II PK 245/12

Sygn. akt II PK 245/12

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 9 maja 2013 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Zbigniew Korzeniowski (przewodniczący)

SSN Zbigniew Myszka (sprawozdawca)

SSN Małgorzata Wrębiakowska-Marzec

w sprawie z powództwa P. K.

przeciwko PKP S.A. w W.

o przywrócenie do pracy, wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 9 maja 2013 r.,

skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 2

marca 2012 r.,

I. uchyla i zmienia zaskarżony wyrok w pkt 1 tylko w części

dotyczącej zasądzonego wynagrodzenia za czas pozostawania

bez pracy w ten sposób, że zasądza je w kwocie 11.619,23 zł

(słownie: jedenaście tysięcy, sześćset dziewiętnaście 23/100),

II. oddala skargę kasacyjną w pozostałym zakresie.

UZASADNIENIE

2

Sąd Okręgowy w W. Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wyrokiem z

dnia 2 marca 2012 r., wydanym po rozpoznaniu apelacji powoda P. K. od wyroku

Sądu Rejonowego w W. z dnia 20 lipca 2011 r., oddalającego powództwo

przeciwko PKP S.A. w W. o przywrócenie do pracy i wynagrodzenie za czas

pozostawania bez pracy, zmienił ten wyrok w ten sposób, że przywrócił powoda na

poprzednie warunki pracy i płacy u pozwanej i zasądził od pozwanej na rzecz

powoda kwotę 34.857,69 zł tytułem wynagrodzenia za czas pozostawania bez

pracy, pod warunkiem podjęcia pracy w terminie 7 dni od dnia prawomocności

wyroku (pkt I wyroku); a także zasądził od pozwanej na rzecz powoda kwotę 1.860

zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego przed Sądem pierwszej

instancji (pkt II wyroku) oraz kwotę 960 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa

procesowego przed Sądem drugiej instancji, a także kwotę 6.522,51 zł tytułem

zwrotu opłaty od apelacji (pkt III wyroku).

W sprawie tej ustalono, że powód był zatrudniony w pozwanej spółce od

dnia 23 sierpnia 2006 r., ostatnio na czas nie określony, na stanowisku dyrektora

biura kontroli wewnętrznej z wynagrodzeniem 11.619,23 zł. Uchwałą zarządu

pozwanej z dnia 20 kwietnia 2009 r. ustalono obowiązujący od 1 maja 2009 r.

regulamin organizacyjny PKP S.A. Centrala, oraz utworzono nową strukturę

organizacyjną, w ramach której włączono kierowane przez powoda biuro kontroli

wewnętrznej do nowoutworzonego biura kontroli i audytu wewnętrznego, w ten

sposób „likwidując” stanowisko pracy powoda. Stanowisko dyrektora nowego biura

kontroli i audytu wewnętrznego zostało powierzone J. S., pracownikowi w wieku

przedemerytalnym, który wcześniej zajmował stanowisko naczelnika wydziału

kontroli wewnętrznej, a od stycznia do maja 2009 r. był dyrektorem tego biura. Po

opisanej reorganizacji zakres obowiązków J. S. zwiększył się, gdyż powierzono mu

obowiązki wynikające z „przyłączania zespołów audytowych”. W biurze kontroli i w

biurze audytu przed ich połączeniem nie istniało stanowisko zastępcy.

Powód w okresie pracy u pozwanej przebywał na długotrwałych

zwolnieniach lekarskich. Dlatego w dniu 16 września 2009 r. otrzymał

wypowiedzenie zmieniające warunki pracy i płacy, od którego się odwołał. Jako

podstawę wypowiedzenia wskazano wówczas przyczyny leżące po stronie powoda

3

jako pracownika. Jego stosunek pracy rozwiązał się z dniem 31 grudnia 2009 r.,

jednak Sąd Rejonowy w W. wyrokiem z dnia 12 sierpnia 2010 r., dysponując

danymi o zmianach organizacyjnych u strony pozwanej, przywrócił powoda do

pracy na dotychczasowe warunki pracy i płacy. Wyrok ten został utrzymał w mocy

Sąd Okręgowy w W. wyrokiem z dnia 12 stycznia 2011 r. W tej sytuacji w dniu 18

stycznia 2011 r. powód zgłosił gotowość do pracy, ale 18 i 19 stycznia 2011 r.

pracodawca nie powierzył mu wykonywania obowiązków, lecz 20 stycznia 2011 r .

zwolnił go ze świadczenia pracy do dnia 15 lutego 2011 r. z zachowaniem prawa

do wynagrodzenia, „z uwagi na konieczność przygotowania się do wykonania

wyroku”.

