III SK 26/12

Sygn. akt III SK 26/12

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 12 kwietnia 2013 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Kazimierz Jaśkowski (przewodniczący)

SSN Halina Kiryło (sprawozdawca)

SSN Maciej Pacuda

w sprawie z powództwa A. W.

przeciwko Prezesowi Urzędu Regulacji Energetyki

z udziałem zainteresowanych: PGE Obrót Spółki Akcyjnej w R., PGE Dystrybucja

W. – T. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W.

o rozstrzygnięcie sporu w zakresie nieuzasadnionego wstrzymania dostarczania

energii,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 12 kwietnia 2013 r.,

skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 8 września 2011 r.,

uchyla zaskarżony wyrok wraz z poprzedzającym go

wyrokiem Sądu Okręgowego - Sądu Ochrony Konkurencji i

Konsumentów z dnia 12 października 2010 r., i przekazuje

sprawę Sądowi Okręgowemu - Sądowi Ochrony Konkurencji i

Konsumentów do ponownego rozpoznania, pozostawiając temu

Sądowi rozstrzygnięcie o kosztach postępowania kasacyjnego.

2

UZASADNIENIE

Prezes Urzędu Regulacji Energetyki decyzją z dnia 13 sierpnia 2009 r.

stwierdził, że wstrzymanie w dniu 12 lutego 2009 r. przez PGE Zakład

Energetyczny W.-T. S.A. (dawniej Zakład Energetyczny W. T. S.A., obecnie PGE

Obrót S.A. z/s w R.) dostarczania energii elektrycznej do nieruchomości położonej

w miejscowości B. przy ul. O. […] nie było nieuzasadnione.

A. W. (powód) zaskarżył powyższą decyzję odwołaniem w całości.

Sąd Okręgowy wyrokiem z dnia 12 października 2010 r., uchylił w całości

decyzję Prezesa Urzędu.

Sąd Okręgowy oparł się na następujących ustaleniach faktycznych. Powód

zawarł w dniu 12 listopada 2001 r. umowę sprzedaży i przesyłu energii elektrycznej

z Zakładem Energetycznym W. T. S.A.

W dniu 23 stycznia 2009 r. PGE Zakład Energetyczny W.-T. S.A. wystosował

do powoda wezwanie do zapłaty należności za świadczone usługi sprzedaży i

dystrybucji energii elektrycznej, wynikające z faktury 33/S/2008 na kwotę 154,57 zł

(termin płatności upłynął w dniu 17 listopada 2008 r.) oraz faktury nr 34/R/2008 na

kwotę 3.070,15 zł (termin płatności upłynął w dniu 15 stycznia 2009 r.). W piśmie

tym PGE Zakład Energetyczny W.-T. S.A. poinformował powoda, że wskazane w

wezwaniu kwoty należy uregulować w terminie 14 dni od otrzymania wezwania pod

rygorem wstrzymania dostarczania energii elektrycznej lub wypowiedzenia umowy

sprzedaży energii elektrycznej.

Powód odebrał pismo PGE Zakład Energetyczny W.-T. S.A. w dniu 27

stycznia 2009 r. W dniu 30 stycznia 2009 r. powód wpłacił na rachunek PGE Zakład

Energetyczny W.-T. S.A. kwotę 30 zł. Wobec nieuregulowania w terminie w całości

należności opisanych w wezwaniu do zapłaty z dnia 23 stycznia 2009 r., PGE

Zakład Energetyczny W.-T. S.A. poleciło PGE Dystrybucja W. T. Sp. z o.o.

wstrzymać dostawy energii elektrycznej. Pracownicy PGE Dystrybucja W. T. Sp. z

o.o. w dniu 12 lutego 2009 r. wstrzymali dostawy energii do nieruchomości powoda.

