V KK 106/13

Sygn. akt V KK 106/13

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 25 czerwca 2013 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Dorota Rysińska (przewodniczący)

SSN Zbigniew Puszkarski (sprawozdawca)

SSN Włodzimierz Wróbel

Protokolant Anna Kowal

w sprawie A. B.

skazanego z art. 86 § 1 kw

po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.

w dniu 25 czerwca 2013 r.,

kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść obwinionego

od wyroku Sądu Okręgowego w K.

z dnia 7 lutego 2013 r.,

utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w K.

z dnia 19 listopada 2012 r.,

uchyla zaskarżony wyrok oraz poprzedzający go wyrok Sądu

Rejonowego w K. i na podstawie art. 45 § 1 k.w. w zw. z art. 5 § 1

pkt 4 k.p.s.w. w zw. z art. 537 § 2 k.p.k. postępowanie umarza, a

kosztami procesu obciąż Skarb Państwa.

2

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy w K. wyrokiem z dnia 19 listopada 2012 r., uznał A. B. za

winnego tego, że w dniu 25 stycznia 2011 r. w miejscowości W. kierując

samochodem ciężarowym marki ICBKMV 3190 wraz z przyczepą, spowodował

zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym w ten sposób, iż podczas wymijania

uderzył w stojący na poboczu samochód osobowy marki Ford, który zjechał na

pobocze celem przepuszczenia pojazdu ciężarowego, tj. wykroczenia z art. 86 § 1

k.w. i za to na podstawie tego przepisu oraz art. 24 § 1 i 3 k.w. wymierzył mu karę

grzywny w kwocie 400 zł. Nadto obciążył go wydatkami postępowania w kwocie

1317,70 zł oraz opłatą w kwocie 40 zł.

Apelację od tego wyroku wniósł obrońca obwinionego, podnosząc zarzuty

obrazy przepisów postępowania (art. 8 k.p.w. w zw. z art. 5 § 1 i 2 k.p.k.; art. 8

k.p.w. w zw. z art. 7 k.p.k.), mającej wpływ na treść orzeczenia oraz obrazy

przepisu prawa materialnego (art. 86 § 1 k.w.). Postulował zmianę zaskarżonego

wyroku i uniewinnienie obwinionego od popełnienia zarzucanego mu czynu, jak też

o zasądzenie na jego rzecz kosztów sądowych.

Orzekający w instancji odwoławczej Sąd Okręgowy w K. wyrokiem z dnia 7

lutego 2013 r., utrzymał w mocy zaskarżony wyrok, zasądził od obwinionego na

rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze w kwocie 50 zł

oraz opłatę w kwocie 40 zł.

Kasację od prawomocnego wyroku Sądu odwoławczego wniósł Prokurator

Generalny. Na podstawie art. 110 k.p.s.w. zaskarżył wyrok w całości na korzyść

obwinionego A. B., zarzucając „rażące i stanowiące bezwzględną przyczynę

odwoławczą naruszenie przepisów prawa – art. 45 § 1 k.w. w zw. z art. 5 § 1 pkt 4

k.p.s.w., polegające na wydaniu orzeczenia o utrzymaniu w mocy wyroku sądu I

instancji, pomimo istnienia w dacie orzekania negatywnej przesłanki procesowej w

postaci przedawnienia karalności wykroczenia – co stanowi bezwzględną

przyczynę odwoławczą wskazaną w art. 104 § 1 pkt 7 k.p.s.w.”

W konkluzji wystąpił o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz wyroku Sądu I

instancji i umorzenie postępowania na podstawie art. 45 § 1 k.w. w zw. z art. 5 § 1

pkt 4 k.p.s.w. w zw. z art. 537 § 2 k.p.k.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

3

Kasacja jest w oczywistym stopniu zasadna, a wobec wniesienia jej na

korzyść obwinionego, została uwzględniona w całości na posiedzeniu bez udziału

stron (art. 535 § 5 k.p.k. w zw. z art. 112 k.p.s.w.).

Nie ulega wątpliwości, że organ prowadzący postępowanie ma obowiązek

baczenia, czy w sprawie nie zachodzi któraś z tzw. ujemnych przesłanek

procesowych, w odniesieniu do wykroczeń ujętych w art. 5 § 1 k.p.s.w. W

rozpatrywanej sprawie Sąd Okręgowy w K. nie dopełnił tego obowiązku, bowiem

utrzymując w mocy wyrok Sądu I instancji pominął, że przed datą wyrokowania w

instancji odwoławczej doszło do przedawnienia karalności zarzucanego A. B.

wykroczenia. Można dodać, że zagadnienia najwyraźniej nie dostrzegł też obecny

na rozprawie apelacyjnej obrońca obwinionego, który w swoim wystąpieniu nie

wspomniał o potrzebie rozważenia kwestii przedawnienia (protokół rozprawy k.

158).

Zgodnie z art. 45 § 1 k.w. karalność wykroczenia ustaje, jeżeli od czasu jego

popełnienia upłynął rok, a jeżeli w tym okresie wszczęto postępowanie, następuje

to z upływem 2 lat od popełnienia czynu. Jak to zauważono w kasacji,

postępowanie w sprawie o wykroczenie popełnione przez A. B. 25 stycznia 2011 r.,

zostało wszczęte w dniu 17 marca 2011 r. (zarządzenie k. 18), tj. przed upływem

podstawowego, rocznego okresu przedawnienia karalności wykroczenia, co

skutkowało, że karalność wykroczenia ustawała z upływem 2 lat od jego

popełnienia, który to okres kończył się 25 stycznia 2013 r. Widać więc, że w dacie

wyrokowania przez Sąd I instancji negatywna przesłanka procesowa w postaci

przedawnienia karalności wykroczenia nie istniała, jednak przesłanka ta

zaktualizowała się przed wydaniem wyroku przez Sąd odwoławczy. W takim

wypadku, przy uznaniu, że uniewinnienie obwinionego nie może mieć miejsca,

powinnością tego Sądu, wynikającą z art. 104 § 1 pkt 7 oraz § 1a k.p.s.w., było

uchylenie zaskarżonego wyroku i umorzenie postępowania wobec obwinionego.

W celu usunięcia zaistniałego uchybienia należało postąpić zgodnie z

zawartym w kasacji wnioskiem, tj. uchylić zaskarżone orzeczenie Sądu

odwoławczego oraz poprzedzające je orzeczenie Sądu I instancji i umorzyć wobec

A. B. postępowanie o czyn z art. 86 § 1 k.w. Orzeczenie o kosztach procesu

znajduje oparcie w przepisach art. 632 pkt 2 k.p.k. oraz art. 119 k.p.s.w.

4

Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w wyroku.