II UK 205/12

Sygn. akt II UK 205/12

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 10 kwietnia 2013 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Jerzy Kuźniar (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Roman Kuczyński

SSN Jolanta Strusińska-Żukowska

w sprawie z wniosku L. Z.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w G.

o nauczycielskie świadczenie kompensacyjne,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 10 kwietnia 2013 r.,

skargi kasacyjnej organu rentowego od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 7

marca 2012 r.,

uchyla zaskarżony wyrok i oddala apelację wnioskodawcy.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 7 marca 2012 r., Sąd Apelacyjny zmienił, na skutek apelacji

wnioskodawcy L. Z., wyrok Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych w G. z dnia 26 lipca 2011 r. i poprzedzającą go decyzję Zakładu

Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w G. z dnia 21 kwietnia 2011 r. i przyznał

wnioskodawcy prawo do nauczycielskiego świadczenia kompensacyjnego na

podstawie art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2009 r. o nauczycielskich

świadczeniach kompensacyjnych (Dz. U. Nr 97, poz. 800).

2

W sprawie ustalono, że decyzją z dnia 21 kwietnia 2011 r. organ rentowy

odmówił wnioskodawcy prawa do świadczenia kompensacyjnego wobec nie

udowodnienia okresu 20 lat wykonywania pracy w jednostkach wymienionych w

art. 2 pkt 1 ustawy o nauczycielskich świadczeniach kompensacyjnych, oraz wobec

tego, że stosunek pracy ustał z upływem czasu na jaki umowa została zawarta, a

nie na wniosek ubezpieczonego. Wnioskodawca, urodzony dnia 7 maja 1956 r., z

zawodu jest nauczycielem. Prawomocną decyzją z dnia 11 maja 2009 r. Zakład

Ubezpieczeń Społecznych Oddział w G. odmówił mu prawa do emerytury w oparciu

o przepisy art. 32, 46 i 47 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach

z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (jednolity tekst: Dz. U. z 2009 r. Nr 153, poz.

1227 ze zm.) oraz art. 88 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. Karta Nauczyciela

(jednolity tekst: Dz. U. z 2006 r. Nr 97, poz. 674 ze zm.). W dniu 8 kwietnia 2011 r.

wnioskodawca złożył wniosek o nauczycielskie świadczenie kompensacyjne. W

świetle ustaleń, w okresie od dnia 3 lipca 1980 r. do dnia 27 kwietnia 1981 r.

wnioskodawca odbywał czynną służbę wojskową, po której wrócił do pracy na

stanowisko nauczyciela w Szkole Podstawowej Nr … w G. Powyższy okres został

zaliczony przez organ rentowy do ogólnego stażu ubezpieczeniowego

wnioskodawcy. W okresie od dnia 1 marca 2009 r. do dnia 19 czerwca 2009 r.

wnioskodawca był zatrudniony w Zespole Kształcenia Podstawowego i

Gimnazjalnego Nr … w G. na stanowisku nauczyciela wychowania fizycznego na

12/18 etatu. Stosunek pracy ustał z upływem czasu na jaki umowa została zawarta.

Organ rentowy przyjął za udowodnione łącznie 33 lata, 1 miesiąc i 20 dni

okresów składkowych i nieskładkowych, w tym 19 lat, 5 miesięcy i 1 dzień okresów

pracy nauczycielskiej. Z okresów pracy nauczycielskiej odjęty został okres pełnienia

służby wojskowej od dnia 3 lipca 1980 r. do dnia 24 kwietnia 1981 r. W oparciu o

tak ustalony stan faktyczny Sąd Okręgowy oddalił odwołanie wnioskodawcy. Sąd

wskazał, że stan faktyczny sprawy był w zasadzie bezsporny, a spór sprowadzał

się w istocie do oceny prawnej, czy pozwany organ rentowy zasadnie odmówił

ubezpieczonemu prawa do nauczycielskiego świadczenia kompensacyjnego w

oparciu o tezę, że legitymuje się on zbyt krótkim stażem pracowniczym w

charakterze nauczyciela oraz, że stosunek pracy ustal z upływem czasu na jakim

umowa została zawarta, a nie na wniosek ubezpieczonego. Sąd Okręgowy

odnosząc się do okresu odbywania przez wnioskodawcę czynnej służby wojskowej

wskazał, iż czas odbywania czynnej służby wojskowej należy traktować jako okres,

3

o którym mowa w art. 2 ust. 1 ustawy o nauczycielskich świadczeniach

kompensacyjnych. Uprawnienia związane z odbywaniem czynnej służby wojskowej

należy odnosić do regulacji obowiązujących w czasie jej trwania - tj. w latach 1980-