Pismem z dnia 16 lutego 2009 r. powód wystąpił do Prezesa Urzędu z

wnioskiem o wszczęcie postępowania w sprawie rozstrzygnięcia sporu, czy doszło

3

do nieuzasadnionego wstrzymania dostaw energii elektrycznej do posesji powoda

przez PGE Dystrybucja W. T. Sp. z o.o. Pismem z dnia 4 marca 2009 r. powód

sprecyzował, że pismo z dnia 16 lutego 2009 r. należy traktować jako wniosek o

wszczęcie postępowania w sprawie nieuzasadnionego wstrzymania dostarczania

energii przez PGE Zakład Energetyczny W. T. S.A.

Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego z udziałem PGE

Zakład Energetyczny W. T. S.A. oraz PGE Dystrybucja W. T. Sp. z o.o. Prezes

Urzędu uznał, że zachodziły przesłanki do zaprzestania dostarczania energii

elektrycznej do przedmiotowej nieruchomości przez PGE Zakład Energetyczny W.

T. S.A.: 1) na dzień wstrzymania dostaw energii powód zalegał z opłatami za

energię elektryczną na łączną kwotę 3.194,72 zł; 2) powód został prawidłowo

powiadomiony o zaległości o konsekwencjach jej nieuregulowania w terminie. Na

tej podstawie Prezes Urzędu uznał, że PGE Zakład Energetyczny W. T. S.A.

dochował procedury określonej w art. 6 ust. 3a Prawa energetycznego.

Uwzględniając odwołanie powoda Sąd Okręgowy stwierdził, że podmiotem,

który dokonał odłączenia energii elektrycznej do posesji powoda była spółka PGE

Dystrybucja W. T. Sp. z o.o., podczas gdy w przedmiotowej decyzji Prezes Urzędu

przyjął, że dostawy energii wstrzymała spółka PGE Zakład Energetyczny W. T.

S.A., która zajmuje się jedynie sprzedażą energii i rozliczeniami z odbiorcami

końcowymi. Zarówno w samym rozstrzygnięciu, jak i jego uzasadnieniu organ

regulacyjny pominął całkowicie rolę PGE Dystrybucja W. T. Sp. z o.o., który to

podmiot powinien być adresatem zaskarżonej odwołaniem decyzji. Przepis art. 6

ust. 3a Prawa energetycznego upoważnia bowiem do wstrzymania dostarczania

energii elektrycznej przedsiębiorstwo dystrybucyjne (w niniejszej sprawie PGE

Dystrybucja W. T. Sp. z o.o.), a nie przedsiębiorstwo obrotu (PGE Zakład

Energetyczny W. T. S.A.).

Prezes Urzędu zaskarżył wyrok Sądu Okręgowego apelacją w całości.

Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił naruszenie art. 6 ust. 3a w związku z art. 6 ust.

1 Prawa energetycznego i art. 28 k.p.a. poprzez przyjęcie, że w zaistniałym stanie

faktycznym PGE Zakład Energetyczny W. T. S.A. nie była stroną postępowania

administracyjnego, a w rezultacie, że to PGE Dystrybucja W. T. Sp. z o.o. powinien

być adresatem decyzji.

4

Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia 8 września 2011 r., oddalił apelację

Prezesa Urzędu.

Sąd drugiej instancji uznał, że decyzja Prezesa Urzędu jest wadliwa z tego

powodu, że jej adresatem uczyniono przedsiębiorstwo energetyczne zajmujące się

sprzedażą energii, a nie podmiot, w którego gestii leżała dystrybucja energii. Nie

ulega bowiem wątpliwości, że przepis art. 6 ust. 3a Prawa energetycznego

przyznaje uprawnienia do wstrzymania dostarczania energii przedsiębiorstwu,

którego działalność polega na przesyle lub dystrybucji paliw gazowych lub energii.

Słuszności stanowiska Sądu pierwszej instancji nie podważa argument skarżącego,

że w rozpatrywanej sprawie powód był stroną umowy kompleksowej, w której

przedsiębiorstwo obrotu występowało w podwójnej roli, to jest jako sprzedawca

energii elektrycznej oraz pośrednik między odbiorcą energii a przedsiębiorstwem

dystrybucyjnym, które świadczy usługi dostawy energii zakupionej u

przedsiębiorstwa obrotu. Tego rodzaju stosunek zobowiązaniowy nie wyklucza

bezpośredniej odpowiedzialności dystrybutora energii elektrycznej wobec odbiorcy

końcowego za nieprawidłowe wykonanie usługi polegającej na dostarczeniu prądu.

