I UK 19/13

Sygn. akt I UK 19/13

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 13 czerwca 2013 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Zbigniew Hajn (przewodniczący)

SSN Maciej Pacuda (sprawozdawca)

SSN Małgorzata Wrębiakowska-Marzec

w sprawie z odwołania J. M.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych

o zasiłek chorobowy,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 13 czerwca 2013 r.,

skargi kasacyjnej organu rentowego od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych

z dnia 20 września 2012 r.,

oddala skargę kasacyjną.

UZASADNIENIE

Zakład Ubezpieczeń Społecznych decyzją z dnia 11 maja 2010 r. odmówił

przyznania ubezpieczonemu J. M. prawa do zasiłku chorobowego za okres jego

2

niezdolności do pracy od dnia 1 stycznia 2010 r. do dnia 12 maja 2010 r., tj. po

ustaniu zatrudnienia w Banku […] S.A. w […], trwającego do dnia 31 grudnia 2009

r.

Organ rentowy w uzasadnieniu wymienionej decyzji powołał przepisy art. 17 i

art. 68 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z

ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa, według których

zasiłek chorobowy z tytułu niezdolności do pracy powstałej w czasie trwania

ubezpieczenia chorobowego, jak i z tytułu niezdolności do pracy powstałej po

ustaniu tytułu ubezpieczenia nie przysługuje za okres po ustaniu tytułu

ubezpieczenia chorobowego, jeżeli osoba niezdolna do pracy kontynuuje

działalność zarobkową stanowiącą tytuł do objęcia obowiązkowo lub dobrowolnie

ubezpieczeniem chorobowym albo zapewniającą prawo do świadczeń za okres

niezdolności do pracy z powodu choroby.

W odwołaniu z dnia 9 czerwca 2010 r. ubezpieczony J. M. zarzucił

zaskarżonej decyzji niezgodność ze stanem faktycznym i wniósł o zmianę tej

decyzji poprzez przyznanie mu prawa do zasiłku chorobowego za cały okres

niezdolności do pracy wraz z należnymi odsetkami za zwłokę w spełnieniu

świadczenia.

Kolejną decyzją z dnia 17 czerwca 2010 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych

podtrzymał swoje stanowisko zawarte w decyzji z dnia 11 maja 2010 r. i odmówił

ubezpieczonemu J. M. prawa do zasiłku chorobowego za okres niezdolności do

pracy od dnia 13 maja 2010 r. do dnia 9 czerwca 2010 r., z przyczyn podanych w

decyzji z dnia 11 maja 2010 r.

Od decyzji z dnia 17 czerwca 2010 r. odwołanie wniósł J. M. wnosząc o

zmianę zaskarżonej decyzji i przyznanie mu prawa do zasiłku chorobowego za cały

okres niezdolności do pracy wraz z należnymi odsetkami za zwłokę w spełnieniu

świadczenia.

Wyrokiem z 30 września 2012 r. Sąd Rejonowy w R. - Sąd Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych - oddalił odwołanie.

Sąd ustalił, że ubezpieczony J. M. w okresie od dnia 18 kwietnia 1994 r. do

dnia 31 grudnia 2009 r. był zatrudniony na podstawie umowy o pracę w pełnym

wymiarze, początkowo w Banku [..] S.A. w […], który następnie przeszedł szereg

3

przekształceń podmiotowych, by wreszcie przekształcić się w Bank […] Spółka

Akcyjna, na stanowisku Dyrektora Oddziału i z tego tytułu podlegał obowiązkowym

ubezpieczeniom społecznym. Niezależnie od tego ubezpieczony w okresie od dnia

1 października 2003 r. pełni funkcję członka Rady Nadzorczej Przedsiębiorstwa […]

Sp. z o.o. w R. oraz Przedsiębiorstwa […] S.A. w T. i z tego tytułu podczas trwania

zwolnień lekarskich otrzymywał stosowne świadczenie pieniężne. W listopadzie

2009 r. ubezpieczony zachorował i uzyskał zaświadczenia o niezdolności do pracy

w następujących okresach: od dnia 7 listopada 2009 r. do dnia 26 listopada 2009 r.

oraz od dnia 30 grudnia 2009 r. do dnia 30 czerwca 2010 r.

Za okres od dnia 7 listopada 2009 r. do dnia 26 listopada 2009 r. oraz od

dnia 30 grudnia 2009 r. do dnia 31 grudnia 2009 r. ubezpieczony otrzymywał

zasiłek chorobowy. Za okres od dnia 1 stycznia 2010 r. do dnia 9 czerwca 2010 r.

organ ubezpieczeniowy odmówił natomiast przyznania ubezpieczonemu prawa do

zasiłku chorobowego.

W dniach 23 marca 2010 r. i 20 kwietnia 2010 r. ubezpieczony uczestniczył

w posiedzeniach Rady Nadzorczej Przedsiębiorstwa […] Sp. z o.o. w R., a w

dniach 18 lutego 2010 r., 12 kwietnia 2010 r., 26 kwietnia 2010 r. i 10 maja 2010 r.

w posiedzeniach Rady Nadzorczej Przedsiębiorstwa […] S.A. w T. Z tego też tytułu

ubezpieczony otrzymywał wynagrodzenie miesięczne, odpowiednio w wysokości

około 2.500 zł netto oraz 3.400 zł netto.

Sąd zważył, że zgodnie z art. 13 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o

świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i

macierzyństwa, zasiłek chorobowy z tytułu niezdolności do pracy powstałej w

czasie trwania ubezpieczenia chorobowego, jak i z tytułu niezdolności do pracy

powstałej po ustaniu tytułu ubezpieczenia nie przysługuje za okres po ustaniu tytułu

ubezpieczenia chorobowego, jeżeli osoba niezdolna do pracy kontynuuje

działalność zarobkową stanowiącą tytuł do objęcia obowiązkowo lub dobrowolnie

ubezpieczeniem chorobowym albo zapewniającą prawo do świadczeń za okres

niezdolności do pracy z powodu choroby. Należy zwrócić uwagę, że przesłanką

negatywną nie jest „objęcie innym ubezpieczeniem” - w tym przypadku

ubezpieczeniem z tytułu umowy zlecenia. Przesłanką negatywną prawa do zasiłku

chorobowego po ustaniu tytułu ubezpieczenia (w niniejszym wypadku ustanie

4

stosunku pracy nastąpiło z dniem 31 grudnia 2009 r.) jest „kontynuacja lub podjęcie

działalności zarobkowej”. A zatem w przypadku ubezpieczonego, który będąc od

dnia 1 października 2003 r. członkiem rad nadzorczych wyżej wymienionych spółek

podejmował faktyczne działania na rzecz tychże firm i z tego tytułu uzyskiwał

comiesięczne regularne przychody, uznać należy, że zaszły przesłanki z art. 13 ust.