W reakcji na to powód wystąpił o wskazanie podstawy prawnej zwolnienia

oraz informacje, jakie czynności pracodawca zamierza podjąć „dla przygotowania

do wykonania wyroku”. Równocześnie powód wyraził zgodę na zwolnienie od

świadczenia pracy jedynie do dnia 25 stycznia 2011 r. Pismem z dnia 25 stycznia

2011 r. „pozwana zajęła stanowisko w sprawie”. W dniu 26 stycznia 2011 r. powód

stawił się do pracy, ale w tym też dniu otrzymał wypowiedzenie umowy o pracę na

podstawie art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 13 marca 2003 r. o szczególnych zasadach

rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących

pracowników (Dz. U. Nr 90, poz. 844 ze zm.), z zachowaniem 3-miesięcznego

okresu wypowiedzenia. Jednocześnie zwolniono go z obowiązku świadczenia

pracy. Jako przyczynę wypowiedzenia wskazano likwidację stanowiska dyrektora

biura kontroli wewnętrznej, z uzasadnieniem, że „w wyniku restrukturyzacji i zmian

organizacyjnych Centrali PKP w miejsce zlikwidowanego Biura Kontroli

Wewnętrznej oraz Zespołu Audytów Wewnętrznych, jako samodzielnych komórek

organizacyjnych, powstało Biuro Kontroli Wewnętrznej i Audytu Zewnętrznego i

komórka, w której powód świadczył pracę nie istnieje”.

W tak ustalonym stanie faktycznym Sąd Rejonowy stwierdził, że bez

znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy jest okoliczność, że wcześniejsze

wypowiedzenie umowy o pracę zostało uznane za niezgodne z prawem i powód

został przywrócony do pracy. Obecne postępowanie dotyczy innej sytuacji

faktycznej i prawnej, a Sąd w innym zakresie przeprowadził własne postępowanie

dowodowe. W ocenie Sądu Rejonowego, przyczyna wskazana w wypowiedzeniu tj.

4

likwidacja stanowiska pracy leży wyłącznie po stronie pracodawcy, jest prawdziwa,

rzeczywista i sformułowana w sposób konkretny, nie budzi wątpliwości

interpretacyjnych u powoda i nie była przez niego kwestionowana. Przyczyna ta

stanowi również wyłączny powód rozwiązania umowy o pracę, przez co wypełnia

dyspozycję art. 10 ust. 1 ustawy o zwolnieniach grupowych. Pozwana

przeprowadziła ocenę pracowników typowanych do zwolnienia w osobach

dyrektorów łączonych biur - powoda i J. S. O wyborze powoda do zwolnienia

zdecydował jego brak dyspozycyjności pracowniczej, bowiem często i długotrwałe

korzystał ze zwolnień lekarskich, a jego kontrkandydat korzystał z ochrony przed

zwolnieniem z uwagi na wiek przedemerytalny. Ostatecznie Sąd Rejonowy uznał,

że umowa o pracę z powodem została rozwiązana zgodnie z prawem, wobec

czego oddalił jego powództwo o przywrócenie do pracy.

