V KK 109/13

Sygn. akt V KK 109/13

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 25 czerwca 2013 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Dorota Rysińska (przewodniczący)

SSN Zbigniew Puszkarski

SSN Włodzimierz Wróbel (sprawozdawca)

Protokolant Anna Kowal

w sprawie D. C.

skazanego z art. 270 § 1 kk

po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu

w dniu 25 czerwca 2013 r.,

kasacji, wniesionej przez obrońcę

od wyroku Sądu Okręgowego w Z. z dnia 16 października 2012 r., zmieniającego

wyrok Sądu Rejonowego w Z.

z dnia 20 czerwca 2012 r.,

1) uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi

Okręgowemu w Z. do ponownego rozpoznania,

2) kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciąża

Skarb Państwa.

UZASADNIENIE

2

Wyrokiem z dnia 20 czerwca 2012 r.) Sąd Rejonowy w Z. uznał D. C.

winnym występku z art. 235 k.k. w zw. z art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i

wymierzył mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności. Orzeczenie to zostało

zmienione wyrokiem Sądu Okręgowego w Z. z dnia 16 października 2012 r. w ten

sposób, że z opisu i kwalifikacji prawnej przypisanego czynu wyeliminowano art.

235 i art. 11 § 2 k.k. , a z podstawy wymiaru kary konsekwentnie art. 11 § 3 k.k. W

pozostałej części wyrok utrzymano w mocy.

Skarżący temu prawomocnemu wyrokowi zarzucił rażące naruszenie

przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na treść orzeczenia: art. 6

k.p.k. w zw. z art. 139 § 1 k.p.k. i art. 450 § 3 k.p.k., polegające na rozpoznaniu

sprawy podczas nieobecności oskarżonego, który nie został prawidłowo

zawiadomiony o terminie rozprawy, co naruszało jego prawo do obrony. Wskazał,

że wyrok Sądu Okręgowego Wydział VII Karny Odwoławczy w Z. z dnia 16

października 2012 r. zapadł po rozpoznaniu sprawy podczas nieobecności D. C., a

przy obecności jego obrońcy. W okresie od dnia 27 września 2012 r. do dnia 6

listopada 2012 r. skazany był tymczasowo aresztowany w związku z inną sprawą, o

którym to fakcie informacji nie posiadał ani Sąd rozpoznający sprawę, ani obrońca

oskarżonego. D. C. został zawiadomiony o terminie rozprawy zgodnie z art. 133 § 2

k.p.k., w związku z czym po upływie ustawowego terminu zawiadomienie zostało,

na podstawie art. 139 § 1 k.p.k. uznane za prawidłowo doręczone.

Podnosząc powyższy zarzut, skarżący wniósł o uchylenie orzeczenia Sądu

II instancji z dnia 16 października 2012 r. i przekazanie sprawy do ponownego

rozpoznania przez Sąd Okręgowy w Z.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasacja obrońcy skazanego, tak w zakresie podniesionego zarzutu

naruszenia art. 450 § 3 k.p.k. jak i wniosku końcowego okazała się oczywiście

zasadna, co uprawniało Sąd Najwyższy, wobec kierunku zaskarżenia na korzyść,

do jej uwzględnienia na posiedzeniu bez udziału stron w trybie art. 535 § 5 k.p.k.

Słusznie obrońca skazanego zauważa, że D. C. nie został prawidłowo

powiadomiony o terminie rozprawy apelacyjnej, w wyniku czego doszło do rażącej

obrazy przepisu art. 450 § 3 k.p.k., która mogła mieć istotny wpływ na treść

orzeczenia. Z uzasadnienia kasacji bowiem wynika, że obrońca skazanego jako

3

konsekwencję naruszenia tego przepisu wskazuje naruszenie prawa oskarżonego

do obrony.

Z akt sprawy wynika, że D. C. był w okresie od dnia 27 września 2012 r. do

dnia 6 listopada 2012 r. tymczasowo aresztowany w innej sprawie. Zawiadomienie

o terminie rozprawy odwoławczej zostało oskarżonemu wysłane na adres

zamieszkania i nie zostało doręczone. W dniu 26 września 2012 r. powtórnie

awizowano przesyłkę, ale dzień później tj. 27 września 2012 r. D. C. został

tymczasowo aresztowany. Należy przyjąć, że do uznania przesyłki za doręczoną w

trybie określonym w art. w art. 133 § 2 k.p.k. w całym okresie awizowania tej

przesyłki musi zachodzić faktyczna możliwość jej odebrania przez adresata, w tym

przypadku przez oskarżonego. Warunek ten nie jest spełniony, jeżeli doszło do

tymczasowego aresztowania oskarżonego przed upływem 7 dni od daty

ponownego awizowania przesyłki, tak jak to miało miejsce w sprawie będącej

przedmiotem rozpoznania przez Sąd Najwyższy. W takim przypadku warunkiem

skutecznego doręczenia przesyłki jest spełnienie warunków określonych w art. 134

§ 2 k.p.k., a wiec jej przekazanie oskarżonemu za pośrednictwem administracji

odpowiedniego zakładu w którym został osadzony.

Ponieważ tak się nie stało, zasadnym jest zarzut naruszenia art. 450 § 3

k.p.k., bowiem została przeprowadzona rozprawa apelacyjna, pomimo braku

prawidłowego zawiadomienia oskarżonego o jej terminie. Z treści natomiast art. 450

§ 3 k.p.k. w powiązaniu z normą art. 117 § 2 k.p.k. w sposób jednoznaczny wynika,

iż tylko niestawiennictwo należycie zawiadomionego oskarżonego o terminie

rozprawy odwoławczej nie tamuje rozpoznania sprawy. Na ocenę zasadności

zarzutu zawartego w kasacji obrońcy nie może mieć wpływu fakt, że okoliczności

wyżej wskazane nie były znane Sądowi odwoławczemu w chwili orzekania.

Wskazane wyżej uchybienie mogło mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia

Sądu odwoławczego, szczególnie że ograniczało oskarżonego w prawie do obrony,

chociażby poprzez uniemożliwienie mu złożenia wniosku o doprowadzenie na

rozprawę odwoławczą w trybie art. 451 k.p.k., czy też składanie wyjaśnień,

oświadczeń i wniosków, zgodnie z treścią art. 453 § 2 k.p.k.

Z powyższych względów Sąd Najwyższy uznał wniesioną na korzyść skazanego D.

C. kasację za oczywiście zasadną i orzekając na podstawie art. 535 § 5 k.p.k. i art.

4

537 § 2 k.p.k. uwzględnił ją na posiedzeniu poprzez uchylenie wyroku i przekazanie

sprawy Sądowi Okręgowemu w Z. do ponownego rozpoznania.