Prezes Urzędu zaskarżył wyrok Sądu Apelacyjnego skargą kasacyjną w

całości i wniósł o jego uchylenie wraz z wyrokiem Sądu pierwszej instancji.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie art. 6 ust. 3a w związku z art. 6 ust. 1

Prawa energetycznego w związku z art. 28 k.p.a. oraz art. 5 ust. 3 i 4 Prawa

energetycznego.

Zdaniem Prezesa Urzędu wykładnia art. 6 ust. 3a w związku z art. 6 ust. 1

Prawa energetycznego dokonana przez Sąd Apelacyjny jest błędna. Według

Prezesa Urzędu art. 6 ust. 3a Prawa energetycznego znajduje zastosowanie

zarówno w odniesieniu do przedsiębiorstwa zajmującego się obrotem energią

elektryczną, jak i do przedsiębiorstwa świadczącego usługi przesyłu lub dystrybucji.

Co prawda z literalnego brzmienia przepisu wynika, że do wstrzymania dostaw

energii uprawnione jest przedsiębiorstwo zajmujące się przesyłem lub dystrybucją,

jednakże przesłanką uprawniającą do wstrzymania dostaw energii jest zwłoka

odbiorcy w uiszczeniu należności za pobraną energię albo świadczone usługi.

W zakresie art. 28 k.p.a. Prezes Urzędu stwierdza, że stroną postępowania

administracyjnego jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy

5

postępowanie albo kto żąda czynności organy ze względu na swój interes lub

obowiązek. Prezes Urzędu podnosi, że w sytuacji, gdy między odbiorcą a

przedsiębiorstwem obrotu zawarta jest umowa kompleksowa, o której mowa w

art. 5 ust. 3 Prawa energetycznego, przedsiębiorstwo dystrybucyjne jest

koniecznym uczestnikiem realizacji takiej umowy. Przedsiębiorstwo dystrybucyjne

działa jednak niejako na rzecz i w imieniu przedsiębiorstwa obrotu, z którym

odbiorca energii ma podpisaną umowę. Z powyższego Prezes Urzędu wywodzi, że

w przypadku umów kompleksowych i sporów o nieuzasadnione wstrzymanie

dostaw energii elektrycznej stronami postępowania administracyjnego będą

odbiorca i przedsiębiorstwo obrotu oraz przedsiębiorstwo dystrybucyjne.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna Prezesa Urzędu jest zasadna.

U podstaw zaskarżonego wyroku leży założenie, zgodnie z którym stroną

postępowania administracyjnego toczącego się na podstawie art. 8 ust. 1 Prawa

energetycznego w związku z art. 6 ust. 3a Prawa energetycznego może być tylko

przedsiębiorstwo dystrybucyjne. Przepis art. 6 ust. 3a Prawa energetycznego

przyznaje bowiem uprawnienie do wstrzymania dostarczania energii tylko

przedsiębiorstwu dystrybucyjnemu. Dlatego Prezes Urzędu orzekając w sprawie o

nieuzasadnione wstrzymanie dostarczania energii rozstrzyga o prawa i

obowiązkach dwóch podmiotów: odbiorcy energii oraz przedsiębiorstwa

dystrybucyjnego. Tymczasem stroną postępowania prowadzonego przez Prezesa

Urzędu w niniejszej sprawie było przedsiębiorstwo obrotu, o którego prawach i

obowiązkach rozstrzyga decyzja Prezesa Urzędu.

