III KK 91/13

Sygn. akt III KK 91/13

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 23 maja 2013 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Zbigniew Puszkarski (przewodniczący,

sprawozdawca)

SSN Tomasz Grzegorczyk

SSN Włodzimierz Wróbel

Protokolant Anna Korzeniecka-Plewka

w sprawie E. D.

skazanej za czyn z art. 305 ust. 1 ustawy z dnia 30.06.200 r. - Prawo

własności przemysłowej (Dz. U. z 2003r., Nr 119, poz.1117 ze zm.), w

brzmieniu obowiązującym do dnia 31 sierpnia 2007r.

po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.

dniu 23 maja 2013 r.,

kasacji, wniesionej przez Rzecznika Praw Obywatelskich na korzyść skazanej

od wyroku Sądu Rejonowego w B.

z dnia 20 kwietnia 2005 r.,

1. uchyla zaskarżony wyrok i przy zastosowaniu art. 537

§ 2 k.p.k. uniewinnia E. D. od popełnienia zarzucanego jej

czynu;

2. kosztami procesu obciąża Skarb Państwa.

2

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy w B. wyrokiem z dnia 20 kwietnia 2005 r., wydanym

w trybie art. 335 § 1 i art. 343 k.p.k., a więc bez przeprowadzenia

rozprawy, uznał E. D. za winną tego, że „w dniu 12 grudnia 2004 r. w B.

na bazarze przy ul. K., w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wprowadzała

do obrotu oznaczone podrobionymi znakami towarowymi wyroby w postaci 17

sztuk spodni dresowych z oznaczeniami Nike, 9 bluz dresowych z

oznaczeniami Nike oraz 5 bluz dresowych z oznaczeniami Puma, czym

działała na szkodę Nike Poland sp. z o.o. oraz Puma sp. z o.o.”, kwalifikując

ten czyn jako przestępstwo z art. 305 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r.

– Prawo własności przemysłowej i za to na podstawie tego przepisu wymierzył

jej karę 70 stawek dziennych grzywny, określając wysokość jednej stawki na

kwotę 10 zł. Na podstawie art. 306 ust. 2 wymienionej ustawy orzekł

przepadek odzieży stanowiącej przedmiot przestępstwa.

Wyrok ten uprawomocnił się bez postępowania odwoławczego, jego

uzasadnienie nie zostało sporządzone.

Obecnie kasację od tego wyroku na korzyść skazanej E. D. wniósł

Rzecznik Praw Obywatelskich. Zaskarżył wyrok w całości, zarzucając „rażące

i mające istotny wpływ na jego treść naruszenie prawa materialnego, to jest

art. 305 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. – Prawo własności

przemysłowej (Dz. U. Nr 119, poz. 1117 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym

do dnia 31 sierpnia 2007 r., poprzez błędne przyjęcie, że udział w dalszym

(następczym) obrocie towarami oznaczonymi podrobionymi znakami

towarowymi wyczerpuje znamię »wprowadzenie do obrotu«, o którym mowa

we wskazanym wyżej przepisie”.

W kasacji zamieszczono wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku i

uniewinnienie skazanej od popełnienia przypisanego jej czynu.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasacja, jako w oczywistym stopniu zasadna, zasługiwała na uwzględnienie

w całości. Przepis art. 305 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. – Prawo

własności przemysłowej, w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 sierpnia

2007 r. stanowił, że podlega karze, kto w celu wprowadzenia do obrotu

3

oznacza towary podrobionym znakiem towarowym lub oznaczone takim

znakiem towary wprowadza do obrotu. Chociaż wobec niesporządzenia

uzasadnienia wyroku nie jest możliwe zapoznanie się z rozumowaniem, które

doprowadziło sąd orzekający do uznania, że E. D. wyczerpała znamiona tego

występku, zebrany w sprawie materiał dowodowy, w szczególności

wyjaśnienia oskarżonej, pozwala przyjąć, że stało się tak wobec ustalenia, że

oskarżona po zakupieniu na bazarze w W. ubrań oznaczonych podrobionymi

znakami towarowymi, sprzedawała je na bazarze w B., co potraktowano jako

wprowadzanie ubrań do obrotu. Praktyka orzecznicza pokazała, że wykładnia

zastosowanego przez sąd przepisu nie była rzeczą prostą. Rysujące się w tym

względzie trudności skłoniły Sąd Najwyższy do podjęcia w dniu 24 maja 2005

r. uchwały I KZP 13/05 wyjaśniającej, że „»wprowadzeniem do obrotu«, o

którym mowa w art. 305 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. – Prawo

własności przemysłowej (Dz. U. z 2003 r., Nr 119, poz. 1117 ze zm.), jest

przekazanie przez producenta lub importera po raz pierwszy do obrotu

towarów oznaczonych podrobionym znakiem towarowym” (OSNKW 2005, z.

6, poz. 50). Rozpoznając sprawę E. D. przed podjęciem tej uchwały, Sąd

Rejonowy w B. inaczej, w sposób błędny, zinterpretował wymieniony przepis

najwyraźniej przyjmując, że penalizuje on nie tylko pierwotne wprowadzenie

przez producenta lub importera do obrotu towaru oznaczonego podrobionym

znakiem towarowym, ale też dalszy obrót takim towarem. Doprowadziło to do

niezasadnego uznania, że oskarżona dopuściła się zarzucanego jej występku.

Słusznie autor kasacji zwrócił uwagę, że oskarżona nie popełniła też

przestępstwa z art. 291 § 1 k.k., względnie z art. 292 § 1 k.k., a to wobec

niemożności uznania, że nabyte przez nią rzeczy zostały uzyskane za

pomocą czynu zabronionego. W tym względzie skarżący trafnie odwołał się do

uchwały składu siedmiu sędziów Sąd Najwyższy z dnia 30 czerwca 2008 r., I

KZP 8/08 (OSNKW 2008, z. 7, poz. 52) wskazującej, że „zachowanie

niebędące »wprowadzeniem do obrotu« w rozumieniu art. 305 ust. 1 ustawy z

dnia 30 czerwca 2000 r. – Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2003 r. Nr

119, poz. 1117 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 sierpnia 2007

r., a polegające na dalszym obrocie towarami oznaczonymi podrobionymi

4

znakami towarowymi, nie stanowi występku określonego w art. 291 k.k. ani w

art. 292 k.k., wobec niewypełnienia znamienia »rzecz uzyskana za pomocą

czynu zabronionego«”.

Mając powyższe na uwadze, w trybie art. 535 § 5 k.p.k. orzeczono jak

w części dyspozytywnej wyroku. Rozstrzygnięcie o kosztach procesu znajduje

oparcie w przepisie art. 632 pkt 2 k.p.k. w zw. z art. 638 k.p.k.