Natomiast Sąd Okręgowy uznał apelację powoda za zasadną, przyjmując,

że Sąd Rejonowy dokonał właściwej analizy materiału dowodowego i poczynił

prawidłowe ustalenia faktyczne, ale doszedł do wadliwych wniosków. W ocenie

Sądu Okręgowego, Sąd pierwszej instancji naruszył art. 45 k.p., gdy doszedł do

przekonania, iż nie jest możliwe przywrócenie powoda do pracy. Ponadto pomiędzy

dniem wypowiedzenia powodowi mu umowy o pracę a zaistnieniem przyczyny

wypowiedzenia nie zachodziła taka więź czasowa, która pozwalałaby uznać, że

pracodawca zasadnie rozwiązał stosunek pracy. Do likwidacji stanowiska pracy

powoda doszło maju 2009 r., a z tej przyczyny pozwana wypowiedziała definitywnie

umowę o pracę dopiero w styczniu 2011 r. już po przywróceniu powoda do pracy w

zmienionej już strukturze organizacyjnej. Równocześnie strona pozwana „nie

podnosiła w poprzednim postępowaniu okoliczności, że przywrócenie powoda na

poprzednie warunki pracy nie jest możliwe, należy zatem uznać, że okoliczność

taka nie była brana pod uwagę przez pracodawcę”. W ocenie Sądu drugiej instancji

wskutek upływu czasu przyczyny okoliczności uzasadniające powiedzenie mogą

się stać nieaktualne lub niewystarczające do uzasadnienia wypowiedzenia w

rozumieniu art. 45 § 1 k.p. „Odległość czasowa pomiędzy reorganizacją

przeprowadzoną w 2009 r. a wypowiedzeniem umowy o pracę w 2011 r. narusza

zapewnioną konstytucyjnie ochronę stosunku pracy. Pracownik powinien być

pewien, ze okoliczności powstałe w znacznej odległości czasowej nie będą miały

5

wpływu na trwałość jego stosunku pracy.” Dlatego przyczyna rozwiązania umowy o

pracę wskazana powodowi w piśmie z dnia 26 stycznia 2011 r., była zdaniem Sądu

Okręgowego - nie tylko zbyt odległą w czasie, ale także nie została poprzedzona

odpowiednimi ustaleniami faktycznymi koniecznymi do zweryfikowania

rzeczywistych możliwości dalszego zatrudnienia powoda w wykonaniu

prawomocnego wyroku o przywróceniu do pracy na poprzednich warunkach.

Pracodawca wypowiadając powodowi ponownie umowę o pracę, tym, razem,

definitywnie, nie dokonał oceny jego przydatności do pracy i nie sprawdził, czy

aktualny stan jego zdrowia uzasadniałby przyjęcie trwającej nadal zdrowotnej

niedyspozycyjności powoda. Ponadto, pozwana nie wskazała żadnych kryteriów,

które zastosował przy wyborze powoda do zwolnienia oraz nie uwzględniła tego, że

aktualnie J. S. nie korzysta już z ochrony z art. 39 k.p., gdyż osiągnął wiek

uprawniający do uzyskania świadczenia emerytalnego. W takich okolicznościach

sprawy Sąd Okręgowy zmienił zaskarżony wyrok i przywrócił powoda do pracy na

poprzednie warunki pracy i płacy w oparciu o art. 45 § 1 k.p., gdyż nie zachodzi

niemożliwość lub niecelowość przywrócenia go do pracy. Jednocześnie, „zgodnie z

treścią art. 47 kp pracownikowi, który podjął pracę w wyniku przywrócenia pracy,

przysługuje wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy, nie więcej jednak niż

2 miesiące, a gdy okres wypowiedzenia wynosił 3 miesiące - nie więcej niż za 1

miesiąc”, Sąd ten zasadził od pozwanej na rzecz powoda kwotę 34.857,69 zł

tytułem wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy, pod warunkiem podjęcia

pracy w terminie 7 i od daty prawomocności wyroku.

W skardze kasacyjnej pozwana zarzuciła naruszenie: 1/ art. 10 ust. 1 ustawy

o zwolnieniach grupowych przez błędną wykładnię i uznanie, że „w przypadku

rozwiązania umowy o pracę z powodu likwidacji stanowiska pracy pracodawca ma

obowiązek przeprowadzenia procesu selekcji pracowników wytypowanych do

rozwiązania umowy, podczas gdy przepis ten, jako regulacja szczególna do art. 1

ustawy o zwolnieniach grupowych, nie zawiera takiego wymogu, a ponadto w

okolicznościach niniejszej sprawy likwidacji podlegało stanowisko dyrektora

komórki organizacyjnej Pozwanego i brak jest obiektywnych możliwości

prowadzenia selekcji spośród osób zajmujących te same stanowiska z uwagi na

fakt, że stanowisko to było obsadzone tylko przez jedną osobę, a skarżąca de facto