1981, a nie do przepisów obowiązujących w dacie złożenia wniosku lub wydania

decyzji przez organ rentowy. Zgodnie z obowiązującym wówczas art. 120 ust. 1

ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony (jednolity

tekst: Dz. U. z 2012 r., poz. 461 ze zm.), pracownikowi, który w ciągu trzydziestu

dni od zwolnienia z zasadniczej lub okresowej służby wojskowej podjął pracę, czas

odbywania służby wojskowej wlicza się do okresu zatrudnienia w zakładzie pracy,

w którym podjął pracę, w zakresie wszelkich uprawnień wynikających z k.p. oraz

przepisów szczególnych. Tak więc okres czynnej służby wojskowej zaliczony na

wskazanych warunkach do okresu zatrudnienia (stosunku pracy) traktowany jest

tak, jak okres podlegania ubezpieczeniu z tytułu stosunku pracy, zważywszy na

stanowisko Sądu Najwyższego wyrażone m.in. w wyrokach z dnia 22 października

2009 r, I UK 126/09, OSNP 2011 nr 7-8, poz. 112, oraz z dnia 6 kwietnia 2006 r.,

III UK 5/06, OSNP 2007 nr 7-8, poz. 108). Mając powyższe na uwadze Sąd

pierwszej instancji stwierdził, że okres odbywania przez wnioskodawcę czynnej

służby wojskowej należy traktować jako okres podlegania ubezpieczeniu

społecznemu lub ubezpieczeniu emerytalnemu i rentowemu z tytułu pozostawania

w stosunku pracy w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy o nauczycielskich

świadczeniach kompensacyjnych. Dodać przy tym należy, że okolicznością

niekwestionowaną w sprawie był fakt, że wnioskodawca powrócił po odbyciu służby

woskowej do pracy na poprzednio zajmowane stanowisko nauczyciela w tym

samym zakładzie pracy. Pomimo powyższego w ocenie Sądu Okręgowego

stanowisko organu rentowego odmawiające przyznania wnioskodawcy prawa do

nauczycielskiego świadczenia kompensacyjnego jest trafne, gdyż nie rozwiązał on

stosunku pracy na swój wniosek. Jak wynika z art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy o

nauczycielskich świadczeniach kompensacyjnych, świadczenie to przysługuje

nauczycielom, którzy rozwiązali stosunek pracy. W ocenie Sądu Okręgowego

sformułowanie „rozwiązali stosunek pracy” (zamiast np. „rozwiązano z nimi

stosunek pracy”, albo „pod warunkiem rozwiązania stosunku pracy” - jak ma to

miejsce na gruncie ustawy o emeryturach i rentach z FUS - art. 184 ust. 2) oznacza,

że do rozwiązania stosunku pracy winno dojść z inicjatywy nauczyciela. Zdaniem

Sądu, warunek ten nie jest spełniony, gdy umowa o prace nauczyciela wygasła

4

wskutek upływu okresu, na który została zawarta – tym samym wnioskodawca nie

spełnił przesłanek do przyznania mu prawa do dochodzonego świadczenia.

