WK 4/13

Sygn. akt: WK 4/13

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 18 czerwca 2013 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Wiesław Błuś (przewodniczący)

SSN Edward Matwijów

SSN Marek Pietruszyński (sprawozdawca)

Protokolant : Anna Krawiec

przy udziale prokuratora Naczelnej Prokuratury Wojskowej płk. Zbigniewa

Badelskiego

w sprawie chor. rez. G. R. i st. plut. rez. T. M., wobec których postępowanie karne o

czyny określone w art. 231 § 1 k.k. w zb. z art. 271 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k.

umorzono z uwagi na ich znikomy stopień społecznej szkodliwości, po rozpoznaniu

w Izbie Wojskowej na rozprawie w dniu 18 czerwca 2013 r. kasacji, wniesionej

przez prokuratora na niekorzyść oskarżonych od wyroku Wojskowego Sądu

Okręgowego w P. z dnia 28 lutego 2013 r., utrzymującego w mocy wyrok

Wojskowego Sądu Garnizonowego z dnia 22 października 2012 r.,

uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Wojskowemu

Sądowi Okręgowemu w P. do ponownego rozpoznania w

postępowaniu odwoławczym.

2

UZASADNIENIE

Chor. rez. G. R. został oskarżony o to, że w okresie od lutego do sierpnia

2005 r. na terenie J.W. […]w Bośni i Hercegowinie, jako funkcjonariusz publiczny,

pełniąc czynną służbę wojskową na stanowisku podoficera zaopatrzenia służb

materiałów pędnych i smarów oraz służby mundurowej, będąc odpowiedzialnym za

prowadzenie ewidencji głównej i dokumentacji dowodów obrotu materiałowego

całości materiałów służby mps w PKW EUFOR oraz będąc odpowiedzialnym za

nadzór nad właściwym funkcjonowaniem magazynów mps oraz dystrybucją

znajdujących się w nich produktów mps, działając w krótkich okresach czasu, w

wykonaniu z góry powziętego zamiaru ukrycia stwierdzonej nadwyżki oleju

napędowego, nie dopełniał obowiązku rzetelnego ustalenia stanu faktycznego i

prawidłowego prowadzenia ewidencji mienia przechowywanego w magazynie mps,

czym działał na szkodę interesu publicznego oraz podawał nieprawdę w

dokumentach w ten sposób, iż podczas przeprowadzonej inwentaryzacji w okresie

od 23 lutego 2005 r. do 8 kwietnia 2005 r. w sporządzonym sprawozdaniu zespołu

spisowego ze spisu z natury z 1 marca 2005 r. zataił fakt istnienia nadwyżki oleju

napędowego w ilości około kilkunastu tysięcy litrów, a następnie w książce

ewidencji mienia wojskowego, niezgodnie z prawdą, nie odnotował stanu

rzeczywistego oleju napędowego wpisując, że jego łączny stan w magazynie jest

mniejszy, a zgodny ze stanem ewidencyjnym, po czym 8 marca 2005 r. jako szef

służby mps i mundurowej zatwierdził protokół przekazania obowiązków

magazyniera służby mps i mundurowej od zdającego sierż. S. D. dla

obejmującego sierż. T. M. ujmujący jedynie, iż podczas przekazania zostało

sprawdzone 100 % sprzętu w magazynach służby mundurowej i mps, a następnie 9

sierpnia 2005 r. w protokole zdania obowiązków podoficera zaopatrzenia sekcji

zaopatrzenia - służby MPS dla st. chor. J. K. zataił fakt istnienia nadwyżki oleju

napędowego, po czym wykorzystując posiadaną wiedzę o faktycznej większej niż

ewidencjonowana ilości oleju napędowego, działając w celu osiągnięcia korzyści

majątkowej, wspólnie i w porozumieniu z sierż. T. M. w okresie od 25 kwietnia 2005

r. do 28 lipca 2005 r. za pomocą wprowadzenia w błąd doprowadził Dowódcę […]

