb Państwa.
UZASADNIENIE
2
Wyrokiem łącznym z dnia 5 września 2012 roku, sygn. akt II K 486/12, Sąd
Rejonowy, po rozpoznaniu sprawy R. G., skazanego prawomocnymi wyrokami:
1. Sądu Rejonowego z dnia 29 maja 2009 roku w sprawie VIII K 133/09 za
przestępstwo z art. 178a § 2 k.k., popełnione w dniu 17 kwietnia 2009 roku
na karę grzywny w wymiarze 40 stawek dziennych przy ustaleniu wysokości
jednej stawki na kwotę 25 złotych;
2. Sądu Rejonowego z dnia 29 września 2009 roku w sprawie II K 358/09 za
przestępstwo z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. i inne, popełnione dnia
5 lutego 2009 roku na karę 8 miesięcy pozbawienia wolności, z warunkowym
zawieszeniem jej wykonania na okres 2 lat, której wykonanie zarządzono na
mocy postanowienia z dnia 20 lutego 2012 roku;
3. Sądu Rejonowego z dnia 30 listopada 2009 roku w sprawie VIII K 354/09 za
przestępstwo z art. 286 § 1 k.k. popełnione w dniu 26 listopada 2008 roku na
karę 1 roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem
wykonania kary pozbawienia wolności na okres 3 lat, której wykonanie
zarządzono postanowieniem z dnia 15 lutego 2012 roku oraz karę grzywny w
wymiarze 40 stawek dziennych przy ustaleniu wysokości jednej stawki na
kwotę 20 złotych;
4. Sądu Rejonowego z dnia 21 października 2011 roku w sprawie II K 804/11 za
przestępstwo z art. 278 § 1 k.k. popełnione w dniu 25 lipca 2011 roku na karę
6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania
kary pozbawienia wolności na okres 5 lat.
I. na mocy art. 569 § 1 k.p.k., art. 85 k.k. w zw. z art. 86 § 1 i 2 k.k. połączył
orzeczone wobec R. G. w wyrokach Sądu Rejonowego w sprawie II K 358/09
oraz Sądu Rejonowego w sprawie VIII K 354/09 jednostkowe kary zasadnicze
pozbawienia wolności i wymierzył skazanemu w ich miejsce karę łączną 1
(jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności oraz połączył
jednostkowe kary grzywny orzeczone w wyrokach Sądu Rejonowego w
sprawie VIII K 354/09 oraz Sądu Rejonowego w sprawie VIII K 133/09 i
wymierzył karę łączną grzywny 60 (sześćdziesięciu) stawek dziennych,
ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 20 (dwadzieścia) złotych;
II. w pozostałym zakresie wyroki VIII K 133/09, II K 358/09 i VIII K 354/09
podlegające łączeniu pozostawił do odrębnego wykonania;
3
III. na mocy art. 572 k.p.k. w pozostałym zakresie postępowanie o wydanie
wyroku łącznego co do wyroku z punktu 4 umorzył;
IV. na mocy art. 29 ustawy z dnia 26 maja 1982 roku o adwokaturze zasądził od
Skarbu Państwa na rzecz Kancelarii Adwokackiej adw. A. C. kwotę 147, 60
złotych z tytułu obrony z urzędu udzielonej skazanemu;
V. na mocy art. 624 § 1 k.p.k., art. 626 § 1 k.p.k. zwolnił skazanego od zapłaty
kosztów sądowych.
Wyrok ten nie został zaskarżony i uprawomocnił się w dniu 13 września
2012 roku.
Od prawomocnego wyroku łącznego Sądu Rejonowego z dnia 5 września
2012 r., sygn. akt II K 486/12, kasację na korzyść skazanego wywiódł Prokurator
Generalny.
Na podstawie art. 521 k.p.k. zaskarżył powyższy wyrok w części dotyczącej:
- rozstrzygnięcia w pkt I o połączeniu kar pozbawienia wolności orzeczonych
wyrokami Sądu Rejonowego o sygn. II K 358/09 i Sądu Rejonowego o sygn. VIII K
354/09,
- rozstrzygnięcia w pkt II o pozostawieniu w pozostałym zakresie do odrębnego
wykonania wyroku o sygn. VIII K 358/09.
Na zasadzie art. 523 § 1 k.p.k., art. 526 § 1 k.p.k. oraz art. 537 § 1 i 2 k.p.k.
zarzucił
rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisów prawa
karnego procesowego i materialnego, a mianowicie art. 366 § 1 k.p.k. w zw. z art.