Sąd Apelacyjny, na skutek apelacji wnioskodawcy, zmienił wyrok Sądu

pierwszej instancji i poprzedzającą go decyzję organu rentowego, przyznając

wnioskodawcy prawo do nauczycielskiego świadczenia kompensacyjnego. W

uzasadnieniu wyroku Sąd drugiej instancji podzielił w całości dokonane przez Sąd

Okręgowy ustalenia faktyczne, z których jednak wyciągnął w części odmienne

wnioski prawne. W rozpatrywanej sprawie sporem objęte były dwie przesłanki:

stażu nauczycielskiego i rozwiązania stosunku pracy. W ocenie Sądu Apelacyjnego

w całości należało podzielić zapatrywania prawne Sądu pierwszej instancji, który

zaliczył wnioskodawcy do stażu nauczycielskiego okres służby wojskowej. Druga

ze spornych przesłanek - rozwiązania stosunku pracy – w ocenie Sądu drugiej

instancji nastąpić musi z inicjatywy nauczyciela. Sąd nie podzielił jednak oceny, że

wnioskodawca nie spełnił tej przesłanki z uwagi na to, że ostatnia umowa o pracę

„wygasła wskutek upływu czasu, na który została zawarta”. Sąd wskazał, że

ustawodawca w art. 30 k.p. przewidział, że umowa o pracę „rozwiązuje się”: 1) na

mocy porozumienia stron, 2) przez oświadczenie jednej ze stron z zachowaniem

okresu wypowiedzenia (rozwiązanie umowy o pracę za wypowiedzeniem), 3) przez

oświadczenie jednej ze stron bez zachowania okresu wypowiedzenia (rozwiązanie

umowy o pracę bez wypowiedzenia), 4) z upływem czasu, na który była zawarta, 5)

z dniem ukończenia pracy, dla której wykonania była zawarta. W świetle

przywołanego przepisu nie można mieć wątpliwości, że we wszystkich wskazanych

sytuacjach dochodzi do „rozwiązania” umowy o pracę, także wtedy gdy następuje

to z upływem czasu, na który umowa została zawarta. W ocenie Sądu

Apelacyjnego rozwiązanie stosunku pracy na skutek upływu czasu, na który

zawarto umowę o pracę realizuje przesłankę „rozwiązania stosunku pracy”

określoną w art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy. Sąd zwrócił uwagę na kontekst sytuacyjny

zawarcia umowy terminowej, która została zawarta bezpośrednio po rozwiązaniu, z

inicjatywy ubezpieczonego, umowy o pracę z tym samym pracodawcą - Zespołem

Kształcenia Podstawowego i Gimnazjalnego Nr … w G. - w związku z planowanym

przejściem na emeryturę. Jeżeli do tego uwzględnić fakt, iż umowa od dnia 1 marca

2009 r. do 19 czerwca 2009 r. kończyła się w zasadzie wraz z końcem roku

szkolnego, a dodatkowo okres ten był niezbędny do osiągnięcia wymaganego 20-

letniego stażu pracy nauczycielskiej, to nie można mieć wątpliwości, że inicjatywa

5

zakończenia pracy nauczycielskiej wraz upływem czasu na który zawarto tą umowę,

należała do wnioskodawcy. Zdaniem Sądu powyższe ustalenie pozwala przyjąć, że

wnioskodawca spełnił także przesłankę rozwiązania stosunku pracy - pozostałe

dwie przesłanki, a więc ukończenie przez ubezpieczonego 55 roku życia oraz

legitymowanie się ponad 30 letnim ogólnym stażem pracy, w tym ponad 20- letnim

stażem pracy nauczycielskiej - były bezsporne na etapie postępowania

apelacyjnego.

Powyższy wyrok zaskarżył skargą kasacyjną pełnomocnik organu rentowego

i zarzucając naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe

zastosowanie – art. 2 pkt 1, art. 3, art. 4 ustawy o nauczycielskich świadczeniach

kompensacyjnych poprzez przyjęcie, że „okres odbywania zasadniczej służby

wojskowej od dnia 3 lipca 1980 r. do dnia 27 kwietnia 1981 r. podlegał zaliczeniu do

okresu pracy nauczyciela w jednostkach wskazanych w art. 2 pkt 1 ustawy w

wymiarze co najmniej ½ obowiązkowego wymiaru zajęć, co w konsekwencji

pozwoliło na przyjęcie, iż ubezpieczony nabył prawo do nauczycielskiego

świadczenia kompensacyjnego, wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości

i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie zmianę

zaskarżonego wyroku Sądu Apelacyjnego i rozstrzygnięcie co do istoty sprawy

wraz z orzeczeniem o kosztach postępowania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Stosownie do art. 39813

