IV KK 141/13

Sygn. akt IV KK 141/13

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 14 czerwca 2013 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Wiesław Kozielewicz (przewodniczący)

SSN Rafał Malarski (sprawozdawca)

SSN Roman Sądej

Protokolant Jolanta Grabowska

w sprawie S. M.

skazanego z art. 92 § 1 k.w.

po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu

w dniu 14 czerwca 2013 r.,

kasacji, wniesionej przez Rzecznika Praw Obywatelskich na korzyść obwinionego

od wyroku Sądu Rejonowego w Z.

z dnia 8 kwietnia 2011 r.,

uchyla zaskarżony wyrok i - na podstawie art. 5 § 1 pkt 4

k.p.w. w zw. z art. 45 § 1 k.w. - umarza postępowanie, a kosztami

postępowania obciąża Skarb Państwa.

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy w Z., wyrokiem z 8 kwietnia 2011 r., uznał S. M. za winnego

tego, że w dniu 15 września 2010 r. w P., kierując pojazdem ciężarowym, nie

zastosował się dwukrotnie do pionowego znaku drogowego B-18 „zakaz wjazdu

2

pojazdów o rzeczywistej masie całkowitej ponad 5 ton”, to jest wykroczeń z art. 92

§ 1 k.w., i za to na podstawie tego przepisu w zw. z art. 9 § 2 k.w. wymierzył mu

grzywnę w wysokości 150 zł. Wyrok ten uprawomocnił się bez postępowania

odwoławczego.

Kasację od przedstawionego wyroku złożył na korzyść obwinionego

Rzecznik Praw Obywatelskich. Zarzucając rażące i mogące mieć istotny wpływ na

treść orzeczenia naruszenie prawa – to jest art. 366 § 1 k.p.k. w zw. z art. 70 § 5

k.p.w. i art. 39 § 1 k.p.w., polegające na zaniechaniu wyjaśnienia wszystkich

ważnych okoliczności dotyczących statusu drogi, do której oznakowania odnosi się

wniosek o ukaranie, oraz ustalenia, czy usytuowania znaków drogowych dokonał

uprawniony organ i zgodnie z obowiązującą procedurą – wniósł o uchylenie

zaskarżonego wyroku i umorzenie postępowania z powodu przedawnienia

karalności.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasacja ze względu na oczywistą zasadność zasługiwała w całości na

uwzględnienie na posiedzeniu bez udziału stron (art. 535 § 5 k.p.k. w zw. z art. 112

k.p.k.).

Rację miał skarżący, że sąd właściwy przeszedł do porządku nad

wyjaśnieniami S. M., nie podejmując nawet próby sprawdzenia ich zgodności z

prawdą, mimo utrzymywania przez obwinionego, że droga dojazdowa na działce o

nr ewid. 3456/4 stanowi jego współwłasność i nie jest drogą gminną, a znak B- 18

został postawiony bezprawnie. Uszła uwagi sądu treść pisma Wójta Gminy P. z 28

marca 2011 r., w którym przedmiotową drogę nie określono jako gminną, a jedynie

odnotowano, że jest we władaniu Skarbu Państwa – Starosty T. (k. 28). Warto w

tym miejscu zauważyć, że Zarząd Województwa M. w uchwale z 13 października

2005 r. wcale nie zaliczył spornej drogi do kategorii dróg publicznych, ale tylko

nadał jej nr – K 420106. Trafnie spostrzegł skarżący, że nieprzedłożenie do akt

sprawy stosownej uchwały Rady Gminy P. o zaliczeniu tejże drogi do kategorii

drogi gminnej było znamienne i powinno było wzbudzić uzasadnione wątpliwości

sądu. Tak się niestety nie stało i kwestie o fundamentalnym znaczeniu dla

rozstrzygnięcia sprawy nie znalazły się w kręgu zainteresowania sądu, który

zobligowany był podjąć odpowiednie działania w trybie art. 39 § 1 k.p.w. Sąd

3

właściwy odstąpił również od ustalenia, czy usytuowania znaków drogowych

dokonał uprawniony organ i zgodnie z obowiązującą w tej mierze procedurą

przewidzianą zarówno w ustawie z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu

drogowym, jak i rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r.

(Dz. U. z 2003 r. Nr 177, poz. 1729); zbadanie tego zagadnienia miało ścisły

związek z odpowiedzialnością obwinionego za wykroczenie (zob. wyrok SN z 23

kwietnia 2008 r., III KK 445/07, LEX nr 393935).

W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy, stwierdzając, że doszło do uchybień

wskazanych przez autora kasacji, uchylił zaskarżony wyrok. Ponieważ od daty

popełnienia czynów upłynęły już ponad 2 lata, ich karalność z uwagi na

przedawnienie ustała, co sprawiło, że orzeczenie następcze przybrało postać

umorzenia postępowania (art. 5 § 1 pkt 4 k.p.w. w zw. z art. 45 § 1 k.w.). Nie miało

tu zastosowania rozwiązanie z art. 45 § 2 k.w., bo w dniu uchylenia wyroku okres

przedawnienia karalności wykroczeń już upłynął (zob. uchwała 7 sędziów SN z 7

czerwca 2002 r., I KZP 15/02, OSNKW 2002, z. 7-8, poz. 49).

O kosztach postępowania orzeczono po myśli art. 118 § 2 k.p.w.