IV KK 35/13

Sygn. akt IV KK 35/13

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 15 maja 2013 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Józef Szewczyk (przewodniczący)

SSN Józef Dołhy

SSN Piotr Hofmański (sprawozdawca)

Protokolant Jolanta Grabowska

przy udziale prokuratora Prokuratury Generalnej Zbigniewa Siejbika

w sprawie G. T.

skazanego z art. 258 § 1 i in. kk

i P. N.

skazanego z art. 56 ust. 3 i in. ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii

po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie

w dniu 15 maja 2013 r.,

kasacji, wniesionych przez obrońców skazanych

od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 6 września 2012 r.,

utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego w P.

z dnia 4 kwietnia 2012 r.,

1. uchyla wyrok w zaskarżonej części i sprawę

przekazuje Sądowi Apelacyjnemu do ponownego

rozpoznania.

2. zarządza zwrot uiszczonych przez skazanych opłat od

kasacji.

2

UZASADNIENIE

Wyrok Sądu Apelacyjnego z 6 września 2012 r., którym utrzymano w

mocy wyrok Sądu Okręgowego z 4 kwietnia 2012 r., został zaskarżony

kasacją przez obrońców skazanych G. T. i P. N. W kasacji obrońcy G. T.

zarzucono:

I. rażące i mające istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenie prawa

materialnego, tj. art. 56 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, poprzez

błędne uznanie, że zachowanie przypisane skazanemu w pkt 21 wyroku Sądu

Okręgowego (w części dotyczącej przyjęcia od P. N. plecaka z zawartością

400 g marihuany i 500 g amfetaminy), zrealizowało znamiona przestępstwa

opisanego we wskazanym przepisie,

II. rażące i mające istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenie prawa

procesowego, tj. art. 440 k.p.k. w zw. z 413 § 2 pkt 1 i art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k.,

poprzez zaniechanie zmiany albo uchylenia wyroku Sądu Okręgowego w

zakresie pkt 4 i 5 wyroku, pomimo rażącej sprzeczności między treścią tego

wyroku, a jego uzasadnieniem (polegającej na tym, że w pkt 4 tego wyroku

przypisano G. T. nabywanie, przechowanie, ukrywanie i przewożenie oraz

zbywanie pochodzących z przemytu celnego wyrobów akcyzowych bez

polskich znaków skarbowych akcyzy w ilości 100.000 paczek, podczas gdy

opisane w uzasadnieniu wyroku zachowania G. T. pozwalają przyjąć najwyżej

ilość 52.750 paczek),

III. rażące i mające istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenie prawa

procesowego, tj. art. 433 § 2 i art. 457 § 3 k.p.k., poprzez nierzetelne

ustosunkowanie się do podniesionych w apelacji zarzutów oraz niewykazaniu

konkretnymi argumentami, dlaczego zarzuty te uznane zostały za nietrafne.

Obrońca G. T. wniósł w kasacji o uniewinnienie skazanego od zarzutu

czynu z art. 56 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii przypisanego w

pkt 21 wyroku Sądu Okręgowego, a w pozostałym zakresie o uchylenie

zaskarżonego wyroku i przekazanie Sądowi Apelacyjnemu do ponownego

rozpoznania w postępowaniu apelacyjnym.

3

W kasacji obrońcy P. N. zarzucono rażącą obrazę prawa procesowego

mogącą mieć istotny wpływ na treść wyroku, tj. art. 433 § 2 i art. 457 § 3

k.p.k., polegającą na braku wszechstronnego rozważenia wniosków i zarzutów

apelacji, mianowicie zarzutów zawartych w pkt II.1.a, II.1.c, II.2.a i II.3 apelacji.

Z tego powodu obrońca domagał się uchylenia zaskarżonego wyroku Sądu

Apelacyjnego i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania w

postępowaniu odwoławczym.

W pisemnej odpowiedzi na kasację, Prokurator Apelacyjny wniósł o

oddalenie obu kasacji, jako oczywiście bezzasadnych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasacje obrońców skazanych są zasadne.

W pierwszym rzędzie należy odnieść się do kluczowego, a

podniesionego w kasacjach obu obrońców (pkt III kasacji obrońcy G. T. oraz

pkt I kasacji obrońcy P. N.) zarzutu naruszenia przez Sąd odwoławczy art. 433

§ 2 w związku z art. 457 § 3 k.p.k. Skonfrontowanie wniesionych w sprawie

apelacji obrońców G. T. i P. N. z treścią odpowiednich części uzasadnienia

zaskarżonego wyroku Sądu Apelacyjnego prowadzi nieodparcie do wniosku,

że uzasadnienie to nie odpowiada wymaganiom określonym przez przepisy

prawa procesowego wskazane w kasacji jako naruszone.

Do szeregu kwestii akcentowanych w apelacjach obu obrońców, a

dotyczących zarzutów błędnych ustaleń faktycznych, Sąd Apelacyjny odniósł

się w uzasadnieniu wyroku bądź zbyt lapidarnie, bądź ogólnikowo,

ograniczając się do standardowych stwierdzeń, że ustalenia faktyczne, na

których oparto zaskarżony wyrok Sądu pierwszej instancji są poprawne, a

ocena dowodów prawidłowa (zarzuty oznaczone jako III, IV i V w apelacji

obrońcy G. T. oraz jako II.1.c i II.2.a w apelacji obrońcy P. N.).

