WA 12/13

Sygn. akt: WA 12/13

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 18 czerwca 2013 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Wiesław Błuś (przewodniczący)

SSN Edward Matwijów (sprawozdawca)

SSN Marek Pietruszyński

Protokolant : Anna Krawiec

przy udziale prokuratora Naczelnej Prokuratury Wojskowej płk. Juliusza Balceraka

w sprawie cyw. H. W. o odszkodowanie i zadośćuczynienie, po rozpoznaniu w Izbie

Wojskowej na rozprawie w dniu 18 czerwca 2013 r. apelacji, wniesionej przez

pełnomocnika wnioskodawcy od wyroku Wojskowego Sądu Okręgowego w W. z

dnia 28 marca 2013 r., sygn. akt […]

1. zaskarżony wyrok zmienia przez podwyższenie

zasądzonego od Skarbu Państwa na rzecz H. W. odszkodowania

za poniesioną szkodę do kwoty 22.521,86 zł (dwadzieścia dwa

tysiące pięćset dwadzieścia jeden 86/100 złotych), a w pozostałej

części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;

2. na podstawie art. 554 § 2 k.p.k. postępowanie wolne jest od

kosztów.

2

UZASADNIENIE

Wojskowy Sąd Okręgowy w W. wyrokiem z dnia 28 marca 2013 r., na

podstawie art. 552 § 4 k.p.k. zasądził od Skarbu Państwa na rzecz H. W. kwotę

21.681,59 złotych tytułem odszkodowania za poniesioną szkodę oraz kwotę 40.000

złotych tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę w związku z niewątpliwie

niesłusznym tymczasowym aresztowaniem w postępowaniu karnym zakończonym

prawomocnym wyrokiem Wojskowego Sądu Okręgowego w W. z dnia 25

października 2011 r.

Apelację od tego wyroku wniósł pełnomocnik wnioskodawcy, który zarzucił

mogącą mieć wpływ na treść orzeczenia obrazę prawa procesowego, a mianowicie

art. 7 k.p.k. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, polegającą

w szczególności na:

„- nie uwzględnieniu obligatoryjnego charakteru dodatkowego wynagrodzenia

rocznego, jaka przyznana zostałaby wnioskodawcy, gdyby pozostawał w

zatrudnieniu,

- nie docenieniu okoliczności wskazujących na niewspółmiernie większy od

przyjętego rozmiar krzywdy jakiej doznał wnioskodawca na skutek niewątpliwie

niesłusznego tymczasowego aresztowania, których uwzględnienie miałoby istotne

znaczenie dla prawidłowego określenia wysokości odszkodowania i

zadośćuczynienia”.

Na tej podstawie skarżący wniósł o podwyższenie wysokości zasądzonego

odszkodowania o 840,27 zł, oraz wysokości zadośćuczynienia do kwoty zbliżonej

do żądanej przez wnioskodawcę.

Uzasadniając żądanie podwyższenia zadośćuczynienia do kwoty 200.000

złotych, pełnomocnik wnioskodawcy wskazał, iż Sąd pierwszej instancji w

należytym stopniu nie uwzględnił przy ustalania wysokości zadośćuczynienia, stanu

zdrowia psychicznego wnioskodawcy, który diametralnie uległ pogorszeniu z

momentem jego tymczasowego aresztowania. Pełnej sprawności fizycznej i

psychicznej wnioskodawca nie odzyskał do chwili obecnej o czym świadczy opinia

3

biegłych lekarzy psychiatrów o jego stanie zdrowia. Tymczasowe aresztowanie i

tocząca się przeciwko wnioskodawcy sprawa karna została nagłośniona przez

środki masowego przekazu do tego stopnia, że w sposób negatywny odbiła się ona

na dalszym życiu wnioskodawcy w środowisku w którym przebywał.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Apelacja jest częściowo zasadna.

W obszernych motywach zaskarżonego wyroku, uzasadniających wysokość

zrekompensowania wnioskodawcy wyrządzonej szkody, Sąd pierwszej instancji

stwierdził, że wnioskodawcy z tytułu tzw. trzynastki za lata 2004-2005 nie

przysługuje utracone dodatkowe wynagrodzenie, ponieważ nie wykazał on, aby był

uprawniony do tego rodzaju wynagrodzenia.

Z zaprezentowanym stanowiskiem nie można się zgodzić. Po pierwsze bez

znaczenia jest fakt, iż żądanie odszkodowania z tytułu utraconej trzynastki zostało

złożone w toku toczącego się postępowania odszkodowawczego. Po drugie

wnioskodawca, jako kasjer, a później portier był pracownikiem jednostki sfery

budżetowej.

Zgodnie z ustawą z dnia 12 grudnia 1997 r. o dodatkowym wynagrodzeniu

rocznym dla pracowników jednostek sfery budżetowej był uprawniony z mocy

prawa do wynagrodzenia rocznego po spełnieniu warunków wymienionych w

powołanej wyżej ustawie.

Zgłaszając żądanie przyznania mu odszkodowania z tego tytułu, nie ciążył

na nim obowiązek wykazania jakiś szczególnych uprawnień.

Z przytoczonych wyżej powodów również wynagrodzenie roczne w kwocie

840,27 zł, które przysługiwało wnioskodawcy stanowiło część składową

odszkodowania i o tą kwotę należało je powiększyć.

Nie można natomiast podzielić stanowiska pełnomocnika wnioskodawcy, iż

zasądzona na jego rzecz kwota 40.000 złotych tytułem zadośćuczynienia jest niska.

4

Uważna lektura uzasadnienia zaskarżonego wyroku, w części dotyczącej

przyznania mu zadośćuczynienia w takiej wysokości, prowadzi do wniosku, iż Sąd

pierwszej instancji w sposób drobiazgowy i wnikliwy rozważył te wszystkie

okoliczności, które miały wpływ na zobiektywizowaną krzywdę jakiej doznał

pokrzywdzony.

Nie uszły uwadze sądu meriti żadne z istotnych okoliczności mających wpływ

na rozmiar krzywdy. Wbrew odmiennym twierdzeniom skarżącego zostały one we

właściwym stopniu ocenione.

Reasumując stwierdzić należy, iż okres tymczasowego aresztowania oraz

dolegliwości z nim związane, a także te wszystkie negatywne skutki, których doznał

wnioskodawca po jego rehabilitacji na skutek wyroku uniewinniającego, prowadzą

do wniosku, że przyznane mu zadośćuczynienie w kwocie 40.000 zł nie jest rażąco

niskie na tyle, aby zachodziła potrzeba jego podwyższenia.

Mając na uwadze powyższe Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.