WO 6/13

Sygn. akt: WO 6/13

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 9 kwietnia 2013 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Andrzej Tomczyk (przewodniczący)

SSN Marian Buliński

SSN Jan Bogdan Rychlicki (sprawozdawca)

Protokolant :Anna Krawiec

bez udziału stron w sprawie C. F. skazanego z art. 244 k.k. z 1969 r. po

rozpoznaniu w Izbie Wojskowej na posiedzeniu w dniu 9 kwietnia 2013 r., wniosku

obrońcy skazanego o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym

wyrokiem Sądu Najwyższego - Izba Wojskowa z dnia 23 października 1983 r.,

sygn. akt: Rw […] utrzymującym w mocy wyrok Wojskowego Sądu Garnizonowego

w K. z dnia 2 września 1983 r.,

1. wznawia - w części dotyczącej orzeczenia o karze dodatkowej

pozbawienia praw publicznych - postępowanie w sprawie C. F.;

2. uchyla wyrok Sądu Najwyższego - Izba Wojskowa z dnia 24

października 1983 r., sygn. akt: Rw […]/83 i utrzymany nim w

mocy wyrok Wojskowego Sądu Garnizonowego w K. z dnia 2

września 1983 r., sygn. akt: Sg […] w części dotyczącej

orzeczenia o karze dodatkowej pozbawienia praw publicznych

(pkt 3 wyroku);

3. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz C. F. kwotę 442,80 zł

(czterysta czterdzieści dwa zł osiemdziesiąt groszy) tytułem

zwrotu kosztów zastępstwa adwokackiego,

4. kosztami sądowymi postępowania o wznowienie obciąża Skarb

Państwa.

2

UZASADNIENIE

Ppor. C. F. oskarżony został o to, że:

„w końcu listopada 1982 r. powołując się na wpływy w dyrekcji Przedsiębiorstwa

Betonów „P.” w S. podjął się pośrednictwa w załatwieniu zakupu pustaków w tym

przedsiębiorstwie ob. J. G., w zamian za co w dniu 13 grudnia 1982 r. w S. przyjął

od niej korzyść majątkową w wysokości 6 tyś. zł oraz obietnicę korzyści w

wysokości 10 tyś. zł, która miała być zrealizowana po odebraniu przez wymienioną

przyznanych jej pustaków – tj. o przestępstwo z art. 244 k.k.”

Wojskowy Sąd Garnizonowy w K. wyrokiem z dnia 2 września 1983 r., uznał

go za winnego tego, że:

„na przełomie listopada i grudnia 1982 r. w P. i Z. wywołując u J. G. przekonanie, iż

posiada on wpływy w Dyrekcji Przedsiębiorstwa Betonów „P.”– pozwalające

uzyskać dla niej zezwolenie na zakup pustaków w tym Przedsiębiorstwie podjął się

pośrednictwa w załatwieniu J. G. sprawy tego zakupu i w związku z tym przyjął od

niej w grudniu 1982 r. w P. obietnicę korzyści majątkowej w kwocie 10.000 zł

płatnych po zrealizowaniu zakupu, a w dniu 13 grudnia 1982 r. w S. przyjął od J. G.

kwotę 600 zł tytułem korzyści majątkowej jaką miał przekazać jednemu z członków

Dyrekcji w/w Przedsiębiorstwa, przy czym korzyść tę zatrzymał dla siebie”,

tj. popełnienia przestępstwa określonego w art. 244 k.k. i za to skazał go:

„ 1. na mocy art. 244 k.k. na karę roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności,

a na zasadzie art. 36 § 1 i 2 k.k. wymierzył mu karę 20.000 zł (dwudziestu tysięcy)

zł grzywny, którą w razie nieuiszczenia w terminie określił z mocy art. 37 § 1 k.k. na

zastępczą karę pozbawienia wolności przy przyjęciu zamiennika, iż dzień

zastępczej kary pozbawienia wolności jest równoważny karze grzywny w kwocie

500 zł,

2. na mocy art. 73 i 74 § 1 k.k. wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności

zawiesił wobec C. F. na okres próby wynoszący 4 lata,

3. na mocy art. 49 ust. 3 dekretu z dnia 12.12.1981 r. o stanie wojennym (Dz.U. Nr

29, poz. 154) orzekł wobec C. F. karę dodatkową pozbawienia praw publicznych na

okres roku”.

