SNO 7/13

Sygn. akt SNO 7/13

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 20 czerwca 2013 r.

Sąd Najwyższy - Sąd Dyscyplinarny w składzie:

SSN Marian Buliński (przewodniczący) i sprawozdawca)

SSN Zbigniew Korzeniowski

SSN Bogumiła Ustjanicz

Protokolant : Anna Kuras

przy udziale Zastępcy Rzecznika Dyscyplinarnego sędziego Sądu Okręgowego […]

po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 czerwca 2013 r.

sprawy

sędziego Sądu Rejonowego

w związku z odwołaniem obrońcy obwinionej

od wyroku Sądu Apelacyjnego - Sądu Dyscyplinarnego

z dnia 16 stycznia 2013 r.

I. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;

II. kosztami postępowania dyscyplinarnego odwoławczego

obciąża Skarb Państwa.

UZASADNIENIE

Wyrokiem Sądu Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego z dnia 16 stycznia

2013 r. sędzia Sądu Rejonowego została uznana za winną tego, że:

w okresie od dnia 01 stycznia 2008r. do dnia 30 kwietnia 2011 r. pełniąc funkcję

Przewodniczącej IX Wydziału Wykonania Orzeczeń i Należności Sądowych

2

dopuściła się rażącego zaniedbania obowiązków służbowych poprzez

niewykonywanie czynności nadzorczych związanych z nadzorem nad sprawnym

przebiegiem postępowania wykonawczego, w szczególności w sprawach

dotyczących zarządzenia wykonania kary pozbawienia bądź ograniczenia

wolności, co doprowadziło do rażącej przewlekłości procedowania i skutkowało

brakiem decyzji w przedmiocie obligatoryjnego (art. 75 § 1 kk), bądź

fakultatywnego (art. 75 § 2 kk) zarządzenia wykonania kary, w co najmniej

następujących sprawach Sądu Rejonowego w […].:

- w 2008r.:

[…],

w których nie podjęto decyzji odnośnie fakultatywnego zarządzenia wykonania

kary,

-w 2008r.:

[…] , w których nie podjęto decyzji odnośnie obligatoryjnego zarządzenia

wykonania kary,

-w2009r.:

[…] ,w których nie podjęto decyzji odnośnie fakultatywnego zarządzenia wykonania

kary,

- w 2009r.:

[...],

w których nie podjęto decyzji odnośnie obligatoryjnego zarządzenia wykonania

kary,

-w 2010r.:

[…],

w których nie podjęto decyzji odnośnie fakultatywnego zarządzenia wykonania

kary,

- w 2010r.:

[…],

w których nie podjęto decyzji odnośnie obligatoryjnego zarządzenia wykonania

kary,

-w 2011 r.:

[…],

3

w których nie podjęto decyzji odnośnie fakultatywnego zarządzenia wykonania

kary,

tj. popełnienia przewinienia służbowego z art. 107 § 1 u.s.p. i na podstawie tego

artykułu w zw. z art. 109 § 1 pkt 3 u.s.p. wymierzono jej karę dyscyplinarną

usunięcia z funkcji przewodniczącej wydziału.

Odwołanie od tego wyroku złożył obrońca obwinionej, zarzucając temuż

orzeczeniu:

„ 1. Dokonanie częściowo błędnych ustaleń faktycznych w szczególności w

zakresie funkcjonowania wydziału w okresie objętym zarzutem a zwłaszcza

sposobu postępowania z zawiadomieniem z KRK;

2. błędny opis czynu przypisanego obwinionej sugerujący jej winę w zakresie

zawiadomień bez akt ukrytych w szafie sędziego Sądu Rejonowego w sytuacji, gdy

brak informacji czy zawiadomienia te znajdowały się w tej szafie w okresie objętym

zarzutem;

3. błędną ocenę prawną zachowania obwinionej, która doprowadziła do

nieprawidłowego ustalenia, że jej zachowanie wyczerpuje znamiona przewinienia

służbowego opisanego w art. 107 § 1 u.s.p.;

4. wymierzenie obwinionej rażąco surowej kary.”

W oparciu o to skarżąca wniosła o zmianę orzeczenia i uniewinnienie

sędziego Sądu Rejonowego od popełnienia zarzucanego jej czynu lub ewentualnie

o zmianę wyroku i wymierzenie obwinionej kary dyscyplinarnej w postaci

upomnienia.

Na rozprawie przed Sądem Najwyższym – Sądem Dyscyplinarnym Zastępca

Rzecznika Dyscyplinarnego wniósł o utrzymanie w mocy zaskarżonego wyroku.

W tej sytuacji Sąd Najwyższy zważył co następuje.

Odwołanie obrońcy obwinionej nie jest zasadne.

Sąd pierwszej instancji dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych,

poprawnie opisał czyn przypisany obwinionej, trafnie uznał, że takie zachowanie

wyczerpuje znamiona przewinienia służbowego opisanego w art. 107 § 1 u.s.p.

Wymierzona obwinionej kara dyscyplinarna nie jest karą łagodną lecz w pełni

adekwatną do charakteru i wagi popełnionego przewinienia.

4

Zauważyć należy, że sąd orzekający uznał obwinioną za winną popełnienia

przewinienia służbowego z art. 107 § 1 u.s.p., polegającego na zaniedbaniu

obowiązków służbowych poprzez niewykonywanie czynności nadzorczych

związanych z nadzorem nad sprawnym przebiegiem postępowania wykonawczego,

w szczególności w sprawach dotyczących ewentualnego lub obligatoryjnego

zarządzenia wykonania kary pozbawienia wolności bądź ograniczenia wolności.

Skutkiem tego była rażąca przewlekłość postępowania i w efekcie brak decyzji

sądu w bardzo wielu sprawach (swoista abolicja).

Przez nierejestrowanie zawiadomień z KRK obwiniona pozbawiła się

możliwości wykonywania czynności nadzorczych nad przebiegiem postępowania w

tych sprawach. Zawiadomienia z KRK wpłynęły do wydziału obwinionej i nie

rejestrowane znikały z pola widzenia przewodniczącej. Obwiniona nie miała kontroli

nad tym, co z nimi się dzieje i czy w ogóle coś w ich sprawach rozpoczęto czynić

zamiast tak poprawić system rejestracji, by uniemożliwić wpisywanie jednej sprawy

do wykazu kilkakrotnie, zaniechano jakiejkolwiek rejestracji zawiadomień z KRK,

przez co obwiniona systemowo zrezygnowała ze swego obowiązku wykonywania

czynności nadzorczych nad sprawnym przebiegiem postepowania wykonawczego,

gdyż nie pozostawiła sobie żadnej możliwości uzyskania wiedzy o przebiegu

takiego postępowania wykonawczego.

Wyrywkowa i od przypadku do przypadku kontrola „szafy sędziego SR” nie

może być uznana za spełniającą wymagania funkcji nadzorczej przewodniczącej

wydziału.

Przypisane obwinionej przewinienie wiąże się z pełnioną przez nią w tym

czasie funkcją przewodniczącej wydziału, a skutki zaniechania przez nią nadzoru

nad przebiegiem postępowania w sprawach dotyczących zawiadomień z KRK są

dla dobra wymiaru sprawiedliwości wyjątkowo dotkliwe prowadzące w niektórych

sprawach nawet do bezprawnej abolicji.

Dlatego należy zgodzić się z sądem orzekającym, że wymierzona obwinionej

kara jest surowa, ale jest karą sprawiedliwą.

Mając to na uwadze Sąd Najwyższy orzekł, jak na wstępie.

5