§ 1 i 2 k.p.c., Sąd Najwyższy rozpoznaje sprawę w

granicach skargi kasacyjnej i jest związany ustaleniami faktycznymi stanowiącymi

podstawę zaskarżonego orzeczenia, jeżeli skarga nie zawiera zarzutu naruszenia

przepisów postępowania (tak jak w rozpoznawanej sprawie) lub gdy zarzut taki

okaże się niezasadny. W rozpatrywanej sprawie sporem objęte były dwie przesłanki

nabycia przez wnioskodawcę prawa do nauczycielskiego świadczenia

kompensacyjnego: stażu nauczycielskiego i rozwiązania stosunku pracy. Warunki

nabycia prawa do świadczenia kompensacyjnego określa art. 4 ust. 1 ustawy z dnia

22 maja 2009 r. o nauczycielskich świadczeniach kompensacyjnych, przewidując,

że świadczenie to przysługuje nauczycielom, którzy spełnili łącznie następujące

warunki: 1) osiągnęli wiek, o którym mowa w ust. 3, 2) mają okres składkowy i

nieskładkowy w rozumieniu ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i

6

rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych - wynoszący 30 lat, w tym 20 lat

wykonywania pracy w jednostkach, o których mowa w art. 2 pkt 1 tej ustawy, w

wymiarze co najmniej ½ obowiązkowego wymiaru zajęć, 3) rozwiązali stosunek

pracy.

Na wstępie należy przypomnieć, że zgodnie z uzasadnieniem do projektu

ustawy o nauczycielskich świadczeniach kompensacyjnych, jej celem było

wprowadzenie przejściowego rozwiązania adresowanego do nauczycieli z długim

stażem pracy, będącego alternatywą dla emerytur pomostowych, które przysługują

nauczycielom w ograniczonym zakresie (tylko nauczycielom, wychowawcom i

innym pracownikom pedagogicznym zatrudnionym w młodzieżowych ośrodkach

wychowawczych, młodzieżowych ośrodkach socjoterapii, ośrodkach szkolno-

wychowawczych, schroniskach dla nieletnich oraz zakładach poprawczych – poz.

21 załącznika nr 2 do ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o emeryturach

pomostowych (Dz. U. Nr 237, poz. 1656 ze zm.). Celem wprowadzenia tego

świadczenia podobnie, jak wprowadzenia emerytur pomostowych było złagodzenie

możliwości przechodzenia na emeryturę przed osiągnięciem podstawowego wieku

emerytalnego przez pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub o

szczególnym charakterze. Nauczycielskie świadczenia kompensacyjne są

świadczeniami pieniężnymi o charakterze okresowym i przysługują nauczycielom,

którzy po osiągnięciu wymaganego okresu zatrudnienia w jednostkach

organizacyjnych oświaty rozwiązali stosunek pracy przed osiągnięciem wieku

emerytalnego. Świadczenia te mają autonomiczny charakter, ustawodawca od

początku zdecydował o ich stopniowym wygasaniu i finansowaniu bezpośrednio z

budżetu państwa, a nie z wyodrębnionego funduszu, co może wskazywać że nie są

to już świadczenia o charakterze ubezpieczeniowym, mając charakter

zaopatrzeniowy. Powyższe argumenty przemawiają za koniecznością dokonywania

ich samodzielnej oceny bez szerszego odwoływania się do wcześniej

wypracowanych stanowisk dotyczących nauczycielskich świadczeń emerytalnych.

Stanowisko powyższe wzmacnia również pogląd wyrażony w uzasadnieniu wyroku

Sądu Najwyższego z dnia 3 lutego 2012 r. (II UK 126/11, OSNP 2013 Nr 1-2, poz.

15), że celem ustawy o nauczycielskich świadczeniach kompensacyjnych nie była

kontynuacja zasad przechodzenia przez nauczycieli na emerytury obowiązujących

do końca 2009 r.