3

Rewizję od tego wyroku wniósł obrońca oskarżonego. Zarzucając obrazę

przepisów prawa materialnego, obrazę przepisów postępowania mogącą mieć

wpływ na treść orzeczenia, błędy w ustaleniach faktycznych przyjętych za

podstawę orzeczenia oraz rażącą niewspółmierność kary w stosunku do

przypisanego oskarżonemu czynu, wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i

przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji. W

przypadku nie podzielenia tego wniosku obrońca wniósł o złagodzenie wymierzonej

oskarżonemu kary pozbawienia wolności oraz grzywny, a nadto o odstąpienie od

orzeczonej kary dodatkowej w postaci pozbawienia praw publicznych.

Sąd Najwyższy Izba Wojskowa wyrokiem z dnia 24 października 1983 r.,

sygn. akt: Rw. […], rewizji obrońcy nie uwzględnił i zaskarżony wyrok utrzymał w

mocy.

W dniu 25 września 2012 r. obrońca C. F. złożył wniosek o wznowienie

postępowania zakończonego wyżej powołanym prawomocnym wyrokiem Sądu

Najwyższego Izba Wojskowa utrzymującym w mocy wyrok Wojskowego Sądu

Garnizonowego w K. z dnia 2 września 1983 r.

W uzasadnieniu wniosku jego autor, powołując się na wyrok Trybunału

Konstytucyjnego z dnia 16 marca 2011 r., sygn. K 35/08, na mocy którego Trybunał

Konstytucyjny orzekł o niezgodności dekretu o stanie wojennym z dnia 12 grudnia

1981 r. (Dz.U. nr 29, poz. 154) z Konstytucją, wniósł o wznowienie postępowania w

części dotyczącej orzeczenia o karze dodatkowej pozbawienia praw publicznych

oraz o uchylenie obu orzeczonych wyroków w niniejszej sprawie.

Sąd Najwyższy rozważył, co następuje.

Wniosek jest zasadny.

Zgodnie z treścią art. 540 § 2 k.p.k. w zw. z art. 540 § 1 k.p.k., postępowanie

wznawia się na korzyść strony, jeżeli Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności

m.in. z Konstytucją przepisu prawnego, na podstawie którego wydano orzeczenie.

Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 16 marca 2012 r. sygn. K 35/08,

orzekł, m.in. w pkt. I, że dekret z dnia 12 grudnia 1980 r. o stanie wojennym (Dz.U.

Nr 29, poz. 154), jest niezgodny z art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w

związku z art. 31 ust. 1 Konstytucji Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej uchwalonej

przez Sejm Ustawodawczy w dniu 22 lipca 1952 r. (Dz.U. z 1976 r., Nr 7, poz. 36)

oraz z art. 15 ust. 1 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych,

4

otwartego do podpisu w Nowym Jorku dnia 19 grudnia 1966 r. (Dz.U. z 1977 r., Nr

38, poz. 167).

W związku z tym Sąd Najwyższy, na podstawie art. 540 § 1 i 2 k.p.k.,

wznowił postępowanie w sprawie C. F. w części dotyczącej orzeczenia o karze

dodatkowej pozbawienia praw publicznych, którą wymierzono oskarżonemu na

podstawie art. 49 ust. 3 tego dekretu i uchylił wyrok Sądu Najwyższego Izba

Wojskowa z dnia 24 października 1983 r., i utrzymany nim w mocy wyrok

Wojskowego Sądu Garnizonowego w K. z dnia 2 września 1983 r., w części

dotyczącej orzeczenia o karze dodatkowej pozbawienia praw publicznych (pkt 3

wyroku). Zaniechał przy tym wydania orzeczenia następczego (art. 547 § 2 i 3

k.p.k.), albowiem orzeczenie o karze dodatkowej zostało unicestwione, a zatem

wydanie orzeczenia następczego stało się bezprzedmiotowe.

Zasądzając na rzecz C. F. kwotę 442,80 zł za czynności adwokata z tytułu

zastępstwa prawnego, Sąd Najwyższy miał na uwadze przepisy § 2 ust. 1, § 14 ust.

4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w

sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa

kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz.

1348).

O kosztach sądowych postępowania o wznowienie orzeczono na podstawie

art. 639 k.p.k. w zw. z art. 616 § 2 k.p.k.