Źródłem powstałych w niniejszej sprawie na tle art. 6 ust. 3a w związku z

art. 6 ust. 1 Prawa energetycznego w związku z art. 28 k.p.a. oraz art. 5 ust. 3 i 4

Prawa energetycznego wątpliwości interpretacyjnych dotyczących pojęcia strony w

toczącym się przed Prezesem Urzędu postępowaniu o wstrzymanie dostarczania

energii, gdy energia dostarczana jest do odbiorcy na podstawie umowy

kompleksowej, o której mowa w art. 5 ust. 3 Prawa energetycznego jest zmiana

modelu sprzedaży energii odbiorcom detalicznym oraz niedostosowanie brzmienia

6

art. 6 ust. 3a Prawa energetycznego do nowego modelu działania rynku sprzedaży

energii odbiorcom indywidualnym.

Wspomniana zmiana polega na rozdzieleniu działalności w zakresie obrotu

(sprzedaż energii) od działalności dystrybucyjnej (dostarczanie energii elektrycznej

do odbiorcy). Przed 1 lipca 2007 r. działalność w zakresie obrotu i dystrybucji

realizowana była przez jedno i to samo przedsiębiorstwo energetyczne. Po 1 lipca

2007 r. przedsiębiorstwa obrotu są odrębnymi podmiotami od przedsiębiorstw

dystrybucyjnych, mają osobny przedmiot działalności gospodarczej i prowadzą

działalność na innych segmentach i szczeblach rynku energii. W konsekwencji

wydzielenia przedsiębiorstw obrotu ze struktury zintegrowanych przedsiębiorstw

sieciowo-handlowych energia elektryczna dostarczana jest odbiorcom przy

zastosowaniu następujących wariantów umownych: 1) odbiorca energii ma

podpisaną umowę sprzedaży energii z przedsiębiorstwem obrotu oraz odrębną

umowę przesyłu lub dystrybucji energii z przedsiębiorstwem dystrybucyjnym, do

którego sieci przyłączony jest odbiorca; 2) odbiorca energii ma podpisaną umowę

kompleksową z przedsiębiorstwem obrotu, w której są zawarte postanowienia

odnoszące się do samej sprzedaży energii oraz jej przesyłu i dystrybucji.

Przedsiębiorstwo obrotu zawiera umowę przesyłu lub dystrybucji z

przedsiębiorstwem dystrybucyjnym, do którego sieci odbiorca jest przyłączony.

Przepis art. 6 ust. 3a Prawa energetycznego zachował tymczasem

dotychczasowe brzmienie i stanowi o możliwości wstrzymania dostarczania energii

przez przedsiębiorstwo dystrybucyjne bez względu na to, na podstawie jakiej

konfiguracji umownej energia sprzedawana jest konkretnemu odbiorcy, tak jakby

nadal to przedsiębiorstwo dystrybucyjne zajmowało się sprzedażą energii odbiorcy

końcowemu, a nie tylko jej dystrybucją. W sytuacji, gdy odbiorca energii jest stroną

umowy kompleksowej zaległości w płatnościach za dostarczoną energię i

wyświadczone usługi nie powstają w relacji odbiorca energii – przedsiębiorstwo

dystrybucyjne, lecz odbiorca energii – przedsiębiorstwo obrotu. Przedsiębiorstwo

dystrybucyjne nie jest bowiem stroną umowy łączącej odbiorcę energii z

przedsiębiorstwem obrotu, na podstawie której wystawiane są faktury z tytułu

których może dojść do powstania zaległości aktualizujących uprawnienie do

7

wstrzymania dostarczania energii elektrycznej na podstawie art. 6 ust. 3a Prawa

energetycznego.

Rozstrzygając o zasadności zarzutów skargi kasacyjnej Prezesa Urzędu Sąd

Najwyższy stwierdza na wstępie, że o tym, kto jest stroną postępowania

administracyjnego prowadzonego przez Prezesa Urzędu w sprawie o

nieuzasadnione wstrzymanie dostarczania energii nie rozstrzyga samoistnie

przepis art. 28 k.p.a. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu

Administracyjnego, zbieżnym z dominującym poglądem doktryny, interes prawny

strony postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 28 k.p.a. powinien