do niekorzystnego rozporządzenia mieniem jednostki w ten sposób, że na

podstawie fikcyjnych rachunków potwierdzających rzekome nabycie oleju

3

napędowego w lokalnych stacjach paliw, podawał nieprawdę w dokumentach przez

wystawienie faktury - noty przychodowej stanowiącej podstawę do przyjęcia

produktów do magazynu, wiedząc, że w rzeczywistości produkty te nie zostały

dostarczone do magazynu, czym doprowadził do pobrania pieniędzy z kasy

jednostki, a w szczególności:

- na podstawie fikcyjnego rachunku nr … z dnia 25 kwietnia 2005 r.

potwierdzającego rzekome nabycie oleju napędowego w ilości 1875 litrów na kwotę

1500 Euro, stanowiącej równowartość 6244,50 zł wystawił fakturę – notę

przychodową pz nr …, w której niezgodnie z prawdą poświadczył fakt dokonania

zakupu i przyjęcia tego produktu do magazynu, czym doprowadził do

niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 1500 Euro, stanowiącej

równowartość 6244,50 zł,

- na podstawie fikcyjnego rachunku nr … z dnia 10 maja 2005 r. potwierdzającego

rzekome nabycie oleju napędowego w ilości 1600 litrów na kwotę 1328 Euro,

stanowiącej równowartość 5528,46 zł wystawił fakturę – notę przychodową pz nr …,

w której niezgodnie z prawdą potwierdził fakt dokonania zakupu i przyjęcia tego

produktu do magazynu, czym doprowadził do niekorzystnego rozporządzenia

mieniem we wskazanych kwotach,

- na podstawie fikcyjnego rachunku nr … z dnia 15 czerwca 2005 r.

potwierdzającego rzekome nabycie oleju napędowego w ilości 2200 litrów na kwotę

1782 Euro, stanowiącej równowartość 7419,18 zł wystawił fakturę- notę

przychodową pz nr …, w której niezgodnie z prawdą potwierdził fakt dokonania

zakupu tego produktu i przyjęcia go do magazynu, czym doprowadził do

niekorzystnego rozporządzenia mieniem w we wskazanych kwotach,

- na podstawie fikcyjnego rachunku nr … z dnia 29 czerwca 2005 r.

potwierdzającego rzekome nabycie oleju napędowego w ilości 1080 litrów na kwotę

874,80 Euro, stanowiącej równowartość 3642,14 zł wystawił fakturę - notę

przychodową pz nr …, w której niezgodnie z prawdą potwierdził fakt dokonania

zakupu tego produktu i dostarczenia go do magazynu, czym doprowadził do

niekorzystnego rozporządzenia mieniem we wskazanych kwotach,

4

-na podstawie fikcyjnego rachunku nr … z dnia 28 lipca 2005 r. potwierdzającego

rzekome nabycie oleju napędowego w ilości 940 litrów na kwotę 808, 40 Euro,

stanowiącej równowartość 3312. 34 zł i wystawił fakturę- notę przychodową pz

nr …, w której niezgodnie z prawdą potwierdził fakt nabycia produktu i przyjęcia go

do magazynu, czym doprowadził do niekorzystnego rozporządzenia mieniem we

wskazanych kwotach i w następstwie takiego działania doprowadził łącznie do

niekorzystnego rozporządzenia mieniem w wysokości 26146,62 zł na szkodę J.W.

[…], tj. o popełnienie przestępstwa określonego w art. 231§2 k.k. w zb. z art. 286§1

k.k. w zw. z art. 12 k.k.

