II UK 343/12

Sygn. akt II UK 343/12

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 6 czerwca 2013 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Jerzy Kuźniar (przewodniczący)

SSN Beata Gudowska

SSN Romualda Spyt (sprawozdawca)

w sprawie z wniosku R. T.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych

o ubezpieczenie społeczne,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 6 czerwca 2013 r.,

skargi kasacyjnej wnioskodawczyni od wyroku Sądu Apelacyjnego - Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w […]

z dnia 8 maja 2012 r.,

uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi

Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania i orzeczenia o

kosztach postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

2

Sąd Okręgowy - Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wyrokiem z dnia 28

grudnia 2011 r. oddalił odwołanie wnioskodawczyni R. T. od decyzji Zakładu

Ubezpieczeń Społecznych z dnia 2 października 2009 r.

Sąd Okręgowy ustalił, że w okresie od 1 września 2000 r. do 31 grudnia

2004 r. wnioskodawczyni miała zarejestrowaną działalność gospodarczą - gabinet

stomatologiczny. Za powyższy okres nie zapłaciła składek na obowiązkowe

ubezpieczenia emerytalne, rentowe i wypadkowe. Zakład Ubezpieczeń

Społecznych wydał w związku z tym decyzję z dnia 10 listopada 2005 r. -

obejmującą wnioskodawczynię tymi ubezpieczeniami w powyższym okresie (od

decyzji tej wnioskodawczyni nie złożyła odwołania); zaś decyzją z dnia 7 lutego

2006 r. wyliczył należne za ten okres składki (tę decyzję bezskutecznie

wnioskodawczyni zaskarżyła).

Prowadzenie działalności gospodarczej było dla wnioskodawczyni „tak

znacznym stresem, że zapadła na depresję, którą leczyła od 1 września 2000 r.

Zaprzestała wówczas prowadzenia działalności gospodarczej. Zawiadomień

Urzędu Skarbowego i ZUS o zawieszeniu działalności gospodarczej dokonała

dopiero w 2002 r., przy czym US zawiadomiła pisemnie, a ZUS - prawdopodobnie

również pisemnie, choć nie ma na to dowodu”.

Pismem z dnia 8 maja 2008 r. pełnomocnik wnioskodawczyni - radca prawny

złożył w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych, na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.

w związku z art. 83a ust. 1 i 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie

ubezpieczeń społecznych (jednolity tekst: Dz. U. z 2009 r. Nr 205, poz. 1585 ze

zm.), wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego

decyzją z dnia 10 listopada 2005 r., wskazując, że miesięczny termin na wniesienie

wniosku o wznowienie postępowania biegnie od daty doręczenia wyroku Sądu

Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 6 marca 2008 r., czyli

od dnia 21 kwietnia 2008 r. Ten wniosek - jako spóźniony - załatwiono odmownie

zaskarżoną w niniejszym postępowaniu decyzją z dnia 2 października 2009 r.

Na skutek nieprawidłowego pouczenia o sposobie zaskarżenia tej decyzji

postępowanie odwoławcze toczyło się do dnia 18 lipca 2011 r., kiedy to

wnioskodawczyni doręczono odpis postanowienia Wojewódzkiego Sądu

Administracyjnego z dnia 10 czerwca 2011 r. o odrzuceniu jej skargi na decyzję

3

Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie z dnia 30 listopada 2009

r.

W tym stanie faktycznym Sąd Okręgowy przyjął, że odwołanie nie zasługuje

na uwzględnienie, bowiem zakres odwołania ściśle limituje treść zaskarżanej nim

decyzji. Jeśli decyzja odmawia wznowienia postępowania, to odwołaniem od niej

domagać się można zmiany tej decyzji, a nie ponownego rozpoznania przez Sąd

obowiązku podlegania wnioskodawczyni ubezpieczeniom społecznym.

Jeśli w dniu 8 maja 2008 r. profesjonalny pełnomocnik - radca prawny

precyzyjnie, z przywołaniem art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. w związku z art. 83a ust. 1 i 2

ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, domagał się wznowienia

postępowania, to zaskarżona decyzja prawidłowo załatwia ten wniosek. Skoro

wniosek jest nader precyzyjny i kilkakrotnie powtórzony, to brak podstaw, by

doszukiwać się innej intencji wnioskodawczyni. Jasnej treści wniosku odpowiada

precyzyjna decyzja organu rentowego. Skoro w poprzednim procesie - w maju

2006 r. - wnioskodawczyni podała, że nie prowadziła już działalności gospodarczej,

a w czerwcu 2006 r. Sąd zgromadził w tej mierze dowody, to najpóźniej w czerwcu

2006 r. wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe

dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję

w rozumieniu art. 145 § pkt 5 k.p.a. Zgodnie z art. 148 § 1 k.p.a., podanie o

wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał

w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w

którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia

postępowania. Miesięczny termin upłynął zatem najpóźniej w lipcu 2006 r. i

żadnego znaczenia nie ma data doręczenia stronie odpisu wyroku sądu. Z tych

motywów Sąd Okręgowy oddalił odwołanie.

