III KK 86/13

Sygn. akt III KK 86/13

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 11 kwietnia 2013 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Krzysztof Cesarz (przewodniczący)

SSN Dorota Rysińska (sprawozdawca)

SSN Eugeniusz Wildowicz

Protokolant Teresa Jarosławska

w sprawie M. S.

w przedmiocie wyroku łącznego

po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu

w dniu 11 kwietnia 2013 r.,

kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego od wyroku Sądu Rejonowego w

S.

z dnia 20 sierpnia 2012 r.,

uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje do ponownego

rozpoznania Sądowi Rejonowemu w S.

UZASADNIENIE

Wyrokiem łącznym z dnia 20 sierpnia 2012 r. Sąd Rejonowy, po rozpoznaniu

sprawy M. S., skazanego prawomocnymi wyrokami:

1. Sądu Rejonowego z dnia 28 czerwca 2005 r., sygn. akt V K 295/05, z

mocy art. 178a § 1 k.k., za czyn popełniony w dniu 27 marca 2005 r., na karę 6

miesięcy pozbawienia wolności oraz z mocy art. 289 § 2 k.k., za czyn popełniony w

dniu 27 marca 2005 r., na karę 8 miesięcy pozbawienia wolności, przy czym

2

skazanemu wymierzono karę łączną 10 miesięcy pozbawienia wolności z

warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 3 lat próby, a ponadto

orzeczono środek karny zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych

w ruchu lądowym na okres 2 lat, zaś postanowieniem Sądu Rejonowego z dnia 16

października 2007 r. zarządzono wykonanie kary łącznej pozbawienia wolności;

2. Sądu Rejonowego z dnia 21 maja 2007 r., sygn. akt II K 84/07, z mocy art.

244 k.k. w zb. z art. 178a § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., za czyn popełniony w dniu

12 listopada 2006 r., na karę roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności oraz z mocy

art. 289 § 1 k.k., za czyn popełniony w dniu 12 listopada 2006r. na karę roku

pozbawienia wolności, przy czym skazanemu wymierzono karę łączną 2 lat

pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania tej kary na okres

próby 5 lat oraz karę grzywny w wysokości 100 stawek dziennych, w kwocie 10 zł

za jedną z nich, a ponadto orzeczono środek karny zakazu prowadzenia wszelkich

pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 7 lat, zaś postanowieniem

Sądu Rejonowego z dnia 15 grudnia 2010 r. zarządzono wykonanie kary łącznej

pozbawienia wolności;

3. Sądu Rejonowego z dnia 18 czerwca 2007 r., sygn. akt II Ks 9/07, z mocy

art. 54 § 1 i 2 k.k.s. w zb. z art. 91 § 1 i § 4 k.k.s. w zw. z art. 7 § 1 k.k.s. w zw. z art.

2 § 2 k.k.s., za czyn popełniony w dniu 12 listopada 2006 r., na karę grzywny w

wysokości 100 stawek dziennych przyjmując kwotę 40 zł za jedną stawkę;

4. Sądu Rejonowego z dnia 20 listopada 2007 r., sygn. akt VII K 610/07, z

mocy art. 288 § 1 k.k. w zw. z art. 57a § 1 k.k., za czyn popełniony w dniu 22

kwietnia 2007 r. na karę 10 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym

zawieszeniem jej wykonania na okres próby 3 lat, przy czym postanowieniem Sądu

Rejonowego z dnia 18 stycznia 2011 r. zarządzono wykonanie kary pozbawienia

wolności;