6

dokonała selekcji na nowoutworzone stanowisko dyrektora Biura Audytu i Kontroli

Wewnętrznej spośród osób zajmujących kierownicze stanowiska w zlikwidowanych

w ramach reorganizacji biurach, a w konsekwencji przywrócenie Powoda do pracy

u Pozwanej na dotychczasowych warunkach”; 2/ art. 45 § 1 k.p. przez niewłaściwe

jego zastosowanie i uznanie, że wypowiedzenie umowy o pracę zawartej na czas

nieokreślony z powodu likwidacji stanowiska pracy narusza przepisy o

wypowiadaniu umowy o pracę, bowiem: a) nie zachodzi związek przyczynowy

pomiędzy likwidacją stanowiska pracy dokonaną dnia 1 maja 2009 r. a

wypowiedzeniem w dniu 26 stycznia 2011 r. umowy o pracę z powodu likwidacji

stanowiska pracy, ponieważ na skutek przywrócenia powoda do pracy na

stanowisko dyrektora zlikwidowanego biura „na podstawie prawomocnego wyroku

Sądu Okręgowego z dnia 12 stycznia 2011 r. obowiązkiem pracodawcy było

przeprowadzenie ponownej selekcji pracowników w celu rozwiązania stosunku

pracy z jednym z nich wobec likwidacji stanowiska pracy, podczas gdy pracodawca

ma obowiązek typowania pracowników objętych procedurą zwolnień grupowych

wyłącznie w sytuacji, gdy zwolnienia obejmują co najmniej liczbę pracowników

wskazaną w art. 1 ust. 1 ustawy o zwolnieniach grupowych, zaś w niniejszej

sprawie likwidacja stanowiska pracy nastąpiła w trybie art. 10 ust. 1 tej ustawy, a

ponadto Pozwana dokonała de facto selekcji na nowoutworzone stanowisko

dyrektora Biura Audytu i Kontroli Wewnętrznej spośród osób zajmujących

kierownicze stanowiska w zlikwidowanych w ramach reorganizacji biurach”, b) „nie

zachodzi związek czasowy pomiędzy likwidacją stanowiska pracy a

wypowiedzeniem powodowi umowy o pracę z tego powodu, bowiem likwidacja

stanowiska dyrektora Biura Kontroli Wewnętrznej Pozwanej spółki miała miejsce

dnia 1 maja 2009 roku, a wypowiedzenie umowy o pracę z tego powodu w dniu 26

stycznia 2011 roku”, podczas gdy upływ długiego okresu czasu pomiędzy faktyczną

likwidacją stanowiska a wypowiedzeniem umowy o pracę wobec likwidacji

stanowiska pracy spowodowany był okolicznościami niezależnymi od Pozwanej, tj.

długotrwałą usprawiedliwioną nieobecnością Powoda w pracy, w trakcie której

stanowisko pracy uległo likwidacji, a następnie sporem sądowym, trwającym do

dnia 12 stycznia 2011 r. wywołanym odrzuceniem przez powoda nowych warunków

pracy i płacy zaproponowanych w wypowiedzeniu z dnia 16 września 2009 roku”,

7

3/ art. 45 § 2 k.p. przez jego błędne niezastosowanie w sytuacji, w której

uwzględnienie żądania powoda o przywrócenie do pracy jest niemożliwe z uwagi

na likwidację jego miejsca pracy i brak możliwości zatrudnienia na tym samym albo

równorzędnym stanowisku, 4/ art. 47 k.p. przez błędne zastosowanie i zasądzenie

na rzecz powoda kwoty 34.857,69 zł tytułem wynagrodzenia za czas pozostawania

bez pracy, tj. kwoty przekraczającej trzykrotność jego miesięcznego

wynagrodzenia, skoro skarżąca wypowiedziała powodowi umowę o pracę z

zachowaniem 3-miesięcznego okresu wypowiedzenia, w związku z czym

przyznane mu wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy nie może

przekroczyć kwoty 10.860 zł (art. 47 k.p.).