1 pkt 2 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r., które pozbawiły go zasiłków

chorobowych.

W opinii Sądu pojęcie działalności zarobkowej wyrażone w powołanym

przepisie obejmuje swym zakresem także przychody uzyskiwane z pełnienia funkcji

członka rad nadzorczych, tym bardziej że uposażenia te charakteryzują się

stabilnością oraz regularnością ich uzyskiwania. Ubezpieczony cały czas prowadził

więc działalność zarobkową pozwalającą mu uzyskać środki do życia.

W ocenie Sądu ratio legis powołanego wyżej przepisu art. 13 jest

zapobieżenie sytuacji, gdy osoba niezdolna do pracy po ustaniu tytułu

ubezpieczenia chorobowego posiada środki utrzymania ze źródeł wymienionych w

art. 13 ust. 1 pkt 1-5 ustawy, a zatem nie zachodzi konieczność poszukiwania

środków utrzymania w funduszu ubezpieczenia chorobowego. Skoro zatem

ubezpieczony uzyskiwał faktycznie środki z innych źródeł, nieuzasadnione stało się

poszukiwanie tych środków z funduszu ubezpieczenia chorobowego.

Powyższy wyrok zaskarżył w całości ubezpieczony.

Rozpoznając apelację Sąd Okręgowy uznał ją za nieuzasadnioną i wyrokiem

z dnia 20 stycznia 2011 r. oddalił apelację ubezpieczonego.

Sąd Okręgowy w uzasadnieniu odwołał się do wyroku Sądu Najwyższego z

dnia 20 stycznia 2005 r., I UK 154/04, i zauważył, że członkowie rady nadzorczej

spółki akcyjnej wykonują swoje czynności na podstawie stosunku prawnego o

charakterze cywilnoprawnym (organizacyjnym). Członkom rady nadzorczej może

być przyznane wynagrodzenie (art. 392 § 1 k.s.h.). Stanowi wówczas ich „zarobek”.

W konkluzji stwierdził, że już samo bycie członkiem rady nadzorczej spółki i

otrzymywanie z tego tytułu stałego comiesięcznego wynagrodzenia w formie

ryczałtu jest świadczeniem pracy w rozumieniu ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o

świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i

macierzyństwa. Nie ma znaczenia, czy ubezpieczony uczestniczył w posiedzeniach

5

rady nadzorczej we wszystkich miesiącach, za które został pozbawiony świadczeń,

czy tylko - jak to podnosi ubezpieczony - incydentalne, gdyż bezspornie we

wszystkich tych miesiącach pobierał stałe wynagrodzenie z tego tytułu.

Tym samym brak jest jakichkolwiek podstaw do przyznania

ubezpieczonemu, jak ten się domaga, prawa do zasiłku chorobowego za okresy

zwolnień lekarskich, w których nie brał on w ogóle udziału w posiedzeniach

organów spółek.

Ubezpieczony wniósł do Sądu Najwyższego skargę kasacyjną od

powyższego wyroku.

Skarga kasacyjna zarzucała: (1) naruszenie art. 13 ust. 1 pkt 2 i art. 17 ust. 1

ustawy zasiłkowej przez uznanie, iż stosunek organizacyjny jako członka rad

nadzorczych w spółkach był działalnością zarobkową powodującą utratę prawa do

zasiłku chorobowego od dnia 1 stycznia do dnia 9 czerwca 2010 r.; (2) naruszenie

art. 13 pkt 1-5 ustawy zasiłkowej, a także art. 4 pkt 9 ustawy z 13 października

1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych przez przyjęcie, iż nawet samo

uczestnictwo w radach nadzorczych spółek prawa handlowego przez

ubezpieczonego w okresie zwolnienia lekarskiego powoduje utratę jego prawa do

zasiłku chorobowego; (3) przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów

wyrażonej w art. 233 § 1 k.p.c. polegającej na dokonaniu tej oceny w sprzeczności

z ustaleniami Sądu pierwszej i drugiej instancji z treścią materiału dowodowego;

poprzez przyjęcie, że ubezpieczony wykonywał działalność zarobkową w okresie

zwolnienia lekarskiego i z tego tytułu zaszły negatywne przesłanki z art. 13 ust. 1

pkt 2 ustawy zasiłkowej, które pozbawiły go zasiłku chorobowego oraz przyjęcie, iż

podjęcie działalności zarobkowej wyrażone w tym przepisie prawa obejmuje także

przychody uzyskiwane z pełnienia funkcji członka rad nadzorczych spółek prawa

handlowego.

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu opisanej skargi kasacyjnej, wyrokiem z dnia

9 stycznia 2012 r., I UK 212/11, uchylił zaskarżony ta skargą wyrok i przekazał

sprawę Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy podniósł, że wykładnia przyjęta w wyroku Sądu Najwyższego

z 20 stycznia 2005 r. nie miała bezpośrednio zastosowania w sprawie objętej

skargą, gdyż wyrok dotyczył sytuacji określonej w art. 17 ustawy zasiłkowej, a więc

6

innej niż ustalona w przedmiotowej sprawie, skoro sporny jest zasiłek chorobowy

należny po ustaniu tytułu ubezpieczenia chorobowego, a zatem na podstawie art.

13. W sprawie nie ustalono, żeby skarżący po ustaniu w dniu 31 grudnia 2009 r.

pracowniczego zatrudnienia miał ubezpieczenie chorobowe z innego tytułu. Tak

więc podstawą rozstrzygania powinien być art. 13 ustawy. Tu zaś nie można było

poprzestać tylko na ogólnym (hasłowym) odwołaniu się do tego przepisu.