85 k.k., polegające na zaniechaniu, przed objęciem wyrokiem łącznym orzeczonych
kar pozbawienia wolności, wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności i
niedopuszczeniu dowodu z akt wszystkich objętych wyrokiem łącznym postępowań
w wyniku czego doszło do objęcia wyrokiem łącznym kary pozbawienia wolności
orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego o sygn. VIII K 354/09 z karą pozbawienia
wolności, orzeczoną wyrokiem Sądu Rejonowego o sygn. II K 358/09, który to
wyrok uległ zatarciu z mocy prawa
i wniósł
o uchylenie wyroku i umorzenie postępowania na podstawie art. 572 k.p.k. w części
dotyczącej orzeczenia w pkt I o połączeniu kar pozbawienia wolności, wynikających
z orzeczeń Sądu Rejonowego o sygn. II K 358/09 i Sądu Rejonowego o sygn. VIII K
4
354/09 a także o uchylenie zawartego w pkt II rozstrzygnięcia o pozostawieniu w
pozostałym zakresie do odrębnego wykonania wyroku o sygn. II K 358/09.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja jest oczywiście zasadna.
Sąd Rejonowy, orzekając w przedmiocie wydania wyroku łącznego oparł się
na odpisach wyroków, opinii o skazanym i informacji o osobie z Krajowego Rejestru
Karnego. Z Informacji tej wynikało, że postanowieniem z dnia 20 lutego 2012 roku
Sąd Rejonowy zarządził wykonanie kary 8 miesięcy pozbawienia wolności,
orzeczonej wyrokiem tamtejszego Sądu z dnia 29 września 2009 roku, sygn. akt II
K 358/09. Sąd orzekający nie zauważył, że z akt sprawy o sygn. II K 358/09 Sądu
Rejonowego wynika, iż postanowieniem z dnia 9 sierpnia 2012 roku, sygn. VII Ko
4606/12, II K 358/09 uchylone zostało postanowienie tamtejszego Sądu z dnia 20
lutego 2012 roku w przedmiocie zarządzenia wobec skazanego R. G. wykonania
kary pozbawienia wolności.
Wyrok o sygn. II K 358/09 uprawomocnił się w dniu 7 października 2009
roku. Postanowienie z dnia 20 lutego 2012 roku, sygn. VII Ko 223/12, tamtejszego
Sądu w przedmiocie zarządzenia wykonania kary pozbawienia wolności wobec R.
G. uprawomocniło się w dniu 10 kwietnia 2012 roku, a więc trzy dni po upływie
terminu, o którym mowa w art. 75 § 4 k.k. (k. 51 akt o sygn. Wzaw 1015/09, II K
358/09). Z kolei postanowienie z dnia 9 sierpnia 2012 roku, sygn. VII Ko 4606/12, o
uchyleniu postanowienia z dnia 20 lutego 2012 roku o zarządzeniu wobec R. G.
wykonania kary pozbawienia wolności stało się wykonalne z dniem jego wydania.
Skazanie wyrokiem Sądu Rejonowego z dnia 29 września 2009 roku w
sprawie o sygn. II K 358/09 uległo zatem zatarciu z mocy prawa z dniem 9 sierpnia
2012 roku (w sprawie nie orzeczono grzywny ani środka karnego, art. 76 § 1 i 2
k.k.), a więc przed datą wyrokowania w przedmiocie wydania wyroku łącznego w
sprawie o sygn. II K 486/12.
Tym samym Sąd Rejonowy łącząc kary pozbawienia wolności, wymierzone
R. G. w sprawach o sygn. II K 358/09 Sądu Rejonowego i II K 354/09 Sądu
Rejonowego i wymierzając skazanemu karę łączną 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia
wolności, dopuścił się naruszenia art. 85 k.k. Zgodnie bowiem z utrwalonym w
orzecznictwie stanowiskiem, skazanie które uległo zatarciu z mocy prawa, nie może
być w ogóle brane pod uwagę przy rozważaniu kwestii wydania wyroku łącznego
(por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 29 lipca 2008 roku, sygn. IV KK
5
245/08, LEX nr 424879, wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 8 września
2010 roku, sygn. II AKa 112/10, LEX nr 852382).
Uchybienie to miało niewątpliwie rażący charakter i istotny wpływ na treść
wyroku łącznego.
Biorąc powyższe rozważania pod uwagę Sąd Najwyższy orzekł jak w
wyroku.
Lexeva pokazuje treść orzeczenia, nie udziela porad prawnych i nie ocenia, co z niego wynika w konkretnej sprawie. Moc prawną ma wyłącznie dokument wydany przez sąd.