Sąd Apelacyjny - Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wyrokiem z dnia 8

maja 2012 r. oddalił apelację wnioskodawczyni od powyższego wyroku.

Sąd drugiej instancji dodatkowo ustalił w toku postępowania apelacyjnego,

że wniosek o wznowienie postępowania wnioskodawczyni złożyła w dniu 7 maja

2008 r. i dotyczył wznowienia postępowania zakończonego wydaniem ostatecznej

decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 10 listopada 2005 r. w

przedmiocie objęcia strony obowiązkowymi ubezpieczeniami społecznymi.

4

W decyzji organu rentowego z dnia 16 września 2008 r. odmówiono

wznowienia postępowania wobec braku, w ocenie organu rentowego, przesłanek

wznowienia postępowania w postaci nowych dowodów nieznanych organowi

rentowemu. W tej decyzji pouczono stronę o prawie złożenia odwołania do Ministra

Pracy i Polityki Socjalnej. Wnioskodawczyni w terminie złożyła odwołanie, a po

wymianie korespondencji między Departamentem Ministerstwa Pracy i Polityki

Społecznej a organem rentowym, Ministerstwo pismem z dnia 24 listopada 2008 r.

zwróciło akta z odwołaniem organowi rentowemu celem dalszego prowadzenia

sprawy. Spowodowało to wydanie przez organ rentowy kolejnej decyzji z dnia 16

kwietnia 2009 r., uchylającej decyzję z dnia 16 września 2008 r. Kolejną decyzją z

dnia 2 października 2009 r. organ rentowy odmówił wznowienia postępowania z

przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., uznając, że wiadomości o swoim

stanie zdrowia, na które powołuje się wnioskodawczyni (nowe dowody), były już jej

znane w dniu 21 marca 2006 r., tj. w dacie złożenia odwołania od decyzji z dnia 7

lutego 2006 r. ustalającej podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne.

Organ rentowy uznał, że wniosek o wznowienie postępowania z dnia 7 maja 2008 r.

został złożony po terminie wynikającym z art. 148 § 1 k.p.a. W tej ostatniej decyzji

pouczono wnioskodawczynię, że przysługuje jej prawo odwołania do Prezesa

Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w terminie 14 dni - w trybie art. 129 k.p.a.

Wnioskodawczyni zastosowała się do pouczenia i złożyła odwołanie, w

rozpoznaniu którego Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych - decyzją z dnia

30 listopada 2009 r. - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia 2 października

2009 r., ale z odmienną argumentacją, wskazując że tryb wznowienia

postępowania w rozumieniu art. 145 k.p.a. jest wyłączony odnośnie prawomocnych

decyzji, od których strona nie wniosła w przepisanym trybie odwołania. W decyzji

pouczono wnioskodawczynię o terminie i sposobie wniesienia odwołania do

Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Wnioskodawczyni złożyła odwołanie,

zgodnie z pouczeniem do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Postanowieniem z dnia 13 kwietnia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny

odrzucił skargę. Na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawczyni Naczelny Sąd

Administracyjny postanowieniem z dnia 8 grudnia 2010 r. uchylił zaskarżone

postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Ostatecznie

5

postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 10 czerwca 2011 r.

odrzucono skargę z uwagi na brak właściwości sądu administracyjnego w niniejszej

sprawie. W dniu 12 lipca 2011 r. wysłano odpis tego postanowienia z

uzasadnieniem wnioskodawczyni.

Sąd Apelacyjny wskazał, że skoro przedmiotowa decyzja została wydana w

indywidualnej sprawie z zakresu ubezpieczeń społecznych na podstawie art. 83

ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, właściwy jest tryb odwoławczy przed

sądem powszechnym. Uznał też, że odwołanie wnioskodawczyni winno być

rozpoznane mimo przekroczenia terminu wskazanego w art. 4779

§ 1 k.p.c., dlatego

że organ rentowy błędnie pouczał wnioskodawczynię o administracyjnym trybie

odwoławczym.