Wprawdzie Sąd pierwszej instancji oparł swe rozstrzygnięcie na przepisie

art. 13 ustawy i do tej podstawy apelacja kierowała swoje zarzuty, to Sąd Okręgowy

skupił się na argumentacji związanej z art. 17 ustawy, natomiast w odniesieniu do

art. 13 ustawy nie przeprowadził wymaganej analizy, poprzestając w konkluzji na

ogólnym stwierdzeniu, że Sąd pierwszej instancji prawidłowo zinterpretował

przepisy art. 13 ust. 1 pkt 2 i art. 17 ust. 1 ustawy.

Regulacje z art. 13 i 17 ustawy zasiłkowej różnią się jako podstawy

rozstrzygania, nie tylko ze względu na inne okresy ochrony ubezpieczeniowej, ale

także dlatego, iż używają odmiennych pojęć, co już wstępnie wskazuje, że ich

znaczenie nie jest tożsame. Przepis art. 13 pkt 2 ustawy zasiłkowej pierwotnie

pozbawiał prawa do zasiłku chorobowego, jeżeli osoba niezdolna do pracy

kontynuowała działalność zarobkową lub podjęła działalność zarobkową. Natomiast

po zmianie (od dnia 1 lipca 2004 r.) przepis ten stanowi, że zasiłek chorobowy z

tytułu niezdolności do pracy powstałej w czasie trwania ubezpieczenia

chorobowego, jak i z tytułu niezdolności do pracy powstałej po ustaniu tytułu

ubezpieczenia nie przysługuje za okres po ustaniu tytułu ubezpieczenia

chorobowego, jeżeli osoba niezdolna do pracy, kontynuuje działalność zarobkową

lub podjęła działalność zarobkową stanowiącą tytuł do objęcia obowiązkowo lub

dobrowolnie ubezpieczeniem chorobowym albo zapewniającą prawo do świadczeń

za okres niezdolności do pracy z powodu choroby.

Odniesienie tej regulacji do argumentacji prawnej skarżonego wyroku

uprawnia do stwierdzenia, że rozpoznanie zarzutów skargi kasacyjnej oznaczałoby

w istocie rozpoznanie sprawy za sąd powszechny. Należałoby bowiem

odpowiedzieć nie tylko na pytanie, czy udział skarżącego w radach nadzorczych

stanowił działalność zarobkową, a w przypadku odpowiedzi pozytywnej, ponadto

czy stanowił tytuł do objęcia obowiązkowo lub dobrowolnie ubezpieczeniem

7

chorobowym albo czy działalność ta zapewniała prawo do świadczeń za okres

niezdolności do pracy z powodu choroby. Mankament ten rodzi też wątpliwość, czy

wszystkie ustalenia konieczne zostały w sprawie dokonane (art. 217 § 2 k.p.c.).

Chodzi w szczególności o to, że analiza przepisów (art. 11 ustawy z 13

października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych) może prowadzić do

wniosku, że udział w radzie nadzorczej nawet z prawem do wynagrodzenia (art.

392 § 1 k.s.h.) sam w sobie nie stanowił tytułu podlegania ubezpieczeniu

chorobowemu obowiązkowo lub dobrowolnie, co nie wykluczałoby potrzeby

ewentualnego rozważenia, czy stosunek organizacyjny w radzie nadzorczej spółki

nie łączył się z dodatkową umową, z której wynikałby tytuł podlegania

ubezpieczeniu chorobowemu.

Odrębnej i samodzielnej wykładni wymaga też druga część alternatywy z

przepisu art. 13 ust. 1 pkt 2 ustawy, wyłączająca prawo do zasiłku, gdy

kontynuowana lub podjęta działalność zarobkowa zapewnia prawo do świadczeń

za okres niezdolności do pracy z powodu choroby.

Natomiast co do kwestii, czy utrata zasiłku chorobowego zawsze dotyczy

całego okresu niezdolności do pracy, to należy mieć na uwadze, że przy ścisłej co

do zasady wykładni przepisów o ubezpieczeniu społecznym (chorobowym), utrata

czy brak prawa do zasiłku nie mogą być ujmowane jako swoista sankcja zawsze

rozkładająca się na cały okres niezdolności do pracy, jeżeli ten składał się z kilku

okresów niezdolności do pracy. Utrata prawa do zasiłku chorobowego w okresie

ubezpieczenia nie powinna dotyczyć więc całego okresu niezdolności do pracy,

lecz tylko tego, w którym została podjęta praca. Inna sytuacja zachodzi, gdy

ubezpieczony otrzymuje cyklicznie (miesięcznie) stałe i adekwatne wynagrodzenie,

które nie zależy od ilości i terminów wykonywanych zadań (czynności) w

określonym czasie. Właśnie w tym może się też wyrażać różnica pomiędzy pracą i

działalnością zarobkową, która z reguły obejmuje okres od jej rozpoczęcia do

zaprzestania i dlatego trwa przeważnie dłużej niż okazjonalna lub konkretna praca

zarobkowa. Przy działalności zarobkowej od jej rozpoczęcia do zaprzestania

należałoby wówczas uznać, że wykładnia prawa przyjęta w wyroku z 25 lutego

2008 r. nie byłaby aktualna. Przepis art. 17 ustawy utratę prawa do zasiłku

chorobowego odnosi do okresu zwolnienia wynikającego z orzeczenia lekarskiego

8

o zwolnieniu od pracy, natomiast według regulacji art. 13 ustawy zasiłek chorobowy

w ogóle nie przysługuje za okres po ustaniu tytułu ubezpieczenia chorobowego, a

więc nie odnosi się do okresów poszczególnych zwolnień, tak jak w przepisie art.

17. Z tego względu, tym bardziej więc nie byłaby zasadna argumentacja

skarżącego, że utrata prawa do zasiłku chorobowego powinna być ograniczona

tylko do poszczególnych okresów zwolnień lekarskich, w których uczestniczył w

posiedzeniach rad nadzorczych lub wykonywał konieczne czynności.

W sprawie chodziło też tylko o wynagrodzenie członka rady nadzorczej

przyznane na podstawie art. 392 § 1 k.s.h., a nie - jak zarzuca skarżący - o

wynagrodzenie członka rady nadzorczej z tytułu oddelegowania do stałego

indywidualnego wykonywania czynności nadzorczych (art. 390 § 2 k.s.h.).

