II KK 338/12

Sygn. akt II KK 338/12

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 8 maja 2013 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Waldemar Płóciennik (przewodniczący,

sprawozdawca)

SSN Józef Dołhy

SSN Jerzy Grubba

Protokolant Anna Janczak

przy udziale prokuratora Prokuratury Generalnej Mieczysława Tabora,

w sprawie W. S.

skazanego z art. 119 § 1 kw w zw. z art. 9 § 2 kw i innych

po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie

w dniu 8 maja 2013 r.,

kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na niekorzyść

od wyroku Sądu Rejonowego w K.

z dnia 26 września 2012 r.,

uchyla zaskarżony wyrok w odniesieniu do W.

S. i sprawę w tym zakresie przekazuje do

rozpoznania Sądowi Rejonowemu w K.

UZASADNIENIE

W. S., przy przyjęciu na podstawie zebranych dowodów, że okoliczności

czynów i jego wina nie budzą wątpliwości, został uznany za

2

winnego popełnienia szeregu wykroczeń, za które Sąd Rejonowy w K.

wyrokiem nakazowym wydanym w dniu 26 września 2012 r., na podstawie art.

119 § 1 k.w. w zw. z art. 9 § 2 k.w. w zw. z art. 19 k.w. w zw. z art. 24 § 2 k.w.

wymierzył mu łącznie karę miesiąca aresztu i 1.000 zł grzywny; na podstawie

art. 119 § 4 k.w. zobowiązał obwinionego (solidarnie ze współobwinionym – R.

P.) do zapłaty pokrzywdzonym równowartości ukradzionego mienia.

Orzeczenie to nie zostało zaskarżone przez strony i uprawomocniło się

w stosunku do W. S. w dniu 21 listopada 2012 r. (k.93).

Kasację w sprawie wniósł Prokurator Generalny, który zaskarżył

powyższy wyrok w części dotyczącej obwinionego W. S., w całości na

niekorzyść wymienionego i na zasadzie art. 111 k.p.s.w. oraz art. 526 § 1

k.p.k. i art. 537 § 1 i 2 k.p.k. w zw. z art. 112 k.p.s.w. zarzucił rażące i mające

istoty wpływ na treść orzeczenia naruszenie przepisu prawa procesowego, tj.

art. 93 § 1 k.p.s.w., polegające na rozpoznaniu sprawy o czyny z art. 119 k.w.

w postępowaniu nakazowym i orzeczeniu wobec obwinionego W. S. kary

aresztu, a zatem kary nieprzewidzianej w tym przepisie. W konkluzji

Prokurator wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie

sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w K.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasacja Prokuratora Generalnego jest zasadna, ponieważ wyrok

nakazowy Sądu Rejonowego w K. zapadł z rażącym naruszeniem prawa

procesowego.

Stosownie do dyspozycji art. 93 § 1 k.p.s.w., sąd może wydać na

posiedzeniu, bez udziału stron wyrok nakazowy w sprawach o wykroczenia,

w których wystarczające jest wymierzenie nagany, grzywny albo kary

ograniczenia wolności. Zgodnie z powyższym nie jest dopuszczalne

orzeczenie wyrokiem nakazowym kary aresztu, co miało miejsce w

przedmiotowej sprawie.

Uchybienie popełnione przez Sąd Rejonowy w K., polegające

naruszeniu dyspozycji art. 93 § 1 k.p.s.w., miało rażący charakter i w sposób

istotny wpłynęło na treść wydanego orzeczenia. Skoro orzekający Sąd uznał,

przy uwzględnieniu ogólnych i szczególnych dyrektyw wymiaru kary, że

3

należało orzec wobec W. S. karę aresztu, powinien był odstąpić od

procedowania w postępowaniu nakazowym i skierować sprawę do

rozpoznania w postępowaniu zwyczajnym. Konsekwencją powyższego stanu

rzeczy stała się konieczność uchylenia zaskarżonego wyroku w całości w

odniesieniu do W. S. i przekazania sprawy Sądowi Rejonowemu w K. do

ponownego rozpoznania.

Na koniec należy zauważyć, że Sąd Rejonowy w K. nieprawidłowo

określił wymiar orzeczonej kary aresztu ustalając, że ma ona trwać miesiąc,

podczas gdy zgodnie z treścią art. 19 k.w., kara aresztu trwa najkrócej 5,

najdłużej 30 dni i wymierza się ją w dniach.