Sąd Apelacyjny wskazał, że wnioskodawczyni, składając wniosek z dnia 8

maja 2008 r., w sposób jednoznaczny oznaczyła, że dotyczy on wznowienia

postępowania administracyjnego w zakresie decyzji z dnia 10 listopada 2005 r.

Wyraźnie wskazała podstawy wznowienia w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., tj.

powołała się na istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody

istniejące w dniu wydania decyzji (stan zdrowia), nieznane organowi, który wydał

decyzję.

W tym kontekście Sąd wskazał, że decydująca jest wskazana we wniosku

podstawa prawna - art. 145 k.p.a. Powołanie się wnioskodawczyni we wniosku na

treść art. 83a ust. 1 i 2 i wykazanie nowych dowodów jako przesłanki zastosowania

tych przepisów i oczywiście jednoznaczna „specyfikacja rodzajowa pisma”

jednoznacznie wskazują, że powinno być ono traktowane jako wniosek o

wznowienie postępowania, nie oznacza zaś, że faktycznie wnioskodawczyni złożyła

alternatywnie lub łącznie wniosek o wznowienie postępowania lub o uchylenie,

zmianę lub unieważnienie decyzji, zwłaszcza że w zakresie tych ostatnich trzech

wniosków nie przedstawiono żadnych okoliczności faktycznych na ich poparcie. W

świetle powyższego, zdaniem Sądu Apelacyjnego, przedmiotem niniejszego

postępowania jest wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją z

dnia 10 listopada 2005 r. W tej kwestii została wydana zaskarżona w niniejszym

postępowaniu decyzja z dnia 2 października 2009 r.

6

Niestaranność i niefrasobliwość strony przy wskazywaniu podstawy prawnej

wniosku z 8 maja 2008 r. oraz to, że w piśmie przytoczono przepis art. 83a ust. 1 i 2

ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, dotyczący nadto dwóch różnych

sytuacji, nie uzasadnia, zdaniem Sądu Apelacyjnego, dopatrywania się innego

żądania niż wynikające wyraźnie z treści pisma zwłaszcza, że zostało ono

sporządzone przez fachowego pełnomocnika. Ewolucja stanu świadomości strony

w toku postępowania przed sądem administracyjnym co do zasadności

zgłoszonych roszczeń nie jest tożsama z nowym wnioskiem. Zarzut apelacji

dotyczący uchybienia przepisom prawa procesowego w postaci niezastosowania

art. 47710

§ 2 k.p.c. jest całkowicie bezzasadny. Sąd Apelacyjny zauważył, że

nawet gdyby nowy wniosek strony został przekazany do rozpoznania organowi

rentowemu, to nie zwalnia to sądu od rozpoznania sprawy w kwestii wznowienia

postępowania, skoro taka była wola strony wyartykułowana jeszcze w maju 2008 r.

To wynik postępowania administracyjnego spowodował, że strona po upływie

ponad dwóch lat dokonuje dowolnej interpretacji swojego wcześniejszego wniosku,

wbrew jego treści, usiłując w ten sposób uruchomić inną instytucję w celu

zniwelowania dokonanego wyboru roszczenia o wznowienie postępowania, który

okazał się całkowicie chybiony w świetle orzeczeń Wojewódzkiego Sądu

Administracyjnego i Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Przywołując art. 180 § 1 k.p.a., Sąd wskazał również, że nowe dowody, które

nie były znane przed uprawomocnieniem się decyzji, mogą być podstawą

ponownego ustalenia prawa, ale tylko odnośnie do decyzji prawomocnych, tj. takich,

„od których strona złożyła odwołanie do sądu i taka decyzja po rozpoznaniu sprawy

staje się prawomocna”. Sytuacja ta nie dotyczy decyzji z dnia 10 listopada 2005 r.,

bowiem wnioskodawczyni nie złożyła odwołania do sądu. Dlatego w sprawie

znajduje tylko zastosowanie art. 83a ust. 2 ustawy o systemie ubezpieczeń

społecznym, zgodnie z którym decyzje mogą być zmieniane, uchylane lub

unieważniane przy zastosowaniu przepisów Kodeksu postępowania

administracyjnego. Konsekwencją powyższego jest to, że w odniesieniu do decyzji

ostatecznych organu rentowego, co do których nie złożono odwołania do sądu w

przewidzianym trybie, nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania

administracyjnego o wznowieniu postępowania.