7

Przechodząc do kasacyjnego zarzutu błędnej wykładni art. 2 pkt 1, art. 3,

art. 4 ustawy z dnia 22 maja 2009 r. i przyjęcia, że okres odbywania zasadniczej

służby wojskowej od dnia 3 lipca 1980 r. do dnia 27 kwietnia 1981 r. podlegał

zaliczeniu do okresu pracy nauczyciela, czyli właściwej oceny charakteru

odbywania zasadniczej służby wojskowej z punktu widzenia zaliczenia takiego

okresu do pracy w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze, należy

stwierdzić, że orzecznictwo Sądu Najwyższego w tym zakresie - w zasadzie

jednolite – nie jest w sprawie przydatne, nie dotyczy ono bowiem świadczeń

kompensacyjnych. W orzecznictwie tym Sąd Najwyższy – w zasadzie - prezentował

jednolitą wykładnię przepisów, według której okres służby wojskowej dla żołnierza

zatrudnionego przed powołaniem do czynnej służby wojskowej w warunkach

szczególnych (I kategorii zatrudnienia), który po zakończeniu tej służby podjął

zatrudnienie w tych samych warunkach, jest nie tylko okresem służby w rozumieniu

art. 6 ust. 1 pkt 4 ustawy o emeryturach i rentach z FUS, ale także okresem pracy w

szczególnych warunkach w rozumieniu § 3 i 4 rozporządzenia Rady Ministrów z

dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w

szczególnych charakterze (por. np. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 24 listopada

2009 r., II UK 215/09 OSNP 2011 nr 15-16, poz. 219, z dnia 9 marca 2010 r., I UK

333/09, niepublikowany; z dnia 17 maja 2012 r., I UK 399/11, niepublikowany; z

dnia 24 maja 2012 r., II UK 265/11, niepublikowany oraz z dnia 27 lipca 2012 r.,

I UK 82/12, niepublikowany).

Sąd Najwyższy w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, niezależnie od

tego, że akceptuje przedstawioną powyżej linię orzeczniczą, zwraca jednak uwagę

na brak prawnych podstaw do przyjęcia analogicznego stanowiska w odniesieniu

do nauczycielskich świadczeń kompensacyjnych, które są świadczeniami o

odrębnym charakterze i nie stanowią kontynuacji świadczeń emerytalnych

przyznawanych na podstawie wcześniej obowiązujących przepisów. Dlatego też,

mimo aktualności przytoczonego powyżej orzecznictwa, nie mogło ono znaleźć

zastosowania w rozpoznawanej sprawie. Przepisy uprawniające do nabycia

świadczeń o wyjątkowym charakterze wymagają ścisłej wykładni (por. wyrok Sądu

Najwyższego z dnia 12 lipca 2011 r., II UK 2/11, M. Pr. Pracy 2011 Nr 12, str. 663-

664), a więc nie jest dopuszczalne w takim przypadku stosowanie rozwiązań

przyjętych na potrzeby świadczeń o innym charakterze. Nauczycielskie

świadczenie kompensacyjne, o którym mowa w art. 4 ustawy o świadczeniach

8

kompensacyjnych jest świadczeniem dla tych ubezpieczonych, którzy poza innymi

jeszcze przesłankami spełniają także warunek faktycznego wykonywania pracy

nauczyciela w jednostkach, wymienionych w art. 2 pkt 1 tej ustawy w wymiarze co

najmniej ½ obowiązkowego wymiaru zajęć. Okres odbywania służby wojskowej –

co oczywiste - nie jest okresem wykonywania pracy nauczycielskiej i mimo, że jest

okresem składkowym w myśl art. 6 ust. 1 pkt 4 ustawy o emeryturach i rentach z

FUS, nie podlega, w ocenie Sądu Najwyższego, zaliczeniu do pracy nauczyciela w

jednostkach wymienionych w art. 2 pkt 1 ustawy o nauczycielskich świadczeniach

kompensacyjnych. Ustawa ta używa sformułowania „wykonywania pracy” przez co

najmniej 20 lat pracy w określonych jednostkach oświaty. Oznacza to, że przy

ustalaniu tego stażu nie podlegają uwzględnieniu okresy niewykonywania takiej

pracy. W związku z tym do okresu pracy nauczycielskiej nie wlicza się, jak trafnie

zarzuca skarga kasacyjna, ani okresów urlopu wychowawczego, urlopu

bezpłatnego ani okresu służby wojskowej. Nie są też w nim uwzględniane okresy

niewykonywania pracy nauczycielskiej, za które nauczyciel otrzymał wynagrodzenie

lub świadczenie z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa.