5. Sądu Rejonowego z dnia 23 października 2007 r., sygn. akt II Ks 11/07,

zmienionym wyrokiem Sądu Okręgowego z dnia 21 lutego 2008 r., sygn. akt II Ka

27/08, z mocy art. 6 § 2 k.k.s. w zw. z art. 54 § 1 i 2 k.k.s. w zb. z art. 91 § 1 i 4

k.k.s. w zw. z art. 7 § 1 k.k.s. i art. 37 § 1 pkt 5 k.k.s., na kary roku pozbawienia

wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania na okres 3 lat próby oraz

grzywny w wysokości 150 stawek dziennych, licząc po 100 zł za jedną stawkę, przy

czym postanowieniem Sądu Rejonowego z dnia 15 grudnia 2010 r. zarządzono

wykonanie kary pozbawienia wolności;

3

6. Sądu Rejonowego z dnia 20 października 2010 r., sygn. akt VII K 741/10,

z mocy art. 244 k.k. w zb. z art. 178a § 1 k.k. w zw. z art. 178a § 4 k.k. w zw. z art.

64 § 1 k.k. i art. 11 § 2 k.k., za czyn popełniony w dniu 1 lipca 2010 r., na karę roku

pozbawienia wolności, a ponadto orzeczono środek karny zakazu prowadzenia

wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 10 lat;

orzekł:

I. na podstawie art. 569 § 1 k.p.k. w zw. z art. 85 k.k., 86 § 1 k.k., połączył

M. S. orzeczone wyrokami opisanymi w pkt 2. i 5. kary pozbawienia

wolności oraz grzywny i wymierzył mu kary łączne 2 lat i 2 miesięcy

pozbawienia wolności oraz 150 stawek dziennych grzywny, przyjmując,

że wysokość jednej stawki odpowiada kwocie 100 zł,

II. pozostałe rozstrzygnięcia wyroków podlegających połączeniu pozostawił

do odrębnego wykonania,

III. umorzył postępowanie co do wydania wyroku łącznego w odniesieniu do

spraw opisanych w pkt 1. sygn. akt V K 295/05, w pkt. 3. sygn. akt II Ks

9/07, w pkt. 4. sygn. akt VII K 610/07 i w pkt. 6. sygn. akt VII K 741/10,

a ponadto orzekł o kosztach procesu.

Powyższy wyrok uprawomocnił się wobec jego niezaskarżenia przez żadną

ze stron.

Obecnie Prokurator Generalny wyrok ten zaskarżył kasacją wniesioną na

korzyść M. S. Zarzucił w niej „rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku

naruszenie prawa procesowego – art. 410 k.p.k., polegające na nieuwzględnieniu

całokształtu okoliczności dotyczących wydanych uprzednio wobec oskarżonego

wyroków skazujących, ujawnionych w toku rozprawy głównej, w wyniku czego

doszło do obrazy art. 85 k.k. poprzez zaniechanie objęcia wyrokiem łącznym kar

orzeczonych wyrokami Sądu Rejonowego z dnia 18 czerwca 2007r., sygn. akt II Ks

9/07 oraz z dnia 23 października 2007 r., sygn. akt II Ks 11/07 i umorzenia

postępowania co do wydania wyroku łącznego w tym zakresie, pomimo istnienia

podstaw do objęcia kar orzeczonych tymi wyrokami wyrokiem łącznym, a nadto

rażące i mające istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenie przepisu prawa

materialnego – art. 71 § 2 k.k. w zw. z art. 85i 86 § 1 k.k. polegające na połączeniu

grzywny orzeczonej wobec M. S. na podstawie art. 71 § 1 k.k. wyrokiem Sądu

Rejonowego z dnia 21 maja 2007 r., sygn. akt II K 84/07, z grzywną orzeczona

wyrokiem Sądu Rejonowego z dnia 23 października 2007 r., sygn. akt II Ks 11/07,

4

zmienionym wyrokiem Sądu Okręgowego z dnia 21 lutego 2008 r., sygn. akt II Ka

27/08 w sytuacji, gdy grzywna orzeczona wyrokiem o sygnaturze II K84/07 nie

podlegała wykonaniu wobec prawomocnego zarządzenia wykonania kary

pozbawienia wolności, w związku z czym nie istniały przesłanki do objęcia jej karą