7

Wnioskodawczyni zaskarżyła ten wyrok skargą kasacyjną w całości,

zarzucając mu obrazę prawa materialnego: art. 83a ust. 1 ustawy o systemie

ubezpieczeń społecznych w związku z art. 180 k.p.a. i 269 k.p.a., przez jego błędną

wykładnię wskutek przyjęcia, że wskazany przepis ma zastosowanie tylko do

decyzji organów rentowych, od których strona złożyła odwołanie do sądu, mimo że

ani z literalnego brzmienia przepisu, ani z definicji decyzji prawomocnej znajdującej

się w art. 269 k.p.a. nie wynika, aby cech prawomocności była pozbawiona

ostateczna decyzja organu rentowego, od której strona nie wniosła odwołania do

sądu, a upłynął już termin do złożenia takiego odwołania i że przewidziany

niniejszym przepisem tryb weryfikacji decyzji jest instytucją istniejącą równolegle z

przewidzianym w art. 145 k.p.a. wznowieniem postępowania administracyjnego,

gdy tymczasem art. 83a ust. 1 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych jako

lex specialis deroguje legi generali określone w Kodeksie postępowania

administracyjnego. Nie zmienia tego przewidziana w art. 83a ust. 2 ustawy o

systemie ubezpieczeń społecznych możliwość zmiany, uchylenia lub unieważnienia

z urzędu przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych decyzji ostatecznych, od których

nie zostało wniesione odwołanie. Uregulowanie niniejsze jest bowiem wskazaniem

dla Zakładu Ubezpieczeń Społecznych i w żaden sposób nie stanowi ograniczenia

praw strony przewidzianych w ust. 1 art. 83a ustawy o systemie ubezpieczeń

społecznych. Skarżąca postawiła także zarzut błędnej wykładni art. 83a ust. 1

ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, która doprowadziła do

niezastosowania powołanego przepisu w przedmiotowej sprawie i nierozpoznania

przez Sąd Apelacyjny istoty sprawy, tj. ponownego ustalenia podlegania R. T.

obowiązkowym ubezpieczeniom społecznym z tytułu prowadzenia pozarolniczej

działalności gospodarczej, z uwzględnieniem powołanych przez nią istniejących w

chwili wydania decyzji przez organ rentowy, a niebranych przez niego pod uwagę,

okoliczności faktycznych, jednoznacznie wskazujących na zaprzestanie przez

wnioskodawczynię prowadzenia działalności gospodarczej w okresie objętym

decyzją.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

8

Stosownie do treści art. 123 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, w

sprawach uregulowanych ustawą stosuje się przepisy Kodeksu postępowania

administracyjnego, chyba że ustawa stanowi inaczej. Przed wejściem w życie

art. 83a ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, tj. przed dniem 1 stycznia

2003 r., uchylenie prawomocnej decyzji w sprawie objęcia ubezpieczeniem

społecznym lub ustania ubezpieczenia mogło nastąpić w trybie wznowienia

postępowania na zasadach określonych w art. 145 k.p.a. w związku z art. 123

ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia

13 maja 2004 r., II UK 359/03, OSNP 2004 nr 24, poz. 425). Ponowne ustalanie

prawa lub zobowiązania stwierdzonego ostateczną decyzją Zakładu Ubezpieczeń

Społecznych na podstawie obowiązującego obecnie art. 83a ust. 1 ustawy o

systemie ubezpieczeń społecznych jest instytucją odrębną od wznowienia

postępowania administracyjnego, wprowadzoną zamiast wznowienia postępowania

administracyjnego, a jej regulacja jest wyczerpująca, co wyłącza stosowanie

przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczących wznowienia

postępowania (por. między innymi motywy uchwały Sądu Najwyższego z dnia 13

grudnia 2005 r., II UZP 15/05, OSNP 2006, nr 17-18, poz. 176). Podobnie przyjął

Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 7 października 2009 r., III UK 38/09 (LEX nr

560872) i w uchwale składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 10 czerwca

2011 r., III UZP 1/11 (OSNP 2012, nr 5-6, poz. 68) na tle analogicznego

unormowania zawartego w art. 114 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o

emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (jednolity tekst: Dz. U.

z 2009 r. Nr 153, poz.1227 ze zm.).