Podobnie rzecz ma się w przypadku zawartego w apelacji obrońcy P.

N. zarzutu dotyczącego nieuwzględnienia przy wymiarze kar jednostkowych

okoliczności łagodzących i w efekcie rażącej surowości niektórych spośród

tych kar – sąd odwoławczy uznał ten zarzut za bezzasadny, poprzestając na

ogólnikowym stwierdzeniu, że wymiar kar jednostkowych odpowiada

dyrektywom wymiaru kary. Brak jednak w tych wywodach jakiejkolwiek

4

argumentacji, która miałaby przekonywać do takich wniosków, a tym samym

stanowić należyte merytoryczne odparcie podniesionego zarzutu rażącej

surowości kary.

O jakości sprawowanej w tej sprawie przez Sąd Apelacyjny kontroli

odwoławczej najdobitniej świadczy sposób rozpoznania zarzutu oznaczonego

jako I w apelacji obrońcy G. T. W zarzucie tym w sposób jasny i jednoznaczny

podniesiono naruszenie prawa materialnego, tj. art. 56 ust. 3 ustawy o

przeciwdziałaniu narkomanii, a w jego uzasadnieniu na s. 3 apelacji obrońca

wyraźnie stwierdza, że nie kwestionuje poprawności przypisania G. T.

zachowań, o których mowa w pkt 21 wyroku, stwierdza natomiast, że

zachowania te błędnie zakwalifikowano jako czyn zabroniony z wymienionego

wyżej przepisu. Tymczasem z mglistych rozważań Sądu odwoławczego

dotyczących tego zarzutu (s. 30 uzasadnienia wyroku Sądu odwoławczego),

można wywnioskować, że potratowano ten zarzut jako zarzut błędu co do

ustaleń faktycznych; w efekcie wspomniany zarzut apelacji obrońcy G. T. nie

został w swej istocie w ogóle rozpoznany.

Także inne podniesione w zwykłym środku odwoławczym zarzuty nie

zostały rozpoznane wnikliwie, w sposób korespondujący z wagą

przedmiotowej sprawy. Wprawdzie uzasadnienie orzeczenia jest jedynie

dokumentem sprawozdawczym, jednak pozostaje jedynym pryzmatem oceny

wnikliwości, z jaką Sąd odwoławczy rozpoznał apelację. W przedmiotowej

sprawie ocena ta wskazuje na pobieżność rozpoznania zarzutów

apelacyjnych, która czyni niemożliwym przeprowadzenie pełnej kasacyjnej

kontroli zaskarżonego orzeczenia. Ta okoliczność przesądza o konieczności

uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego

rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu.

Rozpoznanie wyżej wymienionych zarzutów obu kasacji okazało się

wystarczające dla wydania rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie. W takim

stanie rzeczy rozstrzyganie o zarzutach zawartych w pkt I i II kasacji obrońcy

G. T., tj. zarzut naruszenia prawa materialnego, a to art. 56 ust. 3 ustawy o

przeciwdziałaniu narkomanii, oraz zarzut naruszenia prawa procesowego, a to

art. 440 k.p.k., Sąd Najwyższy uznał, na podstawie art. 436 w zw. z art. 518

5

k.p.k., za przedwczesne. Zarzuty te pokrywają się treściowo z zarzutami

podniesionymi w apelacji obrońcy G. T., a których nienależyte rozpoznanie –

jak wyżej wskazano – stało się podstawą uchylenia zaskarżonego wyroku.

Kwestie te podda więc analizie Sąd odwoławczy przy ponownym rozpoznaniu.

Ze względu na nierozpoznanie zarzutu w pkt I kasacji obrońcy G. T.

niemożliwe stało się też uwzględnienie zawartego w niej wniosku o

uniewinnienie tego skazanego w zakresie czynu przypisanego w pkt 21

wyroku Sądu Okręgowego. Sąd Najwyższy nie dopatrzył się też podstaw do

zastosowania w sprawie wyjątkowej instytucji procesowej przewidzianej w art.

435 k.p.k.; w konsekwencji, zgodnie z regułą art. 536 k.p.k., zakresem

niniejszego rozstrzygnięcia nie są objęte rozstrzygnięcia dotyczące tych osób

współskazanych zaskarżonym wyrokiem, które nie wniosły kasacji.

Orzekając ponownie w przedmiocie apelacji wniesionych przez

obrońców G. T. i P. N., Sąd Apelacyjny podda analizie wszystkie podniesione

w tych apelacjach zarzuty – także te, które wobec ich nienależytego

rozpoznania w pierwszym postępowaniu odwoławczym, zostały podniesione w

kasacji i pominięte w niniejszym rozstrzygnięciu na podstawie art. 436 w zw. z

art. 518 k.p.k. Co najważniejsze, analiza ta będzie wnikliwa, poparta

argumentami rzeczowymi i odnoszącymi się do konkretnych okoliczności

występujących w realiach rozstrzyganej sprawy, co znajdzie swój pełny wyraz

w treści uzasadnienia wyroku tego Sądu.

Mając na uwadze powyższe, Sąd Najwyższy orzekł jak w wyroku.