Rozpoznając ponownie sprawę Sąd Okręgowy - Sąd Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych wyrokiem z dnia 20 września 2012 r. zmienił zaskarżony wyrok i

poprzedzające go decyzje organu rentowego w ten sposób, że przyznał

ubezpieczonemu J. M. prawo do zasiłku chorobowego za okresy: od 1 stycznia

2010 r. do 12 maja 2010 r. oraz od 13 maja 2010 r. do 9 czerwca 2010 r.

W opinii Sądu Okręgowego, w niniejszej sprawie należało zbadać nie tylko

czy udział ubezpieczonego w radach nadzorczych stanowił działalność zarobkową,

ale również, czy stanowił tytuł do objęcia obowiązkowo lub dobrowolnie

ubezpieczeniem chorobowym oraz czy działalność ta zapewniała prawo do

świadczeń za okres niezdolności do pracy z powodu choroby. Sąd Okręgowy

uzupełnił zatem postępowanie dowodowe w tym przedmiocie i ustalił, że z

zaświadczenia P. Sp. z o.o. oraz z umowy Spółki wynika, iż ubezpieczony J. M.

jako Przewodniczący Rady Nadzorczej Spółki w okresie od dnia 1 grudnia 2009 r.

do dnia 30 czerwca 2010 r. otrzymywał jedynie wynagrodzenie zgodnie z

obowiązującą uchwałą z 20 kwietnia 2005 r. Z ubezpieczonym nigdy nie zawierano

natomiast żadnej dodatkowej umowy, z której wynikałby tytuł podlegania

ubezpieczeniu chorobowemu. Był on jedynie związany ze spółką stosunkiem

organizacyjnym wynikającym z członkostwa w Radzie Nadzorczej i z tego tytułu

były opłacane składki na ubezpieczenie zdrowotne. Z kolei, z zaświadczenia

Przedsiębiorstwa […] S.A. oraz Statutu Spółki wynika, że ubezpieczony J. M. jako

Przewodniczący Rady Nadzorczej Spółki w okresie od dnia 1 grudnia 2009 r. do

9

dnia 30 września 2010 r. otrzymywał wynagrodzenie z tego tytułu w trybie art. 392 §

1 k.s.h. i zgodnie ze Statutem Spółki. Ubezpieczony nigdy nie był oddelegowany do

stałego indywidualnego wykonywania czynności nadzorczych i dlatego nie

otrzymywał nigdy wynagrodzenia z tego tytułu w trybie art. 390 § 1-3 k.s.h. Nie był

też nigdy oddelegowany do wykonywania czynności Zarządu Spółki.

Ubezpieczonego nigdy nie wiązała ani nie wiąże ze Spółką żadna dodatkowa

umowa, z której wynikałby tytuł podlegania ubezpieczeniu chorobowemu. Jest on

związany ze Spółką jedynie stosunkiem organizacyjnym wynikającym z

członkostwa w Radzie Nadzorczej.

Uwzględniając powyższe ustalenia, Sąd drugiej instancji stwierdził, że skoro

w niniejszej sprawie zostało wykazane, iż ubezpieczony w spornym okresie nie

kontynuował działalności zarobkowej, która stanowiła tytuł do objęcia obowiązkowo

lub dobrowolnie ubezpieczeniem chorobowym albo zapewniała prawo do

świadczeń za okres niezdolności do pracy z powodu choroby, zatem należy uznać,

że organ rentowy bezpodstawnie odmówił ubezpieczonemu prawa do zasiłku

chorobowego z tytułu niezdolności do pracy za sporny okres. W tym zakresie Sąd

pierwszej instancji naruszył więc prawo materialne, tj. art. 13 ust. 1 pkt 2 ustawy

zasiłkowej.

Organ rentowy wniósł do Sądu Najwyższego skargę kasacyjną od wyroku

Sądu Okręgowego z dnia 20 września 2012 r., zaskarżając ten wyrok w całości i

zarzucając mu naruszenie prawa materialnego przez błędne zastosowanie art. 13

ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia

społecznego w razie choroby i macierzyństwa oraz art. 17 ustawy zasiłkowej przez

jego niezastosowanie. W skardze podniesiono również naruszenie prawa

procesowego, to jest art. 328 § 2 k.p.c., poprzez sprzeczność pomiędzy prawną

oceną zawartą w uzasadnieniu wyroku a poczynionymi ustaleniami faktycznymi,

polegającą z jednej strony na ustaleniu, że w okresie od dnia 1 stycznia 2010 r. do

dnia 12 maja 2010 r. oraz od dnia 13 maja 2010 r. do dnia 9 czerwca 2010 r.

odwołujący się zachował prawo do zasiłku chorobowego, a z drugiej strony

przyjęcie, że w dniach: 23 marca 2010 r., 20 kwietnia 2010 r., 18 lutego 2010 r., 12

kwietnia 2010 r., 26 kwietnia 2010 r. i 10 maja 2010 r. uczestniczył w posiedzeniach

rady nadzorczej

10

W opinii organu rentowego, brak jest podstaw do zastosowania w niniejszej

sprawie art. 13 ustawy zasiłkowej. Od samego początku nie budziło bowiem

wątpliwości, iż odwołujący się posiada tytuł prawny do zasiłku chorobowego, gdyż

nie zachodziła żadna z przesłanek do uprzedniego pozbawienia prawa do zasiłku

odwołującego wymieniona w art. 13 ustawy zasiłkowej.

Organ rentowy podziela pogląd wyrażony m.in. na gruncie niniejszej sprawy,

iż inny jest zakres regulacji art. 13 i 17 ustawy zasiłkowej. W ocenie organu,

rentowego podstawową różnicą w stosowaniu obu tych regulacji jest ich przedmiot.

