II KK 334/12

Sygn. akt II KK 334/12

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 17 kwietnia 2013 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Waldemar Płóciennik (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Piotr Hofmański

SSA del. do SN Barbara Du Château

Protokolant Katarzyna Głodowska

przy udziale prokuratora Prokuratury Generalnej Mieczysława Tabora

w sprawie P. P.

skazanego z art. 279 § 1 k.k.

po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie

w dniu 17 kwietnia 2013 r.,

kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na niekorzyść skazanego

od wyroku Sądu Rejonowego

z dnia 8 sierpnia 2012 r.,

uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego

rozpoznania Sądowi Rejonowemu

w W.

UZASADNIENIE

P. P. został oskarżony o popełnienie przestępstwa z art. 279 § 1 k.k. Na

rozprawie głównej w dniu 8 sierpnia 2012 r., przed Sądem Rejonowym w W., pod

nieobecność prawidłowo powiadomionej i pouczonej o treści art. 387 k.p.k.

2

pokrzywdzonej i przy braku sprzeciwu ze strony obecnego na rozprawie

prokuratora, oskarżony złożył wniosek o dobrowolne poddanie się karze bez

przeprowadzania postępowania dowodowego i wymierzenie mu kary 8 miesięcy

pozbawienia wolności, z równoczesnym zwolnieniem od kosztów sądowych.

(k.358-361, tom II). Sąd uwzględnił powyższy wniosek i wyrokiem z dnia 8 sierpnia

2012 r. uznał oskarżonego P. P. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu z

art. 279 § 1 k.k. i za to na podstawie tego przepisu wymierzył mu karę 8 (ośmiu)

miesięcy pozbawienia wolności; na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonej

wobec niego kary pozbawienia wolności zaliczył okres tymczasowego aresztowania

od dnia 4 grudnia 2010 r. do dnia 20 kwietnia 2011 r.; zasądził od Skarbu Państwa

na rzecz obrońcy z urzędu kwotę 588 zł wraz podatkiem VAT, z tytułu udzielonej

oskarżonemu pomocy prawnej; na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. zwolnił

oskarżonego od ponoszenia w sprawie kosztów sądowych, przejmując je na

rachunek Skarbu Państwa.

Wyrok nie został przez strony zaskarżony i uprawomocnił się w dniu 16

sierpnia 2012 r. (k.362 tom II).

Kasację na niekorzyść skazanego P. P. wniósł Prokurator Generalny

zaskarżając wyrok Sądu Rejonowego w całości i zarzucając mu rażące i mające

istoty wpływ na treść orzeczenia naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art.

387 § 2 i 3 k.p.k., polegające na uwzględnieniu sprzecznego z wymogami prawa

wniosku oskarżonego o wydanie wyroku skazującego bez przeprowadzania

postępowania dowodowego i wydanie wyroku zgodnego z tym wnioskiem w

zakresie proponowanego wymiaru kary, w następstwie czego doszło do rażącego

naruszenia prawa materialnego, wskutek wymierzenia oskarżonemu za czyn z art.

279 § 1 k.k. kary 8 miesięcy pozbawienia wolności, tj. poniżej dolnej granicy

ustawowego zagrożenia. W konkluzji Prokurator wniósł o uchylenie zaskarżonego

wyroku i p41rzekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w W. do ponownego

rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasacja Prokuratora Generalnego jest zasadna, ponieważ wyrok Sądu

Rejonowego w W. zapadł z rażącym naruszeniem prawa.

Powinnością Sądu jest ocena złożonego wniosku nie tylko pod kątem

przesłanek z art. 387 § 1 k.p.k., ale także warunków wynikających z § 2 tego

przepisu. Jednym z takich warunków jest aby propozycja przedstawiona we

3

wniosku czyniła zadość obowiązującym przepisom prawa karnego materialnego. W

sytuacji, gdy proponowane przez oskarżonego orzeczenie nie uwzględnia

obowiązujących przepisów prawa karnego materialnego, sąd, w oparciu o przepis

art. 387 § 3 k.p.k., może uzależnić uwzględnienie wniosku od dokonania w nim

wskazanej przez siebie zmiany.

Z analizy akt rozważanej sprawy wynika, że Sąd Rejonowy w W. nie dopełnił

powyższych wymogów i uwzględnił złożony przez oskarżonego P. P. wniosek o

wymierzenie mu za czyn z art. 279 § 1 k.k. kary 8 miesięcy pozbawienia wolności,

nie dostrzegając, iż zawarta we wniosku propozycja jest sprzeczna z prawem

karnym materialnym. Występek określony w art. 279 § 1 k.k. jest zagrożony karą

pozbawienia wolności od roku do 10 lat. Wymierzona oskarżonemu, w następstwie

uwzględnienia przez Sąd wniosku złożonego w trybie art. 387 § 1 k.p.k., kara 8

miesięcy pozbawienia wolności, została zatem orzeczona poniżej dolnej granicy

ustawowego zagrożenia przewidzianego za czyn z art. 279 § 1 k.k.

W świetle powyższego stwierdzić należy, że w opisanej sprawie doszło do

rażącego naruszenia prawa procesowego, tj. art. 387 § 2 i 3 k.p.k., skutkującego

rażącym naruszeniem prawa materialnego - art. 279 § 1 k.k., mającym istotny

wpływ na treść wydanego orzeczenia. Konsekwencją powyższego stanu rzeczy

stała się konieczność uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania

sprawy Sądowi Rejonowemu w W. do ponownego rozpoznania, który, o ile uzna, iż

istnieją warunki zastosowania instytucji z art. 387 k.p.k., wyda orzeczenie

respektując wskazane normy lub rozpozna sprawę na zasadach ogólnych.