St. plut. rez. T. M. został oskarżony o to, że w okresie od lutego 2005 r. do

sierpnia 2005 r. na terenie J.W. […] w Bośni i Hercegowinie, jako funkcjonariusz

publiczny, pełniąc czynną służbę wojskową na stanowisku magazyniera służby

mundurowej oraz materiałów pędnych i smarów, będąc odpowiedzialnym za

prowadzenie ewidencji sprzętu i materiałów przechowywanych w magazynie,

działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru

ukrycia stwierdzonej nadwyżki oleju napędowego, nie dopełnił obowiązku

rzetelnego ustalania stanu faktycznego i ewidencji powierzonego mu mienia

przechowywanego w magazynie mps, czym działał na szkodę interesu publicznego

oraz podawał nieprawdę w dokumentach w ten sposób, że w lutym – marcu 2005 r.

w protokole przyjęcia obowiązków magazyniera od sierż. S. D. oraz oświadczeniu o

przyjęciu odpowiedzialności materialnej w magazynie służby mps zataił fakt

istnienia nadwyżki oleju napędowego w ilości około 1500 litrów i stwierdził, że stan

faktyczny mienia jest zgodny ze stanem ewidencyjnym, a następnie w książce

magazynowej niezgodnie z prawdą nie odnotował stanu rzeczywistego oleju

napędowego wiedząc, iż w tym czasie w magazynie mps istniała nadwyżka tego

produktu i faktu tego nie ujawnił przyjmując, że łączny stan oleju napędowego

przechowywanego w magazynie jest w ilości mniejszej niż w rzeczywistości, po

czym ukrył ten fakt w protokole z dnia 5 sierpnia 2005 r., podczas przekazywania

sierż. K. Ć. obowiązków magazyniera służby mundurowej i mps, a nadto

wykorzystując posiadaną wiedzę o faktycznej większej niż ewidencjonowana ilości

oleju napędowego, działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w

porozumieniu z chor. G. R. w okresie od 25 kwietnia do 28 lipca 2005 r. za pomocą

5

wprowadzenia w błąd doprowadził Dowódcę […] do niekorzystnego rozporządzenia

mieniem jednostki w ten sposób, że posługując się 5 fikcyjnymi rachunkami

( opisanymi w zarzucie przedstawionym chor. G. R.) potwierdzającymi rzekome

nabycie oleju napędowego w lokalnych stacjach paliw i wystawianymi przez st.

chor. G. R. fakturami – notami przychodowymi, stanowiącymi podstawę przyjęcia

produktów do magazynu, w których niezgodnie z prawdą st. chor. G. R.

wykazywał dokonanie zakupu oleju napędowego, podawał nieprawdę w

dokumentach materiałowych przez stwierdzenie swoim podpisem faktu przyjęcia do

magazynu tego produktu, wiedząc, że w rzeczywistości produkty te nie zostały

zakupione i dostarczone do magazynu, czym doprowadził do niekorzystnego

rozporządzenia mieniem w łącznej wysokości 26146,62 zł na szkodę J.W. […], tj. o

popełnienie przestępstwa określonego w art. 231§2 k.k. w zb. z art. 286§1 k.k. w

zw. z art. 12 k.k.

Wojskowy Sąd Garnizonowy wyrokiem z dnia 22 października 2012 r., uznał,

że chor. rez. G. R. dopuścił się czynu polegającego na tym, że w okresie od 1

marca 2005 r. do 9 sierpnia 2005 r. na terenie J.W. […], jako funkcjonariusz

publiczny, pełniąc czynną służbę wojskową na stanowisku podoficera zaopatrzenia

służb materiałów pędnych i smarów oraz służby mundurowej, będąc

odpowiedzialnym z prowadzenie ewidencji głównej i dokumentacji dowodów obrotu

materiałowego całości materiałów służby mps w PKWW EUFOR oraz będąc

odpowiedzialnym za nadzór nad właściwym funkcjonowaniem magazynów mps

oraz dystrybucją znajdujących się w nich produktów mps, działając w krótkich

odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru ukrycia nadwyżki oleju

napędowego, nie dopełniał obowiązku rzetelnego ustalenia stanu faktycznego i

prawidłowego prowadzenia ewidencji mienia przechowywanego w magazynie mps,

czym działał na szkodę interesu publicznego oraz podawał nieprawdę w

dokumentach w ten sposób, że podczas przeprowadzonej inwentaryzacji w okresie

od 23 lutego 2005 r. do 8 kwietnia 2005 r. w sporządzonym sprawozdaniu zespołu

spisowego ze spisu z natury z 1 marca 2005 r. zataił fakt istnienia nadwyżki oleju