łączną grzywny”. Na powyższej podstawie Prokurator Generalny wniósł o uchylenie

zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi

Rejonowemu.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasacja jest zasadna w stopniu pozwalającym na jej uwzględnienie w trybie

przewidzianym w art. 535 § 5 k.p.k. Wprawdzie trudno całkiem bezkrytycznie

podzielić sformułowany w skardze zarzut rażącego naruszenia art. 410 k.p.k., ale

bez żadnej wątpliwości należy stwierdzić zasadność podniesionego w nim

równolegle zarzutu rażącej i mającej istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku

łącznego obrazy przepisów prawa materialnego, tj. art. 85 k.k. oraz art. 71 § 1 k.k.

Z akt sprawy wynika, że Sąd Rejonowy na rozprawie głównej zaliczył do

materiału dowodowego odpisy wyroków, będących przedmiotem niniejszego

postępowania w sprawie wydania wyroku łącznego, a wynikające z ich treści,

niezbędne dla rozstrzygnięcia dane (także dotyczące zarządzenia wykonania kar

pozbawienia wolności, uprzednio orzeczonych warunkowo) zostały przytoczone w

części wstępnej wydanego wyroku. Trudno zatem przyjąć, by ustalenia te znalazły

się poza podstawą orzekania Sądu Rejonowego, sprzecznie z wymogiem art. 410

k.p.k. Stwierdzenie natomiast, że Sąd Rejonowy owe trafne ustalenia faktyczne

jednak przyjął, prowadzi wprost do jednoznacznego wniosku, iż zapadłe

rozstrzygnięcia zaskarżonego kasacją wyroku – tak w odniesieniu do połączenia

skazań, jak i co do umorzenia postępowania co do wydania wyroku łącznego –

dotknięte są wadami wytkniętymi w kasacji.

Słusznie więc zarzuca Prokurator Generalny, że orzekający Sąd, rozważając

przesłanki połączenia kar wynikających z sześciu przytoczonych na wstępie

wyroków, nie respektował nakazów płynących z art. 85 k.k. Przypomnieć należy, że

z przepisu tego (mającego zastosowanie także w odniesieniu do połączenia skazań

za przestępstwa skarbowe oraz za przestępstwa skarbowe i określone w innej

ustawie karnej – art. 20 § 2 k.k.s. oraz art. 39 § 2 k.k.s.) wynika, iż wymierzenie

kary łącznej jest obowiązkiem sądu w sytuacji, gdy zachodzi zbieg przestępstw

(fakt popełnienia co najmniej dwóch przestępstw zanim zapadł pierwszy wyrok)

5

oraz gdy za pozostające w zbiegu przestępstwa wymierzono kary tego samego

rodzaju albo inne podlegające łączeniu. Tymczasem, rozstrzygnięcie z pkt. I.

zaskarżonego wyroku świadczy wprawdzie, że Sąd Rejonowy trafnie ocenił, iż

doszło do zbiegu przestępstw poprzedzających wydanie, jako chronologicznie

pierwszego, wyroku Sądu Rejonowego z dnia 21 maja 2007 r., sygn. akt II K 84/07

(pkt. 2 części wstępnej), jednak z zupełnie niezrozumiałych powodów uznał

zarazem, że połączeniu podlegają tylko kary wymierzone tymże wyrokiem oraz

wyrokiem opisanym w pkt. 5. Z zestawienia z przytoczoną datą 21 maja 2007 r., dat

popełnienia kolejnych przestępstw wynika natomiast jednoznacznie, że do tej chwili

M. S. dopuścił się przestępstw, za które został skazany wyrokami Sądu

Rejonowego, wydanymi w sprawach: II Ks 9/07 (pkt. 3), VII K 610/07 (pkt. 4) i II Ks

11/07 (pkt. 5) oraz, co oczywiste, w sprawie II K 84/07 (pkt. 2), popełnionych

odpowiednio w dniach: 12 listopada 2006 r., 22 kwietnia 2007r. i do dnia 14 grudnia

2006 r. oraz ponownie w dniu 12 listopada 2006 r.

