II KK 134/13

Sygn. akt II KK 134/13

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 14 czerwca 2013 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Stanisław Zabłocki (przewodniczący)

SSN Piotr Hofmański (sprawozdawca)

SSN Andrzej Stępka

Protokolant Anna Janczak

w sprawie A. K.

skazanego z art. 124 § 1 kw

po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 kpk

bez udziału stron w dniu 14 czerwca 2013 r.,

kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego

od wyroku nakazowego Sądu Rejonowego w W. z dnia 10 sierpnia 2012 r.,

sygn.[…], w części dotyczącej orzeczenia o karze

uchyla wyrok w zaskarżonej części i w tym zakresie

przekazuje sprawę Sądowi Rejonowemu

w W. do ponownego rozpoznania.

UZASADNIENIE

Wyrokiem nakazowym Sądu Rejonowego z dnia 10 stycznia 2013 r., A. K.

uznano winnym czynu z art. 124 § 1 k.w. i za to wymierzono mu karę 4 miesięcy

ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej

2

pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin miesięcznie. Wobec niezaskarżenia

wyrok uprawomocnił się w dniu 28 sierpnia 20012 r.

Wyrok ten został zaskarżony kasacją przez Prokuratora Generalnego, który

zarzucił rażące naruszenie prawa materialnego, a to art. 20 § 1 k.w., polegające na

wymierzeniu skazanemu kary 4 miesięcy ograniczenia wolności, podczas gdy w

myśl tego przepisu kara ograniczenia wolności trwa 1 miesiąc. Skarżący wniósł o

uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w W.

do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasacja skonstruowana została wadliwie, albowiem zadeklarowany w niej

zakres zaskarżenia nie jest relewantny w odniesieniu do treści podniesionego w

niej zarzutu. O ile bowiem Prokurator Generalny zadeklarował zaskarżenie wyroku

Sądu Rejonowego „w całości”, to jednak podniósł zarzut odnoszący się wyłącznie

do rozstrzygnięcia w przedmiocie wymierzonej obwinionemu kary ograniczenia

wolności. Sąd Najwyższy uznał w tej sytuacji, mając na względzie także treść

uzasadnienia kasacji, iż intencją skarżącego było jedynie zakwestionowanie

zawartego w wyroku rozstrzygnięcia o karze.

Tak dekodując zakres zaskarżenia wyroku Sądu Rejonowego w W., Sąd

Najwyższy uznał ją za zasadną w całości w stopniu oczywistym i w związku z tym

podlegającą uwzględnieniu w trybie określonym w art. 535 § 5 k.p.k.

W istocie, zaskarżonym wyrokiem nakazowym orzeczono karę ograniczenia

wolności w wymiarze 4 miesięcy. Tymczasem przepis art. 20 § 1 k.w. nie

pozostawia wątpliwości, że karę ograniczenia wolności za wykroczenie można

wymierzyć wyłącznie na okres 1 miesiąca. Uchybienie to z pewnością ma charakter

rażący i bezpośrednio przekłada się na wadliwość zaskarżonego rozstrzygnięcia. W

tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy uznał za zasadne uchylenie zaskarżonego

wyroku nakazowego w zaskarżonej części i w tym zakresie przekazanie sprawy do

ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

Ponownie orzekając karę wobec A. K., prawomocnie uznanego winnym

popełnienia wykroczenia wyrokiem nakazowym z dnia 10 sierpnia 2012 r., Sąd

Rejonowy w W. wymierzy mu stosowną karę, mając na uwadze ustawowe ramy

określone w art. 20 § 1 k.w. oraz w art. 24 § 1 k.w., pamiętając jednocześnie, że

3

wyrok z dnia 10 sierpnia 2012 r. zaskarżony został kasacją na korzyść ukaranego

A. K. Sąd Najwyższy nie dostrzega przeszkód stojących na przeszkodzie

ponownemu rozpoznaniu sprawy w postępowaniu nakazowym.