napędowego , a następnie w książce ewidencji mienia wojskowego niezgodnie z

prawdą nie odnotował stanu rzeczywistego oleju napędowego wpisując, iż jego

łączny stan w magazynie jest mniejszy, a zgodny ze stanem ewidencyjnym, po

6

czym 8 marca 2005 r. jako szef służby mps i mundurowej zatwierdził protokół

przekazania obowiązków magazyniera służby mundurowej i mps od zdającego

sierż. S. D. dla obejmującego sierż. T. M. ujmując jedynie, że podczas przekazania

zostało sprawdzone 100% sprzętu w magazynach służby mundurowej i mps, a

następnie 9 sierpnia 2005 r. w protokole zdania obowiązków podoficera

zaopatrzenia sekcji zaopatrzenia służby MPS dla st. chor. J. K. zataił fakt istnienia

nadwyżki oleju napędowego, wyczerpującego dyspozycję art. 231§1 k.k. w zb. z

art. 271§1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i przyjmując, że stopień społecznej szkodliwości

tego czynu jest znikomy, umorzył postępowania karne o ten czyn.

W tym samym wyroku odnośnie do oskarżonego st. plut. rez. T. M. uznano,

że dopuścił się on czynu polegającego na tym, że w okresie od 8 marca 2005 r. do

5 sierpnia 2005 r. na terenie J.W. […], jako funkcjonariusz publiczny, pełniąc

czynną służbę wojskową na stanowisku magazyniera służby mundurowej oraz

materiałów pędnych i smarów, będąc odpowiedzialnym za prowadzenie ewidencji

sprzętu i materiałów przechowywanych w magazynie, działając w krótkich

odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru ukrycia nadwyżki oleju

napędowego, nie dopełniał obowiązku rzetelnego ustalenia stanu faktycznego i

ewidencji powierzonego mu mienia przechowywanego w magazynie mps, czym

działał na szkodę interesu publicznego oraz podawał nieprawdę w dokumentach w

ten sposób, że 8 marca 2005 r. w protokole przyjęcia obowiązków magazyniera od

sierż. S. D. oraz oświadczeniu o przyjęciu odpowiedzialności materialnej w

magazynie służby mps zataił fakt istnienia nadwyżki oleju napędowego i stwierdził,

że stan faktyczny mienia zgodny jest ze stanem ewidencyjnym, a następnie w

książce magazynowej niezgodnie z prawdą nie odnotowywał stanu rzeczywistego

oleju napędowego wiedząc, iż w tym czasie w magazynie mps istniała nadwyżka

wskazanego produktu i faktu tego nie ujawniał, przyjmując, że łączny stan oleju

napędowego przechowywanego w magazynie jest w ilości mniejszej niż w

rzeczywistości, po czym ukrył ten fakt w protokole z dnia 5 sierpnia 2005 r.,

podczas przekazywania sierż. K. Ć. obowiązków magazyniera służby mundurowej i

mps, który stanowił występek z art. 231§1 k.k. w zb. z art. 271§1 k.k. w zw. z art. 12

k.k. i przyjmując, że stopień społecznej szkodliwości tego czynu jest znikomy,

postępowanie karne o ten czyn umorzono.

7

Od tego wyroku apelację wniósł prokurator.

W apelacji zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę

orzeczenia polegający na niezasadnym przyjęciu, że chor. rez. G. R. i st. plut. rez.