wynikać z konkretnej i zindywidualizowanej normy prawa materialnego wpływającej

na sytuację prawną danego podmiotu (wyrok NSA z dnia 30 sierpnia 2012 r.,

II OSK 1588/12, LEX nr 1218392). Przyjmuje się, że postępowanie administracyjne

dotyczy interesu prawnego konkretnego podmiotu wówczas, gdy w wyniku takiego

postępowania organ wydaje decyzję, która rozstrzyga o prawach lub obowiązkach

tego podmiotu lub rozstrzygnięcie o prawach i obowiązkach jednego podmiotu

wpływa na prawa i obowiązki innego podmiotu (zob. np. wyrok NSA z dnia 25

października 2006 r., II GSK 163/06). Gdy decyzja dotyczy wprost interesu

prawnego innego podmiotu oznacza to, że podmiot ten może być stroną

postępowania w ścisłym tego słowa znaczeniu i to do niego będzie skierowana

decyzja rozstrzygająca o jego prawach i obowiązkach. Dany podmiot może mieć

także interes prawny w rozumieniu art. 28 k.p.a., gdy decyzja organu administracji

wpłynie pośrednio na jego status prawnomaterialny. Dodatkowo należy mieć na

względzie, że w przepisach prawa materialnego interes prawny podmiotu nie

zawsze wyrażony jest wprost, lecz często wymaga złożonego procesu wykładni

(uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 grudnia

2011 r., II OPS 1/11, LEX nr 1052733). Ponadto, interes prawny strony

postępowania administracyjnego może mieć swoje źródło nie tylko w przepisach

prawa administracyjnego materialnego, ale również w innych normach należących

do prawa materialnego, w szczególności prawa cywilnego (wyrok NSA z dnia 31

stycznia 2012 r., II GSK 1404/10).

Kluczowe dla ustalenia, kto może być stroną postępowania

administracyjnego, jest zatem rozstrzygnięcie kwestii, o czyich obowiązkach i

8

uprawnieniach Prezes Urzędu orzeka w drodze decyzji administracyjnej wydawanej

na podstawie art. 8 ust. 1 Prawa energetycznego oraz czy interes prawny

przedsiębiorstwa obrotu w sprawach o nieuzasadnione wstrzymanie dostarczania

energii może wynikać z powołanych w podstawach skargi kasacyjnej przepisów

art. 6 ust. 3a w związku z art. 5 ust. 3 i 4 Prawa energetycznego.

W pierwszej kolejności należy zważyć, że podstawę prawną dla wydanej

przez Prezesa Urzędu w niniejszej sprawie decyzji stanowił przepis art. 8 ust. 1

Prawa energetycznego. Zgodnie z jego treścią Prezes Urzędu jest właściwy do

rozstrzygania sporów o nieuzasadnione wstrzymanie dostarczania energii. Z

przepisu art. 8 ust. 1 Prawa energetycznego nie wynika, jakie są przesłanki oceny,

czy wstrzymanie dostarczania energii jest uzasadnione, ani kto jest stroną takiego

postępowania.

O wstrzymaniu dostarczania energii stanowi art. 6 ust. 3 oraz 3a Prawa

energetycznego. Przepis ten wskazuje podmiot, który może wstrzymać

dostarczanie energii, jak i przesłanki uprawniające do wstrzymania dostarczania

energii. Zgodnie z art. 6 ust. 3 oraz 3a Prawa energetycznego wstrzymać

dostarczanie energii może przedsiębiorstwo energetyczne, o którym mowa w art. 6

ust. 1 Prawa energetycznego, a zatem przedsiębiorstwo, które zajmuje się

przesyłaniem lub dystrybucją energii (przedsiębiorstwo dystrybucyjne). Podstawy

do wstrzymania dostarczania energii wskazano w art. 6 ust. 3 oraz art. 6 ust. 3a

Prawa energetycznego. I tak przedsiębiorstwo dystrybucyjne może wstrzymać

dostarczanie energii elektrycznej w następujących przypadkach: 1) stwierdzania, że

instalacja znajdująca się u odbiorcy stwarza bezpośrednie zagrożenia dla życia,

zdrowia albo środowiska (art. 6 ust. 3 pkt 1); 2) stwierdzenia, że nastąpił nielegalny

pobór energii elektrycznej (art. 6 ust. 3 pkt 2); 3) zwłoki odbiorcy z zapłatą za

pobraną energię elektryczną albo świadczone usługi (art. 6 ust. 3a). W przypadku

zaległości w zapłacie o co najmniej miesięcznym okresie oraz powiadomienia na

piśmie o zamiarze wypowiedzenia umowy i wyznaczeniu dodatkowego terminu do

zapłaty zaległych i bieżących należności przedsiębiorstwo dystrybucyjne może

wstrzymać dostarczanie energii elektrycznej.

