III KK 88/13

Sygn. akt III KK 88/13

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 23 maja 2013 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Zbigniew Puszkarski (przewodniczący)

SSN Tomasz Grzegorczyk

SSN Włodzimierz Wróbel (sprawozdawca)

Protokolant Anna Korzeniecka-Plewka

w sprawie E. D.

skazanej z art. 291 § 1 k.k.

po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu

w dniu 23 maja 2013 r.,

kasacji, wniesionej przez Rzecznika Praw Obywatelskich na korzyść skazanej

od wyroku Sądu Rejonowego w B.

z dnia 16 lutego 2007 r.

1) uchyla zaskarżony wyrok i uniewinnia oskarżoną od

popełnienia zarzuconego jej czynu,

2) kosztami procesu obciąża Skarb Państwa.

UZASADNIENIE

Wyrokiem Sądu Rejonowego w B. z dnia 16 lutego 2007 r., E. D.

została uznana za winną tego, że w dniu 11 czerwca 2006 roku w B.

oferowała do sprzedaży rzeczy uzyskane za pomocą czynu zabronionego,

2

polegającego na wprowadzeniu do obrotu towaru z naniesionymi

podrobionymi znakami towarowymi firm „Adidas”, „Puma” oraz „Nike” w

postaci 48 sztuk różnej odzieży sportowej o łącznej wartości 5.015 zł., czym

działała na szkodę wskazanych wyżej firm, to jest popełnienia występku z art.

291 § 1 k.k. Za ten czyn skazano ją na karę 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia

wolności w warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby 2

(dwóch) lat oraz grzywnę w wysokości 30 (trzydziestu) stawek dziennych po

20 (dwadzieścia) zł każda.

Wyrok ten nie został zaskarżony, ani nie sporządzono jego pisemnego

uzasadnienia.

Od tego prawomocnego wyroku kasację w trybie art. 521 § 1 k.p.k.

wniósł Rzecznik Praw Obywatelskich, zarzucając mu rażące i mające istotny

wpływ na treść orzeczenia naruszenie prawa materialnego – art. 291 § 1 k.k.

przez błędne przyjęcie, że udział w dalszym obrocie towarami oznaczonymi

podrobionymi znakami towarowymi wyczerpuje znamiona przestępstwa tzw.

paserstwa.

Podnosząc powyższy zarzut skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego

wyroku i uniewinnienie oskarżonej od popełnienia przypisanego jej czynu.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasacja Rzecznika Praw Obywatelskich jest zasadna. E. D. przypisano

czyn polegający na oferowaniu do sprzedaży nabytych wcześniej rzeczy

uzyskanych za pomocą czynu zabronionego polegającego na wprowadzeniu

do obrotu towaru z naniesionymi podrobionymi znakami towarowymi, co

zakwalifikowano jako przestępstwo z art. 291 § 1 k.k. Taka kwalifikacja

prawna oparta została na błędnej interpretacji znamion typu czynu

zabronionego z art. 291 § 1 k.k. Sąd Najwyższy w niniejszym składzie w pełni

podziela stanowisko wyrażone w uchwale SN z dnia 30 czerwca 2008 r. (I

KZP 8/08, OSNKW z 2008 r. nr 7, poz. 52), zgodnie z którym, „zachowanie

niebędące <<wprowadzeniem do obrotu>> w rozumieniu art. 305 ust. 1

ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. – Prawo własności przemysłowej (…), w

brzmieniu obowiązującym do dnia 31 sierpnia 2007 r., a polegające na udziale

w dalszym obrocie towarami oznaczonymi podrobionymi znakami

3

towarowymi, nie stanowi występku określonego w art. 291 k.k. ani w art. 292

k.k., wobec niewypełnienia znamienia <<rzecz uzyskana za pomocą czynu

zabronionego>>. Argumentując to stanowisko Sąd Najwyższy podkreślił, że

czynność nieuprawnionego oznaczenia towaru podrobionym znakiem

towarowym „nie powoduje, że sam tak oznaczony towar otrzymuje odmienny

byt (w sensie ontologicznym) i staje się towarem nowym. Wprawdzie nabiera

on innych cech i wartości (funkcje jakościowe i reklamowe znaku

towarowego), ale pozostaje tym samym towarem, z nadaną w drodze

przestępnej (…) swoistą cechą. Nie ma zatem podstaw do przyjęcia, że towar

ten - ,,rzecz" - został uzyskany za pomocą czynu zabronionego, gdyż za

pomocą takiego czynu nadano mu ,,jedynie" swoistą cechę. Powstała nowa

,,jakość" towaru, a nie nowy towar.”

W sprawie nie poczyniono natomiast żadnych ustaleń wskazujących na

to, że oskarżona nabyła towary od osoby, która „uzyskała ja za pomocą czynu

zabronionego” w szczególności przez ich wyprodukowanie lub import.

Należy przy tym podkreślić, że samo nabycie towaru oznaczonego

podrobionymi znakami towarowymi nie stanowiło w dniu popełnienia przez E.

D. zarzuconego jej czynu (tj. w dniu 11 czerwca 2006 r.) samoistnego

przestępstwa z art. art. 305 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. – Prawo

własności przemysłowej (…), w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 sierpnia

2007 r., nie miało bowiem charakteru „wprowadzenia do obrotu”, nawet jeżeli

nabyciu towarzyszył zamiar dalszej odsprzedaży. W pełni należy podzielić w

tym zakresie stanowisko wyrażone przez Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 24

maja 2005 r., iż wprowadzeniem takim jest „przekazanie przez producenta lub

importera po raz pierwszy do obrotu towarów oznaczonych podrobionym

znakiem towarowym" (zob. I KZP 13/05,OSNKW 2005, z. 6, poz. 50 wraz z

powołaną tam literaturą i orzecznictwem).

W tym stanie rzeczy, z uwagi na rażące naruszenie prawa materialnego

zaskarżony wyrok Sądu Rejonowego w B. należało uchylić, a uznając, że

zarzucone oskarżonej zachowanie nie realizuje znamion żadnego typu czynu

zabronionego i w związku z tym jest oczywiście niesłuszne, na zasadzie art.

537 § 2 k.p.k. uniewinnić ją popełnienia przypisanego jej czynu.

4