T. M. w okresie od kwietnia 2005 r. do lipca 2005 r. dokonywali zakupu oleju

napędowego w łącznej ilości 7695 litrów na lokalnych stacjach paliw w D., który

mieli jakoby dostarczyć następnie do bazy PKW w D. służbowymi pojazdami marki

Volkswagen Pickup i Toyota Hilux, przy czym w dokumentacji służby MPS ukryli

występowanie nadwyżki oleju napędowego, podczas gdy z całokształtu materiału

dowodowego wynika, iż oskarżeni wiedząc o ukrywanej nadwyżce oleju

napędowego w magazynie MPS poświadczali nieprawdę co do jego ilości oraz

upozorowali dokonanie fikcyjnego zakupu paliwa, przedkładając służbie finansowej

NSE PKW fikcyjne rachunki mające potwierdzić jego zakup, co stwarzało

możliwość nieuprawnionego wykorzystania wskazanych materiałów MPS do celów

pozasłużbowych. W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie wyroku i przekazanie

sprawy Wojskowemu Sądowi Garnizonowemu do ponownego rozpoznania.

Wojskowy Sąd Okręgowy w P. wyrokiem z dnia 28 lutego 2013 r., uznając

apelację prokuratora za oczywiście bezzasadną, utrzymał w mocy zaskarżony

wyrok.

Od tego wyroku kasację na niekorzyść oskarżonych wniósł prokurator.

W kasacji zarzucił rażące, a przy tym mające istotny wpływ na treść wyroku

naruszenie prawa procesowego, a to art. 7 k.p.k. i art. 433§2 k.p.k. i art. 457§3

k.p.k. polegające na pozornym – bo odbiegającym od rzetelnej oceny dowodów-

ustosunkowaniu się do podniesionych w apelacji zarzutów oraz zaprezentowanie

sposobu oceny argumentów podniesionych w apelacji, a przemawiających za

popełnieniem przez oskarżonych zarzucanych im czynów, w sposób naruszający

granice sędziowskiej swobody oraz nieuwzględniający zasad prawidłowego

rozumowania, wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, z pominięciem części

ustalonych w sprawie okoliczności, bądź nawet wbrew poczynionym ustaleniom, a

w konsekwencji wysnucie błędnego wniosku, iż ” Sąd odwoławczy nie miał innego

wyjścia, niż uznanie tak alogicznej i oderwanej od dostępnych w sprawie dowodów

8

apelacji prokuratora za oczywiście, bezspornie i ponad wszelką wątpliwość

bezzasadną”. W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i

przekazanie sprawy Wojskowemu Sądowi Okręgowemu do ponownego

rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Na sądzie odwoławczym ciąży określony przepisami art. 433§2 oraz art.

457§3 k.p.k. obowiązek rozważenia wszystkich zarzutów podniesionych w środku

odwoławczym i podania w związku z tym w uzasadnieniu, dlaczego zarzuty apelacji

uznał za zasadne lub za niezasadne, co oznacza, że sąd odwoławczy jest

zobowiązany nie tylko do niepomijania żadnego z zarzutów, ale także do rzetelnego

ustosunkowania się przez odpowiednie argumentacje do każdego z tych zarzutów.

W kasacji, powołując się na wskazane podstawy prawne, zarzucono Sądowi

odwoławczemu uchybienie obowiązkowi rzetelnego odniesienia się do zarzutów

apelacji i argumentacji prawno-faktycznej wspierającej te zarzuty, zawartej w

uzasadnieniu środka odwoławczego. Szczegółowa analiza zarzutu kasacji

upoważnia, zdaniem Sądu Najwyższego, do uznania jej trafności. Na wstępie

rozważań kasacyjnych wskazać należało, że apelacja zarzucała rozstrzygnięciu

Sądu pierwszej instancji uchybienie procesowe w postaci błędnego ustalenia

faktycznego o dokonywaniu przez oskarżonych zakupów oleju napędowego na

lokalnych stacjach paliw na trenie Bośni i Hercegowiny, poza terminami dostaw

tego paliwa wynikającymi z porozumienia polsko – portugalskiego i dostarczaniu

tego produktu do magazynu kontyngentu wojsk polskich, przy użyciu innych

pojazdów niż specjalistyczne - przystosowane do transportu oleju napędowego.