Z powyższego wynika, że przepis art. 6 ust. 3a Prawa energetycznego

określa, jakie warunki muszą być spełnione, aby wstrzymanie dostarczania energii

9

z powodu zaległości w zapłacie za pobraną energię lub wyświadczone usługi

można było uznać za uzasadnione. Jednocześnie, przepis art. 6 ust. 3a Prawa

energetycznego przyznając przedsiębiorstwu dystrybucyjnemu uprawnienie do

wstrzymania dostarczania energii nie determinuje odpowiedzi na pytanie, czy

stroną postępowania w sprawie o nieuzasadnione wstrzymanie dostarczania

energii może być tylko przedsiębiorstwo dystrybucyjne. Z punktu widzenia treści

art. 6 ust. 3a Prawa energetycznego nie ma bowiem znaczenia, komu odbiorca

energii zalega (czy zalega przedsiębiorstwu dystrybucyjnemu z opłatami za usługę

dystrybucji, czy przedsiębiorstwu obrotu za sprzedaną energię oraz za usługę

przesyłu wyświadczoną na rzecz odbiorcy przez przedsiębiorstwo dystrybucyjne na

podstawie umowy z przedsiębiorstwem obrotu). Nieistotne jest więc, czy energia

dostarczana jest do odbiorcy na podstawie umowy kompleksowej, czy odrębnych

umów sprzedaży oraz dystrybucji energii.

Tymczasem gdy odbiorca energii ma zawartą umowę kompleksową z

przedsiębiorstwem obrotu, powodem wstrzymania dostarczania energii nie są

zaległości odbiorcy energii względem przedsiębiorstwa dystrybucyjnego.

Przedsiębiorstwo dystrybucyjne świadczy usługi przesyłowe na rzecz odbiorcy na

podstawie umowy łączącej to przedsiębiorstwo z przedsiębiorstwem obrotu.

Przedsiębiorstwo obrotu jest bowiem, na podstawie umowy kompleksowej,

zobowiązane do sprzedaży energii oraz zapewnienia jej dostarczanie odbiorcy. To

przedsiębiorstwo obrotu wystawia faktury odbiorcy, w których zawarte są

należności za dostarczoną energię oraz za wyświadczone usługi przesyłowej w

związku z dostarczaniem tej energii.

