II KK 276/12

Sygn. akt II KK 276/12

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 8 maja 2013 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Waldemar Płóciennik (przewodniczący)

SSN Józef Dołhy (sprawozdawca)

SSN Jerzy Grubba

Protokolant Anna Janczak

przy udziale prokuratora Prokuratury Generalnej Mieczysława Tabora,

w sprawie R. R. B.

w przedmiocie zadośćuczynienia za oczywiście niesłuszne tymczasowe

aresztowanie

po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie

w dniu 8 maja 2013 r.,

kasacji, wniesionej przez pełnomocnika wnioskodawcy

od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 25 czerwca 2012 r.,

utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego w W. z dnia 3 kwietnia 2012

r.,

uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi

Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania

w postępowaniu odwoławczym;

zarządza zwrot na rzecz wnioskodawcy kwoty 750,00 zł

(słownie: siedemset pięćdziesiąt) uiszczonej tytułem

opłaty od kasacji.

UZASADNIENIE

2

Sąd Okręgowy w W., wyrokiem z dnia 3 kwietnia 2012 r., na podstawie

art. 552 § 4 k.p.k. zasądził od Skarbu Państwa na rzecz wnioskodawcy R. R.

B. kwotę 764 zł tytułem odszkodowania za wyrządzoną szkodę oraz kwotę

40.000 zł tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę za niewątpliwie

niesłuszne tymczasowe aresztowanie w okresie od dnia 23 września 2007 r.

do dnia 14 października 2008 r. w sprawie sygn. II K …/08 Sądu Rejonowego

w L., zaś w pozostałym zakresie wniosek oddalił.

W apelacji od tego wyroku pełnomocnik wnioskodawcy zarzucił obrazę

przepisów art. 552 § 4 k.p.k. oraz art. 445 § 1 k.c. w zakresie nieprawidłowego

określenia kwoty zadośćuczynienia.

Sąd Apelacyjny, wyrokiem z dnia 25 czerwca 2012 r., utrzymał w mocy

zaskarżony wyrok, uznając apelację pełnomocnika za oczywiście bezzasadną.

W kasacji od powyższego wyroku pełnomocnik wnioskodawcy zarzucił:

1. rażące naruszenie przepisów prawa, które mogło mieć istotny wpływ

na treść orzeczenia, a mianowicie naruszenie przepisów prawa procesowego

tj. art. 433 § 2 k.p.k. i art. 410 k.p.k. poprzez nierozważenie przez Sąd

odwoławczy wszystkich istotnych zarzutów wskazanych w apelacji, a

mianowicie nie rozważanie twierdzeń podnoszonych w apelacji, iż umorzenie

przez Prokuraturę Rejonową w C. postępowania w sprawie pobicia R. B. w

trakcie jego zatrzymania w dniu 23 września 2007 r. nie oznacza, że nie został

on faktycznie pobity, co sugerował Sąd rozpoznający sprawę w I instancji, jak

również nie rozważenie przez Sąd odwoławczy twierdzeń podnoszonych w

apelacji odnośnie nie uwzględnienia przez Sąd orzekający w I instancji obawy

R. B. przed wykonania kary 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności

wymierzonej skarżącemu wyrokiem Sądu Rejonowego w L. z dnia 16

października 2008 r.

2. rażące naruszenie przepisów prawa, które mogło mieć istotny wpływ

na treść orzeczenia, a mianowicie naruszenie przepisów prawa procesowego

tj. art. 193 § 1 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. poprzez nieuprawnione przyjęcie

przez Sąd odwoławczy, iż stwierdzone u skarżącego zmiany płucne

potwierdzone wynikami badania RTG z dnia 8 maja 2005 r. i z 4 lutego 2009 r.

oraz informacją dla lekarza prowadzącego z dnia 18 października 2010 r. nie

3

stanowiły istotnego pogorszenia się stanu zdrowia skarżącego, podczas gdy

fakt ten powinien być ustalony na podstawie opinii biegłego sądowego -

pulmonologa.

W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i

przekazanie sprawy sądowi odwoławczemu do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Zarzut rażącego naruszenia art. 433 § 2 k.p.k. jest zasadny.

Z treści art. 433 § 2 k.p.k. wynika obowiązek sądu odwoławczego

rozważenia wszystkich zarzutów i wniosków wskazanych w środku

odwoławczym. Analiza treści apelacji pełnomocnika wnioskodawcy i

uzasadnienia wyroku sądu odwoławczego prowadzi do jednoznacznego

wniosku, że Sąd Apelacyjny nie rozpoznał w ogóle podniesionych w apelacji

zarzutów dotyczących kwestii pobicia wnioskodawcy w trakcie zatrzymania

oraz stresu związanego z oczekiwaniem na odbycie kary pozbawienia

wolności. Autor apelacji wywodził, że uwzględnienie tych okoliczności miałoby

oczywisty wpływ na ustalenie odpowiedniej kwoty zadośćuczynienia. W

przedmiotowej sprawie wbrew wymaganiom zawartym w art. 433 § 2 k.p.k. i

art. 547 § 3 k.p.k. Sąd Apelacyjny nie rozpoznał wszystkich zarzutów i

wniosków zgłoszonych we wniesionej apelacji i w istocie w uzasadnieniu

wyroku nie podał, czym kierował się, wydając ten wyrok, a w szczególności

dlaczego zarzuty i wnioski apelacji dotyczące powyższych kwestii uznał za

zasadne lub niezasadne. Ten oczywisty brak w uzasadnieniu wyroku

odniesienia się do wszystkich zarzutów, stanowi potwierdzenie tezy, że doszło

do naruszenia prawa, sprowadzającego się do tego, iż sąd odwoławczy

nierzetelnie rozpoznał środek zaskarżenia.

Uznając, że doszło do obrazy przepisów art. 433 § 2 i art. 457 § 3

k.p.k., i to w takim stopniu, o jakim mowa w art. 523 § 1 k.p.k., Sąd Najwyższy

uchylił zaskarżony wyrok i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania

Sądowi Apelacyjnemu.

4