Należy zaznaczyć, że na przeszkodzie ku połączeniu wymienionych powyżej

skazań nie stała kwestia rodzaju kar wymierzonych za poszczególne, pozostające

w zbiegu przestępstwa. Orzeczone tymi wyrokami kary pozbawienia wolności (w

dacie wydawania wyroku łącznego w wymiarze bezwzględnym) oraz kary grzywny,

podlegają przecież łączeniu. Rację ma natomiast Prokurator Generalny gdy

zarzuca, że akurat łącząc kary grzywny wymierzone wyrokami z pkt. 2 i z pkt. 5,

Sąd Rejonowy w rażący sposób naruszył przepis art. 71 § 2 k.k., który m.in.

stanowi, iż z chwilą zarządzenia wykonania kary wymierzonej warunkowo, grzywna

orzeczona na podstawie § 1 tego unormowania nie podlega wykonaniu. Skoro więc

w sprawie II K 84/07 (pkt. 2) – jak przyjęto w podstawie wyrokowania – zarządzono

wykonanie kary pozbawienia wolności, obok której, wobec warunkowego

zawieszenia tej kary, wymierzono M. S. na podstawie art. 71 § 1 k.k. karę grzywny,

to poza sporem należy pozostawić stwierdzenie, że w przyjętej przez Sąd

Rejonowy konfiguracji skazań zabrakło podstawowej przesłanki łączenia kar

grzywny, sprowadzającej się do uprzedniego, przynajmniej dwukrotnego skazania

na kary tego samego rodzaju lub podlegające łączeniu. Jednolite w omawianej

kwestii stanowisko Sądu Najwyższego przekonuje (zob. wyrok SN z dnia 10

listopada 2011 r., II KK 225/11, lex 1084718, i przywołane tam judykaty), że nie ma

prawnej możliwości połączenia grzywny, co do której – wobec zarządzenia

wykonania kary pozbawienia wolności warunkowo zawieszonej – odpadła

6

przesłanka będąca podstawą orzeczenia tej grzywny z grzywną orzeczoną na innej

podstawie (podlegającą wykonaniu).

W świetle przedstawionych rozważań kasacja jawi się jako oczywiście

zasadna. Uchybienie przez Sąd Rejonowy wskazanym w jej zarzucie przepisom

prawa materialnego miało charakter rażący, w rozumieniu art. 523 § 1 k.p.k., i

wywarło istotny wpływ na treść wyroku. W szczególności, w następstwie uchybienia

przepisowi art. 85 k.k., doszło do bezzasadnego umorzenia postępowania o

wydanie wyroku łącznego także w zakresie skazań opisanych wyrokami wydanymi

w sprawach II Ks 9/07 (pkt. 3) i VII K 610/10 (pkt. 4) Sądu Rejonowego, i to w

sytuacji, gdy połączeniu podlegały kary pozbawienia wolości wymierzone wyrokami

opisanymi w pkt. 2, pkt. 4 i w pkt. 5, oraz kary grzywny wymierzone wyrokami

opisanymi w pkt. 3 i w pkt. 5. Nie może zaś być żadnych wątpliwości co do tego, że

objęcie tych skazań jednym wyrokiem łącznym, w miejsce odrębnego ich

wykonywania w ramach sumy kar, jawiło się jako dla skazanego korzystne.

Z powyższych powodów zaskarżony kasacją wyrok podlegał uchyleniu w

całości. Rozpoznając zaś sprawę ponownie, Sąd Rejonowy uwzględni wyrażone

powyżej zapatrywania prawne (art. 518 k.p.k. w zw. z art. 442 § 3 k.p.k.) i na ich

podstawie dokona na nowo oceny przesłanek wydania wyroku łącznego.