O ile bowiem art. 13 reguluje kwestie związane z zachowaniem prawa do w sytuacji

utraty tytułu ubezpieczenia, to art. 17 ustawy reguluje zagadnienia związane z

utratą prawa do samej wypłaty zasiłku, abstrahując od tytułu do zasiłku. Oznacza

to, iż o ile regulacja art. 13 ustawy zasiłkowej stanowi podstawę kontroli ważności

dotychczasowego tytułu ubezpieczenia chorobowego, kontroli uprzedniej, to art. 17

daje podstawę do dokonywania kontroli następczej prawidłowości wykorzystywania

zwolnienia od pracy. Stąd podstawę prawną rozstrzygnięcia organu rentowego

stanowił art. 17 ustawy zasiłkowej i organ rentowy uważa, iż w oparciu o ten

właśnie przepis należy rozpatrywać prawo odwołującego się do zasiłku

chorobowego. Wobec bezsprzecznych ustaleń sądów wszystkich instancji, iż w

spornym okresie odwołujący uzyskiwał za udział w posiedzeniach rad nadzorczych

wynagrodzenie, wbrew dokonanej ocenie prawnej dokonanej przez sądy należy

zatem uznać, iż odwołujący się wykonywał pracę zarobkową. Zdaniem organu

rentowego, aktualne pozostaje na gruncie niniejszej sprawy cytowane przez Sąd

Okręgowy rozstrzygniecie Sądu Najwyższego z dnia 20 stycznia 2005 r., I UK

154/04 (LexPolonica nr 373029; OSNP 2005 nr 19, poz. 307; OSP 2006 nr 4, poz.

43), zgodnie z którym pracą w rozumieniu komentowanego przepisu jest praca w

potocznym tego słowa znaczeniu, w tym także wykonywanie różnych czynności na

podstawie różnych stosunków prawnych - stosunku pracy, stosunków o charakterze

cywilnoprawnym, a także prowadzenie własnej działalności gospodarczej,

samozatrudnienie. Pracą zarobkową na gruncie komentowanego przepisu określa

się wszelką aktywność ludzką, która zmierza do uzyskania zarobku. Dlatego też,

wobec bezspornego stanu faktycznego sprawy, przyjąć należy, iż odwołujący się,

wykonujący w okresie orzeczonej niezdolności do pracy, w okresie spornym, pracę

11

zarobkową, winien utracić prawo do zasiłku chorobowego za cały okres tego

zwolnienia. Bowiem osoba nieobjęta ubezpieczeniem chorobowym może być

zobowiązana oddać zasiłek chorobowy za cały okres niezdolności do pracy, jeśli

uzyskiwała przychody za przewodniczenie radzie nadzorczej w czasie, gdy

przebywała na zwolnieniu lekarskim.

We wniosku o przyjęcie niniejszej skargi kasacyjnej do rozpoznania organ

rentowy wskazał na występujące w sprawie istotne zagadnienie prawne,

sprowadzające się do pytania o wzajemną relację regulacji art. 13 i 17 ustawy z

dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia

społecznego w razie choroby i macierzyństwa, co na gruncie niniejszej sprawy

dotyczy ustalenia, czy możliwe jest zastosowanie regulacji art. 17 ustawy

zasiłkowej, gdy sporny zasiłek chorobowy należny jest po ustaniu tytułu

ubezpieczenia chorobowego, czy w takiej sytuacji zastosowanie może mieć jedynie

regulacja art. 13 ustawy zasiłkowej

Wskazano również na zasadność skargi kasacyjnej, polegającą na

naruszeniu regulacji art. 17 ustawy zasiłkowej przez jego niezastosowanie i

orzeczenie, iż mimo wykonywania pracy zarobkowej w trakcie pobierania zasiłku

chorobowego odwołujący się jest uprawniony do pobrania świadczenia.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną ubezpieczony J. M. wniósł o wydanie

postanowienia odmawiającego przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, a w

przypadku przyjęcia skargi do rozpoznania, wniósł o jej oddalenie.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna organu rentowego nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Wobec faktu, iż oparto ją na obu podstawach zaskarżenia, w pierwszej kolejności

należało rozważyć zasadność zarzutu sformułowanego w ramach drugiej podstawy

kasacyjnej (art. 3983

§ 1 pkt 2 k.p.c.), to jest zarzutu naruszenia art. 328 § 2 k.p.c.

Zdaniem Sądu Najwyższego, zarzut ten jest chybiony i to z kilku powodów.

Podkreślenia wymaga fakt, iż przedmiotem kontroli kasacyjnej jest prawomocny

wyrok wydany przez sąd drugiej instancji, co jednoznacznie wynika z treści art.

3981

§ 1 k.p.c. Należy dodać, iż co prawda nie jest wyłączone postawienie w

12

skardze kasacyjnej zarzutu obrazy prawa procesowego przez sąd pierwszej

instancji, ale – ponieważ skarga kasacyjna z mocy art. 3981

§ 1 k.p.c. przysługuje

od wyroku sądu drugiej instancji, a Sąd Najwyższy jest związany podstawami

skargi (art. 39813

§ 1 k.p.c.) – musi to być połączone ze wskazaniem

odpowiedniego przepisu postępowania dotyczącego rozpoznawania apelacji,

służącego wykazaniu, że mimo wytknięcia uchybienia w apelacji, sąd drugiej

instancji, z naruszeniem przepisów normujących postępowanie apelacyjne,

uchybienia tego nie wziął pod uwagę lub nieprawidłowo ocenił, co mogło mieć

wpływ na wynik sprawy. Takich zarzutów (ze wskazaniem przepisu procesowego

określającego zasady rozpoznawania apelacji) skarżący jednak nie w ogóle

formułuje. Jeśli natomiast oceniać sformułowany w skardze kasacyjnej pozwanego

zarzut naruszenia art. 328 § 2 k.p.c. jako skierowany przeciwko wyrokowi sądu

drugiej instancji, to wypada z kolei zauważyć, że art. 328 § 2 k.p.c. wymienia

konstrukcyjne elementy uzasadnienia wyroku sądu pierwszej instancji, wobec

czego zarzut jego naruszenia wymaga dla swej skuteczności: po pierwsze –

powiązania go z art. 391 § 1 k.p.c., poprzez który jest on odpowiednio stosowany w

postępowaniu apelacyjnym, a po drugie – wykazania, że obraza wskazanego

unormowania mogła mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 3983

§ 1 pkt 2 k.p.c.).