Ustalenie to zdaniem autora apelacji dokonane zostało jedynie na podstawie części

materiału dowodowego, bez uwzględnienia całości zebranych dowodów i

powiązania ich z pozostałymi osobowymi i rzeczowymi źródłami dowodowymi, w

szczególności zeznaniami świadków: […] oraz zabezpieczonymi rozkazami

wyjazdów pojazdów cystern.

Analiza uzasadnienia orzeczenia Sądu odwoławczego prowadzi do

stwierdzenia, że Sąd ten zamiast rzeczowego odniesienia się do tak

sformułowanego zarzutu apelacji, skupił się w znacznej części uzasadnienia

9

wyroku, zresztą zupełnie niepotrzebnie, na matematycznych wyliczeniach

dotyczących możliwości załadowania beczek z olejem napędowym na inne, poza

cysternami, samochody służbowe i przewiezienia tego paliwa do magazynów, nie

mając do czynienia tych wyliczeń, co słusznie wskazano w kasacji, wszystkich

niezbędnych przesłanek oraz na sposobie transportowania beczek już na terenie

bazy, o którym zresztą oskarżony G. R. nie wyjaśniał, gdy tymczasem prokurator w

swojej apelacji nie podnosił w ogóle kwestii technicznych związanych z

ładownością samochodów służbowych, a jedynie starał się wykazać sprzeczności

relacji oskarżonych o takich działaniach z zasadami logiki, doświadczenia

życiowego i wnioskami, które można wywieść z relacji świadków

wyszczególnionych w uzasadnieniu apelacji. Skarżący w apelacji wskazał,

odwołując się do źródeł dowodowych, że w sytuacji gdy istniała możliwość

zamawiania różnej ilości oleju napędowego od kontyngentu wojsk portugalskich, a

więc niekoniecznie całej cysterny, za cenę znacznie niższą niż na stacjach

lokalnych, dostawy były rytmiczne, w bazie polskiego kontyngentu stały puste

samochody specjalistyczne do przewozu oleju napędowego, za wręcz naiwne

należało uznać wyjaśnienia oskarżonych o dokonywaniu zakupów oleju

napędowego na lokalnych stacjach paliw na terenie Bośni i Hercegowiny i

przewożeniu tego paliwa do magazynu innymi samochodami niż cysterny.