Jako okoliczność uzasadniającą przyjęcie skargi do rozpoznania wskazano

występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego sprowadzającego się do

następujących pytań: 1/ „czy w sytuacji, gdy w trybie art. 10 ust. 1 ustawy o

zwolnieniach grupowych likwidacji podlega stanowisko pracy dyrektora jednej z

komórek organizacyjnych pracodawcy, w związku z likwidacją tej komórki

organizacyjnej, przy czym w każdej komórce organizacyjnej jest tylko jedno

stanowisko dyrektorskie, pracodawca ma obowiązek typowania pracownika do

rozwiązania umowy o pracę na stanowisku dyrektorskim, mając na względzie, że

brak jest większej liczby pracowników niejeden na likwidowanym stanowisku?”, 2/

„czy w przypadku przywrócenia pracownika do pracy wyrokiem sądu, pracodawca

ma obowiązek dokonywania ponownego typowania pracowników do rozwiązania

umowy o pracę z powodu likwidacji stanowiska pracy, pomimo, że stanowisko

zostało zlikwidowane przed orzeczeniem sądu pracy o przywróceniu do pracy, a

ponadto w chwili, gdy stanowisko zostało zlikwidowane, takie typowanie

pracowników do rozwiązania umowy o pracę miało już miejsce?”, 3/ „czy

wypowiedzenie umowy o pracę z powodu likwidacji stanowiska pracy jest zgodne z

przepisami o wypowiadaniu umowy o pracę, nawet w sytuacji, gdy pomiędzy

likwidacją stanowiska pracy, a wypowiedzeniem umowy o pracę z tego powodu nie

zachodzi bezpośrednia korelacja czasowa, w sytuacji, gdy przedmiotowy brak

bezpośredniej korelacji czasowej został wywołany okolicznościami obiektywnymi,

na które pracodawca nie miał wpływu, tj. usprawiedliwioną nieobecnością

pracownika w pracy oraz trwającym między stronami sporem na tle rozwiązania

8

umowy o pracę z przyczyn innych niż likwidacja stanowiska pracy, tj. z winy

pracownika, w konsekwencji czego pracodawca nie miał wcześniej możliwości

rozwiązania umowy o pracę z powodu likwidacji stanowiska pracy?”, 4/ „czy

likwidacja miejsca pracy pracownika i brak możliwości zatrudnienia pracownika na

tym samym albo równorzędnym stanowisku, z uwagi na fakt, iż spowodowałoby to

konieczność zwolnienia innego pracownika - stanowi przesłankę do zastosowania

art. 45 § 2 k.p.”. W zakresie zarzutu postawionego w punkcie 4 skarga kasacyjna

jest oczywiście uzasadniona, ponieważ „granica wynagrodzenia za czas

pozostawania bez pracy w przypadku przywrócenia pracownika do pracy stanowi

1-miesięczne wynagrodzenie za pracę”, przeto zasądzając na rzecz powoda kwotę

34.857,69 zł tytułem wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy, Sąd

Okręgowy „w sposób oczywisty naruszył normę art. 47 Kodeksu pracy”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna okazała się częściowo oczywiście uzasadniona w

zakresie naruszenia art. 47 k.p. przez błędne zasądzenie wynagrodzenia za czas

pozostawania bez pracy, które Sąd drugiej instancji zasądził w kwocie

trzymiesięcznego wynagrodzenia. Tymczasem zgodnie z wymienionym przepisem,

którego treść zacytował ten Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, gdy okres

wypowiedzenia wynosi 3 miesiące - pracownikowi przywróconemu do pracy, który

podjął pracę w wyniku przywrócenia do pracy, przysługuje wynagrodzenie za czas

pozostawania bez pracy nie więcej niż za 1 miesiąc. Mając na uwadze miarodajne

ustalenie wysokości miesięcznego wynagrodzenia powoda za pracę w wysokości

11.619,23 zł, którego skutecznie nie zakwestionował skarżący pracodawca,

chociaż w skardze kasacyjnej utrzymywał iż wynosi ono 10.800 zł, Sąd Najwyższy

zreformował w pkt I zasadnie zaskarżony wyrok w tej części (art. 39816

k.p.c.).