W judykaturze Sądu Najwyższego przyjmuje się przy tym jednolicie, że

uzasadnienie wyroku wyjaśnia przyczyny, dla których orzeczenie zostało wydane i

jest sporządzane już po wydaniu wyroku. Zatem wynik sprawy z reguły nie zależy

od tego, jak napisane zostało uzasadnienie i czy zawiera ono wszystkie wymagane

elementy. W konsekwencji zarzut naruszenia art. 328 § 2 k.p.c. (zgłoszony – co

jeszcze raz należy przypomnieć – w związku z art. 391 § 1 k.p.c.) może być

usprawiedliwiony tylko w tych wyjątkowych okolicznościach, w których treść

uzasadnienia orzeczenia sądu drugiej instancji całkowicie uniemożliwia dokonanie

oceny toku wywodu, który doprowadził do wydania orzeczenia lub w przypadku

zastosowania prawa materialnego do niedostatecznie jasno ustalonego stanu

faktycznego, a więc w przypadku, gdy rażące naruszenie zasad sporządzenia

uzasadnienia przez sąd drugiej instancji powoduje niemożność kontroli kasacyjnej

orzeczenia (por. np. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 5 listopada 2009 r., II UK

102/09, LEX nr 574539 oraz z dnia z dnia 24 listopada 2010 r., I PK 107/10, LEX nr

13

737366 i orzeczenia w nich wskazane). Tego rodzaju wadliwości w odniesieniu do

uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego z całą pewnością nie można natomiast

stwierdzić, gdyż Sąd ten szczegółowo przedstawił tok rozumowania, które

doprowadziło go do wydania zaskarżonego orzeczenia, a także uwzględnił

wszystkie istotne elementy stanu faktycznego, w tym fakt uczestniczenia przez

ubezpieczonego w spornym okresie w posiedzeniach rad nadzorczych oraz fakt

uzyskiwania przez niego z tego tytułu odpowiednich wynagrodzeń, wyjaśniając

równocześnie, dlaczego nie miały one wpływu na rozstrzygnięcie sprawy.

Podkreślić z kolei wypada, że skarżący nie powołuje w podstawie zaskarżenia art.

391 § 1 k.p.c., a nadto nie wskazuje okoliczności, które mogłyby usprawiedliwiać

zarzut naruszenia przez Sąd drugiej instancji art. 328 § 2 k.p.c. w wyżej opisany

sposób. Wiąże bowiem sformułowany przez siebie zarzut naruszenia

wymienionego przepisu wyłącznie z występującą, jego zdaniem, sprzecznością

pomiędzy oceną prawną zawartą w uzasadnieniu wyroku a poczynionymi

ustaleniami faktycznymi, polegającą z jednej strony na ustaleniu, że odwołujący się

zachował prawo do zasiłku chorobowego w obu spornych okresach, a z drugiej

strony na przyjęciu, iż w tym czasie sześciokrotnie uczestniczył w posiedzeniach

rady nadzorczej. Taki sposób sformułowania zarzutu wskazuje więc, iż skarżący nie

tyle kwestionuje zgodność postępowania Sądu drugiej instancji z normami Kodeksu

postepowania cywilnego, co prawidłowość subsumcji ustalonego przez ten Sąd

stanu faktycznego pod określony przepis prawa materialnego. Analiza czynności

Sąd drugiej instancji w tym zakresie może być zaś dokonywana jedynie w ramach

oceny zarzutów materialnoprawnych.

Sformułowane przez skarżącego w ramach pierwszej podstawy kasacyjnej

(art. 3983

§ 1 pkt 1 k.p.c.) zarzuty naruszenia art. 13 i art. 17 ustawy zasiłkowej

również nie znajdują jednak usprawiedliwienia.

W tym zakresie skarga kasacyjna jest oparta na założeniu interpretacyjnym,

zgodnie z którym zakres regulacji zawartych w obu wymienionych przepisach jest

inny, a podstawową różnicę w ich stosowaniu stanowi przedmiot tych regulacji. „O

ile bowiem art. 13 reguluje kwestie związane z zachowaniem prawa do zasiłku w

sytuacji utraty tytułu ubezpieczenia, to art. 17 ustawy reguluje zagadnienia

związane z utratą prawa do samej wypłaty zasiłku, abstrahując od tytułu do zasiłku.

14

oznacza to, iż o ile regulacja art. 13 ustawy zasiłkowej stanowi podstawę kontroli

ważności dotychczasowego tytułu ubezpieczenia chorobowego, kontroli uprzedniej,

to art. 17 daje podstawę do dokonywania kontroli następczej, prawidłowości

wykorzystania zwolnienia z pracy”. Zdaniem skarżącego, dlatego właśnie podstawę

prawną rozstrzygnięcia organu rentowego stanowił art. 17 ustawy zasiłkowej i w

oparciu o ten przepis należy rozpatrywać prawo odwołującego się do zasiłku

chorobowego.

W ocenie Sądu Najwyższego powyższe założenie interpretacyjne jest

wszakże błędne.

Jak wyjaśnił to już bowiem Sąd Najwyższy w motywach wyroku z dnia 9

stycznia 2012 r., I UK 212/11, „w sprawie nie ustalono, iżby skarżący po ustaniu 31

grudnia 2009 r. pracowniczego zatrudnienia miał ubezpieczenie chorobowe z

innego tytułu. Jeżeli tak, to podstawą rozstrzygania powinien być art. 13 ustawy”.

Sąd Najwyższy stwierdził ponadto, że „regulacje z art. 13 i 17 ustawy zasiłkowej

różnią się jako podstawy rozstrzygania nie tylko ze względu na inne okresy ochrony

ubezpieczeniowej, ale także dlatego, iż używają odmiennych pojęć, co już wstępnie

wskazuje, że ich znaczenie nie jest tożsame. Przepis art. 17 jest stosowany ze

względu na wykonywanie „pracy zarobkowej”, natomiast art. 13 ust. 1 pkt 2 ustawy

ma na uwadze „działalność zarobkową”. Oczywiście, działalność zarobkową - już

tylko ze względów semantycznych - można ujmować szerzej niż pracę zarobkową.