Wszystko to pozwala na wyrażenie stanowiska, że okres służby wojskowej,

podlegający – pod pewnymi warunkami - zaliczeniu do okresów pracy w

szczególnych warunkach (szczególnym charakterze), w myśl przepisów

rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 8 lutego 1983 r. w sprawie wieku

emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub

szczególnym charakterze (Dz. U. Nr 8, poz. 43 ze zm.), nie podlega zaliczeniu do

okresu pracy nauczyciela w jednostkach wymienionych w art. 2 pkt 1 ustawy o

nauczycielskich świadczeniach kompensacyjnych.

Należy nadto zauważyć, że jednym z niezbędnych warunków nabycia prawa

do świadczenia kompensacyjnego jest rozwiązanie stosunku pracy przez

nauczyciela - art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 22 maja 2009 r. W przepisie tym nie

ma co prawda tak wyraźnego sformułowania, jak w art. 88 ust. 1 Karty Nauczyciela,

z której wynika wprost, że nauczyciel nabywa uprawnienia emerytalne po

rozwiązaniu na swój wniosek stosunku pracy, tym niemniej jego redakcja wskazuje

na konieczną aktywność nauczyciela w tej sferze, gdyż to on musi rozwiązać

stosunek pracy. W związku z powyższym trafne jest stanowisko wyrażone przez

Sąd pierwszej instancji, że omawiany przepis dotyczy przypadków, kiedy to

nauczyciel składa oświadczenie woli o wypowiedzeniu umowy o pracę, czy też

9

wniosek o rozwiązanie umowy o pracę za porozumieniem stron. Sąd Apelacyjny nie

do końca precyzyjnie porównał regulację art. 30 k.p. i art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy o

nauczycielskich świadczeniach kompensacyjnych. Zgodnie bowiem z art. 30 § 1

k.p. umowa o pracę rozwiązuje się m.in. z upływem czasu, na który była zawarta

(pkt 4). Nie budzi wątpliwości, że taka sytuacja jest przykładem rozwiązania umowy

o pracę, z tym że z art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy o nauczycielskich świadczeniach

kompensacyjnych wynika, że nie chodzi o każde rozwiązanie stosunku pracy, a

tylko dokonane przez nauczyciela. Tak więc w ocenie Sądu Najwyższego, nie

negując, że upływ umowy terminowej jest rozwiązaniem stosunku pracy, należy

przyjąć, że nie jest to rozwiązanie stosunku pracy przez nauczyciela, czego

wymaga omawiana regulacja. Zatem ta przesłanka nabycia prawa do świadczenia

kompensacyjnego także nie została spełniona przez wnioskodawcę i oceny tej nie

może zmienić przywołany przez Sąd Apelacyjny, szczególny kontekst sytuacyjny, w

jakim doszło do rozwiązania stosunku pracy wnioskodawcy. Argumentem

przemawiającym za trafnością powyższego stanowiska może być także porównanie

omawianego przepisu z art. 184 ust. 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o

emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, z którego wynika, że

emerytura przysługuje pod warunkiem rozwiązania stosunku pracy. Taka redakcja

przepisu, na co słusznie zwrócił uwagę Sąd pierwszej instancji, nie wskazuje strony

inicjującej to rozwiązanie i ma znacząco szerszy zakres przedmiotowy, obejmując

wszystkie przypadki rozwiązania stosunku pracy z art. 30 § 1 k.p.

Z tych wszystkich względów, gdy zarzuty skargi kasacyjnej organu

rentowego okazały się zasadne, należało orzec jak w sentencji na podstawie

art. 39816

zdanie pierwsze k.p.c.