W pozostałym zakresie skarga kasacyjna okazała się bezzasadna. Sąd

Najwyższy zaakceptował stanowisko Sądu drugiej instancji, że pomiędzy

wystąpieniem przyczyny uzasadniającej wypowiedzenie definitywne umowy o

pracę a dokonaniem z tej przyczyny wypowiedzenia stosunku pracy powinien

istnieć rozsądny adekwatny związek czasowo-przyczynowy. Nadmiernie długi

9

okres od wystąpienia przyczyny uzasadniającej wypowiedzenie stosunku do

powołania jej jako uzasadnienia czynności rozwiązującej stosunek pracy może

sprawiać, że przyczyna ta jest już nieaktualna lub nieuzasadniona. W

rozpoznawanej sprawie wystąpiły obie okoliczności unicestwiające wskazaną

powodowi przyczynę w postaci likwidacji stanowiska pracy zajmowanego przez

powoda, która polegała na połączeniu dwóch stanowisk pracy i wyborze

„konkurenta” powoda na nowo utworzone stanowisko pracy. Przede wszystkim

jednak poprzednio zaskarżone przez powoda wypowiedzenie zmieniające jego

stosunek pracy z innych niż likwidacja stanowiska przyczyn, dotyczących powoda,

zakończyło się prawomocnym jego przywróceniem do pracy na poprzednich

warunkach pracy i płacy. Wprawdzie przepisy Kodeksu pracy istotnie nie wskazują

ani nie ograniczają terminu dokonania wypowiedzenia umowy o pracę, tak jak w

przypadku miesięcznego terminu do dokonania rozwiązania niezwłocznego (art. 52

§ 2 k.p.), nie oznacza to jednak „temporalnej” dowolności pracodawcy i

nieograniczonego żadnym terminem utrzymywania pracownika w stanie

niepewności nawet w razie likwidacji jego stanowiska pracy. Z reguły, upływ

kilkunastu miesięcy od „reorganizacyjnej likwidacji” stanowiska pracy do podjęcia

decyzji o wypowiedzeniu z tej przyczyny umowy o pracę podważa aktualność i

zasadność „dawnej” przyczyny wypowiedzenia stosunku pracy. Dotyczy to w

szczególności przypadku powoda, który został prawomocnie przywrócony do pracy

na „zlikwidowane” w wyżej opisany sposób stanowisko pracy, a pozwany

pracodawca tylko dlatego wypowiedział powodowi definitywnie stosunek pracy ze

wskazaniem wymienionej nieaktualnej prawnie i nieuzasadnionej przyczyny

wypowiedzenia, że nie znalazł sposobu wykonania prawomocnego wyroku

sądowego przywracającego powoda do pracy na stanowisko pracy zlikwidowane

przed prawomocnie orzeczonym przywróceniem do pracy. Tymczasem pozwany

miał bezwzględny obowiązek wykonania prawomocnego wyroku przywracającego

powoda do pracy na poprzednich warunkach pracy i płacy. W kolejnym procesie

sądy pracy ani Sąd Najwyższy nie są zobowiązane ani uprawnione do udzielania

porad prawnych dotyczących możliwości i sposobu wykonania przez pozwanego

pracodawcę prawomocnego wyroku przywracającego powoda do pracy na

„zlikwidowane” stanowisko pracy. W żadnym jednak razie wykonanie

10

prawomocnego wyroku o przywróceniu pracownika do pracy na poprzednie

warunki pracy i płacy nie może polegać na kolejnym wypowiedzeniu

reaktywowanego stosunku pracy z powołaniem się na przyczynę znaną

pracodawcy przed prawomocnym przywróceniem do pracy, która mogła i powinna

być wskazywana przez pracodawcę jako okoliczność sprzeciwiająca się możliwości

lub celowości przywrócenia do pracy (art. 45 § 2 k.p.) w poprzedniej prawomocnie

osądzonej sprawie o przywrócenie do pracy (art. 366 k.p.c.).

Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy oddalił skargę kasacyjną w

pozostałym zakresie na podstawie art. 39814

k.p.c., sygnalizując, że wprawdzie

pozwany pracodawca zaskarżył wyrok Sądu drugiej instancji w całości, ale nie

zawarł podstaw ani uzasadnienia zaskarżenia w części orzeczenia o kosztach

postępowania, przeto Sąd Najwyższy oddalił skargę także w tej części, ponieważ

pozwany przegrał sprawę w zasadniczym jej zakresie, tj. co do istoty sprawy

(przywrócenie do pracy).