Odmienność ta wyraża różnicę pomiędzy regulacją z art. 13 i art. 17 ustawy, jednak

jej nie wyczerpuje”. Sąd Najwyższy zastrzegł przy tym, iż zadanie ustalenia treści

normy prawnej należy do sądu, który stosuje prawo w rozstrzyganiu konkretnej

sprawy. Dlatego też, ze względu na brak w zaskarżonym wyroku właściwej analizy i

w efekcie rozstrzygnięcia na podstawie art. 13, Sąd Najwyższy doszedł do wniosku,

że nie powinien przedstawiać wiążącej wykładni w tym zakresie, albowiem

rozpoznanie sprawy należy do sądu powszechnego. Jako uprawnione określił

jednak zwrócenie uwagi, że przepis art. 13 ust. 1 pkt 2 ustawy zasiłkowej pierwotnie

pozbawiał prawa do zasiłku chorobowego, jeżeli osoba niezdolna do pracy

kontynuowała działalność zarobkową lub podjęła działalność zarobkową. Natomiast

po zmianie (od 1 lipca 2004 r.) przepis ten stanowi, że zasiłek chorobowy z tytułu

niezdolności do pracy powstałej w czasie trwania ubezpieczenia chorobowego, jak i

15

z tytułu niezdolności do pracy powstałej po ustaniu tytułu ubezpieczenia, nie

przysługuje za okres po ustaniu tytułu ubezpieczenia chorobowego, jeżeli osoba

niezdolna do pracy, kontynuuje działalność zarobkową lub podjęła działalność

zarobkową stanowiącą tytuł do objęcia obowiązkowo lub dobrowolnie

ubezpieczeniem chorobowym albo zapewniającą prawo do świadczeń za okres

niezdolności do pracy z powodu choroby.

Podsumowując, Sąd Najwyższy uznał równocześnie, że zarzut skargi

kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 17 ustawy jest bezprzedmiotowy, gdyż

decyzja i spór dotyczą zasiłku chorobowego po ustaniu tytułu ubezpieczenia

chorobowego (który według dotychczasowych ustaleń ustał z końcem 2009 r.).

Sąd Najwyższy w obecnym składzie podziela powyższe wywody, uznając je

za w pełni trafne. Uważa też za niezbędne podkreślić, iż różnice pomiędzy

regulacjami zawartymi w art. 13 i art. 17 ustawy zasiłkowej, niezależnie od tego, że

dotyczą innych okresów ochrony ubezpieczeniowej oraz posługują się odmiennymi

pojęciami: „działalność zarobkowa” i „praca zarobkowa”, wynikają także z faktu, iż

inny jest podmiotowy zakres ich stosowania. Wbrew odmiennemu zapatrywaniu

skarżącego, każdy z omawianych przepisów dotyczy osób posiadających inny

status prawny. O ile bowiem art. 17 odnosi się do ubezpieczonego, który w okresie

orzeczonej niezdolności do pracy wykonuje pracę zarobkową lub wykorzystuje

zwolnienie od pracy w sposób niezgodny z celem tego zwolnienia, a zatem –

zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy – do osoby objętej ubezpieczeniem społecznym w

razie choroby i macierzyństwa określonym w ustawie z dnia 13 października 1998 r.

o systemie ubezpieczeń społecznych, o tyle art. 13 takiego samego zastrzeżenia

już nie zawiera. Przeciwnie, przepis ten – co jasno wynika z jego treści – dotyczy

zasiłku chorobowego wyłącznie za okres po ustaniu ubezpieczenia chorobowego

(choćby niezdolność do pracy powstała w czasie trwania ubezpieczenia

chorobowego). Dlatego też art. 13, w znaczeniu podmiotowym, dotyczy osoby,

która nie jest już ubezpieczonym, to jest osobą objętą ubezpieczeniem społecznym

w razie choroby i macierzyństwa w związku z działalnością dotychczas stanowiącą

tytuł do objęcia tym ubezpieczeniem, lecz jedynie osobą, która w przypadku

niewystąpienia negatywnych przesłanek wymienionych w tym przepisie jest nadal

objęta ochroną ubezpieczeniową wynikającą z wcześniejszego podlegania

16

ubezpieczeniu chorobowemu (art. 6 i art. 7 ustawy zasiłkowej). Wskazują na to

zresztą wyraźnie sytuacje określone w ust. 1 pkt 1 – 5 i ust. 2 tego przepisu,

składające się na katalog owych negatywnych przesłanek. Ustawodawca wymienił

tu bowiem przypadki, w których (po ustaniu wyżej wskazanego tytułu

ubezpieczenia): zasiłek lub inne świadczenie z tytułu niezdolności do pracy będą

przysługiwały z tytułu kontynuowania lub podjęcia innej działalności zarobkowej

stanowiącej tytuł do objęcia obowiązkowo lub dobrowolnie ubezpieczeniem

chorobowym albo zapewniającej prawo do świadczeń za okres niezdolności do

pracy z powodu choroby albo z tytułu podlegania obowiązkowo ubezpieczeniu

społecznemu rolników (ust. 1 pkt 2 i 5), zostaje zastąpiony przez inne świadczenie

z ubezpieczenia społecznego (ust. 1 pkt 1) lub świadczenie wypłacane z funduszy

publicznych (ust. 1 pkt 2), bądź też w ogóle nie przysługuje ze względu na

niespełnienie warunków określonych w art. 4 ust. 1 ustawy (ust. 1 pkt 3) lub

wskutek wyczerpania prawa do zasiłku chorobowego (art. 13 ust. 2 w związku z art.

8 ustawy). Z porównania treści obu omawianych przepisów wynika więc wyraźnie,

iż każdy z nich odnosi się do innego kręgu osób. Nadto regulują one zasadniczo

inne stany faktyczne, gdyż pierwszy z nich dotyczy okoliczności powodujących brak

prawa do zasiłku chorobowego w okresie po ustaniu tytułu ubezpieczenia (prawo to

w ogóle nie powstaje), drugi zaś utratę tego prawa (już po jego powstaniu). Dodać

wypada, że użycie w art. 17 pojęcia „ubezpieczony” dla określenia adresata normy

prawnej zawartej tym przepisie przemawia za przyjęciem poglądu, iż przepis ten

odnosi się do zasiłku chorobowego wypłacanego w czasie podlegania

ubezpieczeniu chorobowemu, a nie po jego ustaniu, skoro „ubezpieczonymi”, w

myśl powołanego wcześniej art. 1 ust. 1 ustawy, są osoby objęte ubezpieczeniem

społecznym w razie choroby i macierzyństwa określonym w ustawie o systemie

ubezpieczeń społecznych. Z całą pewnością można zatem uznać, że art. 13 i art.

