V KK 474/12

Sygn. akt V KK 474/12

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 26 marca 2013 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Krzysztof Cesarz (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Kazimierz Klugiewicz

SSN Michał Laskowski

Protokolant Anna Kowal

w sprawie P. O.

skazanego z art. 292 § 1 kk i innych

po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 kpk

w dniu 26 marca 2013 r.,

kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść skazanego

od wyroku Sądu Okręgowego w Z.

z dnia 1 marca 2012 r.,

utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Ż.

z dnia 2 czerwca 2011 r.,

uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Sądowi

Okręgowemu w Z. do ponownego rozpoznania w postępowaniu

odwoławczym.

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy wyrokiem z dnia 2 czerwca 2011 r., uznał P. O. za winnego

trzech pozostających w zbiegu realnym przestępstw, kwalifikowanych przez

prokuratora z art. 291 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k., z tym, że przyjął, iż oskarżony

na podstawie towarzyszących okoliczności powinien i mógł przypuszczać, że

2

nabyte rzeczy uzyskane zostały za pomocą czynu zabronionego, zaś czyny te

stanowią ciąg przestępstw, z których każde wypełnia dyspozycję art. 292 § 1 k.k. w

zw. z art. 64 § 1 k.k. i na podstawie art. 292 § 1 k.k.w. zw. z art. 64 § 1 k.k. i 91 § 1

k.k. wymierzył oskarżonemu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności.

Wyrokiem z dnia 1 marca 2012 r., Sąd Okręgowy, po rozpoznaniu osobistej

apelacji oskarżonego, który kwestionował nawet nieumyślne wypełnienie znamion

paserstwa, utrzymał w mocy zaskarżony wyrok, uznając tę apelację za oczywiście

bezzasadną.

Uzasadnienie wyroku Sądu odwoławczego nie zostało sporządzone.

Kasację od całości wyroku na korzyść skazanego złożył Prokurator

Generalny, zarzucając „rażące i mające istotny wpływ na treść orzeczenia

naruszenie przepisów prawa karnego procesowego, a mianowicie art. 433 § 1

k.p.k. w zw. z art. 440 k.p.k., polegające na przeprowadzeniu nienależytej kontroli

odwoławczej i utrzymaniu w mocy rażąco niesprawiedliwego, bo wydanego z

naruszeniem przepisów prawa materialnego – art. 64 § 1 k.k. wyroku Sądu I

instancji skazującego P. O. za popełnienie nieumyślnego występku z art. 292 § 1

k.k. w warunkach powrotu do przestępstwa, określonych w art. 64 § 1 k.k.”, po

czym wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi

odwoławczemu do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasacja jest oczywiście zasadna, przeto mogła być uwzględniona na

posiedzeniu (art. 535 § 5 k.p.k.). Takiej ocenie nie stoi na przeszkodzie fakt

błędnego wskazania jako naruszonego art. 440 k.p.k., skoro wyrok został

zaskarżony w całości, bo co do winy (art. 447 § 1 k.p.k.). To zaś zobowiązywało

Sąd odwoławczy do zbadania zaskarżonego wyroku pod kątem wszystkich

ewentualnych uchybień wymienionych w art. 438 k.p.k. i wobec wywiedzenia

apelacji przez samego oskarżonego.

Sąd Okręgowy z rażącym, jaskrawym i niewytłumaczalnym naruszeniem art.

433 § 1 k.p.k. przeszedł do porządku nad obrazą przez Sąd Rejonowy art. 64 § 1

k.k., który przecież stanowi, że warunkiem przyjęcia określonej w nim regulacji jest

popełnienie umyślnego przestępstwa, podlegającego obecnie osądowi. Natomiast

przypisane oskarżonemu przez Sąd przestępstwa z art. 292 § 1 k.k. to czyny

nieumyślne. Przy tym przepis art 64 § 1 k.k. został powołany nie tylko do podstawy

prawnej skazania, ale i wymiaru kary. Potęguje to wagę uchybień obu Sądów.

3

Wpływ naruszenia art. 433 § 1 k.p.k. na treść całości zaskarżonego wyroku

jest więc oczywisty. Dlatego podlegał on uchyleniu.

Ponownie rozpoznając sprawę Sąd odwoławczy ustrzeże się elementarnych

błędów przy stosowaniu prawa procesowego i materialnego.