W świetle tego stanowiska wniosek „o wznowienie postępowania” w

indywidualnej sprawie zakończonej uprzednio prawomocną decyzją organu

rentowego dotyczącą przebiegu ubezpieczeń (art. 83 ust. 1 pkt 2 ustawy o systemie

ubezpieczeń), z powołaniem się na „nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody

istniejące w dniu wydania decyzji”, podlega rozpoznaniu w trybie przewidzianym w

art. 83a ust. 1 lub 3 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, a nie na

podstawie art. 145 k.p.a. Ani organ rentowy, ani sąd ubezpieczeń społecznych nie

jest związany podstawą prawną wskazaną we wniosku „o wznowienie

postępowania”, bowiem wystarczającą przesłanką zastosowania art. 83a ust. 1

9

ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych jest wskazanie przez stronę przyczyn

„wznowienia” odpowiadających podstawom ponownego ustalenia prawa lub

zobowiązania wymienionym w tym przepisie.

Artykuł 83a ust. 1 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych nie określa

granic czasowych wydania decyzji w przedmiocie ponownego ustalenia prawa lub

zobowiązania stwierdzonego decyzją organu rentowego, co oznacza, że może ona

być wydana w każdym czasie, jeżeli zostaną spełnione przesłanki wskazane w tym

przepisie (por. np. wyroki Sądu Najwyższego z 2 kwietnia 2009 r., III UK 86/08,

OSNP 2010, nr 21-22, poz. 268 oraz z dnia 9 marca 2011 r., III UK 86/10, LEX nr

818611).

W związku z powyższym organ rentowy wadliwie uchylił się od rozważenia

kwestii, czy zaistniały podstawy do ponownego ustalenia prawa i zobowiązania

objętego decyzją z dnia 10 listopada 2005 r., powołując się na przekroczenie

terminu wynikającego z art. 148 § 1 k.p.a., a sądy obu instancji, akceptując to

rozstrzygnięcie, powieliły to uchybienie.

Błędny jest również pogląd Sądu drugiej instancji, że decyzja prawomocna to

wyłącznie taka decyzja, od której „strona złożyła odwołanie do sądu i taka decyzja

po rozpoznaniu sprawy staje się prawomocna”. W sprawach z zakresu ubezpieczeń

społecznych ostateczna decyzja organu rentowego staje się prawomocna, po

pierwsze, z upływem terminu do jej zaskarżenia do sądu ubezpieczeń społecznych

(decyzja niezaskarżona), po drugie, wtedy, kiedy sąd ubezpieczeń społecznych

prawomocnym wyrokiem oddali odwołanie.

W obu tych sytuacjach ustawodawca przewidział odrębny tryb postępowania.

W przypadku decyzji niezaskarżonej do sądu organ rentowy ma uprawnienie do

samodzielnego ponownego ustalenia prawa lub zobowiązania (ust. 1), natomiast

jeśli sprawa została zakończona prawomocnym wyrokiem sądu, organ rentowy

może wydać samodzielnie decyzję tylko na korzyść strony, w przeciwnym razie

musi wystąpić do sądu z wnioskiem o wznowienie postępowania (ust. 3).

Natomiast przewidziana w art. 83a ust. 2 ustawy o systemie ubezpieczeń

społecznych możliwość zmiany, uchylenia lub unieważnienia z urzędu przez Zakład

Ubezpieczeń Społecznych decyzji ostatecznych, od których nie zostało wniesione

odwołanie na zasadach określonych w przepisach Kodeksu postępowania

10

administracyjnego, odnosi się do art. 154 k.p.a. (decyzja ostateczna, na mocy której

żadna ze stron nie nabyła prawa, może być w każdym czasie uchylona lub

zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przemawia za

tym interes społeczny lub słuszny interes strony), art. 155 k.p.a. (decyzja

ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za

zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją

wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej

decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony) oraz

art. 156 k.p.a. (stwierdzenie nieważności decyzji).

W rezultacie potwierdził się powołany w podstawach kasacyjnych zarzut

naruszenia art. 83a ust. 1 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych przez jego

niezastosowanie w niniejszej sprawie. Trafnie też wywodzi skarżąca, że w

następstwie tego uchybienia Sąd drugiej instancji (także Sąd pierwszej instancji)

nie zajął się istotą sprawy, tzn. nie zbadał, czy powołane przez wnioskodawczynię

przesłanki uzasadniają ponowne rozstrzygnięcie kwestii objętej decyzją z dnia 10

listopada 2005 r.

Mając na uwadze powyższe, Sąd Najwyższy na podstawie art. 39815

§ 1

k.p.c. orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art.

108 § 2 k.p.c. w związku z art. 39821

k.p.c.