Dokonując takiej oceny relacji oskarżonych nie można było - zdaniem wnoszącego

apelację - pominąć również koniecznego do poniesienia wysiłku przy tankowaniu

beczek i ich transportowaniu do magazynów oraz tego, że żaden ze świadków nie

relacjonował aby uczestniczył w takich działaniach bądź widział taki sposób

transportowania oleju napędowego do magazynu. Do tej argumentacji Sąd

odwoławczy wprost się nie odniósł. Nie stanowiła również odpowiedzi na zarzuty

apelacji próba obarczenia prokuratora winą za niezabezpieczenie dokumentacji

dotyczącej wyjazdów i powrotów do bazy innych samochodów służbowych poza

cysternami. W tym kontekście należało podnieść, że trudno jest uznać aby

niemożliwość skorzystania z tego dowodu była zawiniona przez prokuratora, jeżeli

zważy się fazę postępowania karnego, w której pojawiła się relacja oskarżonego

G. R. o innym, niż przy użyciu taboru specjalistycznego, sposobie dostarczania

oleju napędowego do magazynu, podstawy i okoliczności złożenia wniosku

10

dowodowego o dostarczenie tej dokumentacji oraz istnienie realnej możliwości

uzyskania tego dowodu. Zamiast czynienia uwag co do sprawności postępowania

przygotowawczego Sąd odwoławczy powinien te okoliczności rozważyć w ramach

analizy wiarygodności relacji oskarżonego G. R. Na taką właśnie błędność

rozumowania Sądu odwoławczego trafnie wskazał autor kasacji. Trudno również

uznać za przekonujące wywody Sądu odwoławczego, w których brak w akcie

oskarżenia zarzutu przywłaszczenia określonych pieniędzy , mimo postawienia

zarzutu oszustwa, uznaje za argument przemawiający za nielogicznością

rozumowania autora apelacji, gdy pojawiające się w tej argumentacji stwierdzenie o

ilości paliwa znajdującego się w zbiornikach paliwowych na terenie bazy, może nie

być, jak wskazują okoliczności sprawy, stwierdzeniem pewnym. Trudno również

uznać aby wywód Sądu odwoławczego, w zakresie kwestionowanego w apelacji

poglądu Sądu pierwszej instancji o konieczności zakupów oleju napędowego na

stacjach lokalnych, sprowadzający się do stwierdzenia, że konieczność ta została

potwierdzono faktem akceptacji rachunków przez odpowiednie służby jednostki,

był uznany za pełne odniesienie do tego zarzutu apelacji, w sytuacji gdy służby te

tak naprawdę nie weryfikowały ustnych oświadczeń oskarżonego G. R. o potrzebie

zakupu, pozostając w zaufaniu do jego oświadczeń i nie znały rzeczywistego

stanu ilości oleju napędowego znajdującego się w magazynie jednostki. O braku

właściwej kontroli zakupu paliw zeznawał świadek W. P. W tym kontekście

wskazać nadto należało, że podnoszone przez Sąd odwoławczy okoliczności

dotyczące konieczności prowadzenia przez wojsko polskie długotrwałych operacji

wojskowych w Bośni i Hercegowinie oraz zaopatrywania w olej napędowy wojsk

innych kontyngentów jako przemawiające za dokonywaniem nadzwyczajnych

zakupów oleju napędowego na lokalnych stacjach paliw, mogą prowadzić do

sformułowania wniosków przeciwnych, a więc potrzeby planowania działań

logistycznych w zakresie zabezpieczenia niezbędnych ilości oleju napędowego dla

wykonania obowiązków ciążących na polskim kontyngencie wojskowym z

wykorzystaniem istniejącego polsko – portugalskiego porozumienia o dostawach

oleju napędowego. Także wywód Sądu odwoławczego co do zarzutu apelacji o

niemożności uznania, że rachunki dotyczące zakupu oleju napędowego

potwierdzają rzeczywiste zakupienie oleju napędowego na lokalnych stacjach i

11

jego dostarczenie do magazynu wojsk polskich, przy uwzględnieniu, iż zeznania

świadków obywateli Bośni i Hercegowiny odnoszące się do tej okoliczności są

ascetyczne, istnieją wątpliwości co do pewności jednej z przesłanek argumentacji

Sądu odwoławczego ( ilości paliwa w zbiornikach), argumentacja odwoławcza nie

została odniesiona do innych dowodów w sprawie o wymowie niekorzystnej dla

oskarżonych i rozważona w płaszczyźnie zasad doświadczenia życiowego, nie

może być uznany za pełne odniesienie się do twierdzeń apelującego.

Wskazane uchybienia miały zdaniem Sądu Najwyższego charakter rażący i

mogły wywrzeć istotny wpływ na treść orzeczenia Sądu odwoławczego o

utrzymaniu w mocy wyroku Sądu pierwszej instancji. Z tego powodu orzeczenie

Sądu odwoławczego należało uchylić i sprawę przekazać temu Sądowi do

ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym, w trakcie którego

powinien dokonać rzetelnej, pozbawionej emocji, analizy zarzutu apelacji i

przedstawić właściwą argumentację faktyczno-prawną wniosków wypływających z

tej analizy.

Z tych względów orzeczono jak na wstępie.