W przypadku umowy kompleksowej prawna więź w zakresie obowiązku

zapłaty za dostarczoną energię i wyświadczone w związku z dostarczaniem tej

energii usługi dystrybucyjne łączy odbiorcę energii jedynie z przedsiębiorstwem

obrotu. Jeżeli przedsiębiorstwo obrotu zobowiązało się sprzedawać energię

odbiorcy oraz dostarczać ją za pośrednictwem przedsiębiorstwa dystrybucyjnego,

do którego należy sieć, to wstrzymanie dostarczania energii z powodu

niewywiązywania się przez odbiorcę z warunków płatności określonych w umowie

następuje na żądanie przedsiębiorstwa obrotu. Przy wstrzymywaniu dostarczania

energii elektrycznej na podstawie art. 6 ust. 3a Prawa energetycznego

10

przedsiębiorstwo dystrybucyjne jest jedynie „egzekutorem” poleceń

przedsiębiorstwa obrotu. Ocenę, czy wstrzymanie dostarczania energii przez

przedsiębiorstwo dystrybucyjne na podstawie art. 6 ust. 3a Prawa energetycznego

było zasadne determinuje treść umowy łączącej przedsiębiorstwo obrotu z odbiorcą

oraz zachowanie odbiorcy energii (powstanie zaległości) oraz przedsiębiorstwa

obrotu (wezwanie do zapłaty odpowiadające wymogom z art. 6 ust. 3a Prawa

energetycznego). Przesłanką do uznania za nieuzasadnione wstrzymania

dostarczania energii na podstawie umowy kompleksowej przez przedsiębiorstwo

dystrybucyjne jest niedochowanie przez przedsiębiorstwo obrotu wymogów

wynikających z art. 6 ust. 3a Prawa energetycznego. Potwierdzają to okoliczności

niniejszej sprawy: podstawę faktyczną wynikłego w niej sporu stanowi zwłoka

powoda w zapłacie należności wynikających z faktur wystawionych powodowi przez

przedsiębiorstwo obrotu. To przedsiębiorstwo obrotu kierowało do powoda

wezwanie do zapłaty spełniające wymogi określone w art. 6 ust. 3a Prawa

energetycznego. Wreszcie, to przedsiębiorstwo obrotu zwróciło się do

przedsiębiorstwa dystrybucyjnego o podjęcie czynności prowadzących do

zaprzestania dostarczania energii do nieruchomości powoda.

W konsekwencji, w przypadku sporów, o których mowa w art. 8 ust. 1 Prawa

energetycznego wynikających z realizacji umów kompleksowych w rozumieniu

art. 5 ust. 3 i 4 Prawa energetycznego, należy odrzucić stanowisko wyrażone w

uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, zgodnie z którym stroną postępowania przed

Prezesem Urzędu z art. 8 ust. 1 Prawa energetycznego może być tylko

przedsiębiorstwo dystrybucyjne. Decyzja Prezesa Urzędu nie rozstrzyga o prawach

i obowiązkach tylko przedsiębiorstwa dystrybucyjnego, lecz o prawach i

obowiązkach przedsiębiorstwa obrotu oraz przedsiębiorstwa dystrybucyjnego.

Decyzja wydawana przez Prezesa Urzędu po przeprowadzeniu postępowania w

sprawie o nieuzasadnione wstrzymanie dostarczania energii dotyczy umowy, jaka

łączy odbiorcę energii albo z przedsiębiorstwem obrotu (gdy jest to umowa

kompleksowa) albo z przedsiębiorstwem obrotu i przedsiębiorstwem

dystrybucyjnym (gdy odbiorca nie korzysta z umowy kompleksowej). Dlatego

źródłem interesu prawnego dla przedsiębiorstwa obrotu w sprawach o

nieuzasadnione wstrzymanie dostarczania energii będzie art. 6 ust. 3a w związku z

11

art. 5 ust. 3 i 4 Prawa energetycznego. Z uwagi zaś na treść art. 6 ust. 3a Prawa

energetycznego w postępowaniu w sprawie o nieuzasadnione wstrzymanie

dostarczania energii status strony przysługuje także przedsiębiorstwu

dystrybucyjnemu. Spór o nieuzasadnione wstrzymanie dostarczania energii toczy

się bowiem między odbiorcą energii a przedsiębiorstwem obrotu (wobec którego

odbiorca ma zaległości) oraz przedsiębiorstwem dystrybucyjnym (które wstrzymuje

i wznawia dostarczanie energii).

Na tej podstawie Sąd Najwyższy przyjmuje, że na podstawie art. 28 k.p.a. w

związku z art. 8 ust. 1, art. 6 ust. 3a oraz art. 5 ust. 3 i 4 Prawa energetycznego

przedsiębiorstwo obrotu może być stroną postępowania o nieuzasadnione

wstrzymanie dostarczania energii prowadzonego przez Prezesa Urzędu na

podstawie art. 8 ust. 1 Prawa energetycznego, jeżeli podstawę faktyczną dla

wstrzymania dostarczania energii stanowiły zaległości w płatności należności

wynikających z realizacji umowy kompleksowej w rozumieniu art. 5 ust. 3 i 4 Prawa

energetycznego.