17 ustawy zasiłkowej zawierają odrębne i różniące się zasadniczo w podanym

wyżej zakresie regulacje stanowiące odstępstwo (po spełnieniu warunków w nich

przewidzianych) od ogólnych zasad określających przesłanki prawa do zasiłku

chorobowego wymienionych w art. 4, art. 6 i art. 7 ustawy, przy czym prawa do

zasiłku chorobowego za okres po ustaniu tytułu ubezpieczenia chorobowego

dotyczy wyłącznie art. 13.

17

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, Sąd

Najwyższy zauważa, że jak wynika jednoznacznie z wiążących w postępowaniu

kasacyjnym ustaleń faktycznych Sądu drugiej instancji (art. 39813

§ 2 k.p.c.), spór

zaistniały pomiędzy stronami dotyczy zasiłku chorobowego za okres po ustaniu

podlegania przez ubezpieczonego ubezpieczeniu społecznemu w razie choroby i

macierzyństwa, związanym z jego zatrudnieniem Banku […] S.A., trwającym do

dnia 31 grudnia 2009 r. Chodzi bowiem o zasiłek chorobowy za okresy od dnia 1

stycznia 2010 r. do dnia 12 maja 2010 r. oraz od dnia 13 maja 2010 r. do dnia 9

czerwca 2010 r. Już tylko z tej przyczyny myli się więc skarżący, podnosząc, że

prawo ubezpieczonego do zasiłku chorobowego za wymienione okresy winno być

oceniane przez pryzmat uregulowań zawartych w art. 17 ust. 1 ustawy zasiłkowej.

Stwierdził to już zresztą Sąd Najwyższy w motywach wyroku z dnia 9 stycznia 2012

r., I UK 212/11. Dlatego też sformułowany w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia

tego przepisu przez jego niezastosowanie należy uznać za chybiony. Skoro

bowiem spór dotyczy zasiłku za okres po ustaniu tytułu ubezpieczenia

chorobowego, a więc za okres, w którym J. M. nie był już osobą objętą

ubezpieczeniem chorobowym z tytułu dotychczasowego zatrudnienia

(ubezpieczonym), to jedyną podstawę prawną rozstrzygnięcia owego sporu winien

stanowić art. 13 ust. 1 powołanej ustawy. Ustalenia Sądu Okręgowego wskazują

przy tym w sposób nie budzący jakichkolwiek wątpliwości, że wyłączną przyczynę

odmowy przyznania ubezpieczonemu prawa do zasiłku chorobowego za sporne

okresy stanowiła kontynuowana przez niego działalność zarobkowa związana z

członkostwem w radach nadzorczych dwóch spółek prawa handlowego, w ramach

którego sześciokrotnie uczestniczył on w posiedzeniach tych organów, za co

otrzymywał wynagrodzenie miesięczne, odpowiednio w wysokości około 2.500 zł

netto i 3.400 zł netto. W tych warunkach, spośród negatywnych przesłanek prawa

do zasiłku chorobowego przewidzianych w art. 13 ust. 1 ustawy, winna być

uwzględniona przesłanka wymieniona w pkt 2 tego przepisu. Jej spełnienie

wymaga jednak nie tylko tego, aby działalność zarobkowa była kontynuowana lub

została podjęta, ale również tego, aby stanowiła tytuł do objęcia obowiązkowo lub

dobrowolnie ubezpieczeniem chorobowym albo zapewniała prawo do świadczeń za

okres niezdolności do pracy z powodu choroby. Tymczasem w świetle ustaleń

18

faktycznych, poczynionych przez Sąd drugiej instancji w ramach uzupełnienia

przeprowadzonego dotychczas postępowania dowodowego, ubezpieczony w

związku z członkostwem w radach nadzorczych obu spółek otrzymywał jedynie

wynagrodzenie, o którym mowa w art. 392 § 1 k.s.h., i nigdy nie zawierano z nim

żadnej dodatkowej umowy stanowiącej tytuł podlegania ubezpieczeniu

chorobowemu. Nie był też oddelegowany do stałego indywidualnego wykonywania

czynności nadzorczych oraz do wykonywania czynności zarządu spółki. Z

obydwiema spółkami wiązał go jedynie stosunek organizacyjny wynikający z

członkostwa w radach nadzorczych. To zaś pozwala na przyjęcie tezy, iż udział

ubezpieczonego w obu tych radach nie stanowił tytułu podlegania ubezpieczeniu

chorobowemu, o którym mowa w art. 11 ustawy o systemie ubezpieczeń

społecznych, obowiązkowo lub dobrowolnie. Nie istnieją ponadto, jak trafnie

skonstatował Sąd Okręgowy, jakiekolwiek podstawy do przyjęcia, aby udział ten

zapewniał ubezpieczonemu prawo do świadczeń za okres niezdolności do pracy z

powodu choroby. Prawo to należy bowiem odnosić do tych osób, które wprawdzie

ubezpieczeniu chorobowemu nie podlegają, ale w związku z niezdolnością do

pracy z powodu choroby mają zapewnione uprawnienia do odpowiednich

świadczeń w tym okresie, na przykład sędziowie i prokuratorzy, którzy w okresie

niezdolności do pracy z powodu choroby otrzymują wynagrodzenie. W omawianym

przepisie nie chodzi więc o jakiekolwiek świadczenia, lecz wyłącznie o takie, które

(na podstawie przepisów szczególnych) przysługują za okres niezdolności do pracy

spowodowanej chorobą. Wynagrodzenie za członkostwo w radzie nadzorczej spółki

kapitałowej, o którym mowa w art. 392 § 1 k.s.h., takim świadczeniem natomiast nie

jest.

Kierując się przedstawionymi motywami, Sąd Najwyższy uznaje, że chybiony

jest także sformułowany w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 13 ustawy

zasiłkowej (a konkretnie ust. 1 pkt 2 tego przepisu), przez jego błędne

zastosowanie.

Dlatego, opierając się na treści art. 39814

k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł jak w

sentencji.

19