V KK 110/13

Sygn. akt V KK 110/13

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 25 czerwca 2013 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Dorota Rysińska (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Zbigniew Puszkarski

SSN Włodzimierz Wróbel

Protokolant Anna Kowal

w sprawie L. B.

skazanego z art. 178a § 2 k.k.

po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu, odbytym w trybie art. 535 § 5 k.p.k.

w dniu 25 czerwca 2013 r.,

kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego od wyroku Sądu Rejonowego w

S. z dnia 29 września 2009 r.,

uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego

rozpoznania Sądowi Rejonowemu w G.

UZASADNIENIE

Prokurator Generalny zaskarżył kasacją, wniesioną na korzyść L. B. w trybie

art. 521 § 1 k.p.k., prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w S. z dnia 29 września

2009 r. Wyrokowi temu zarzucił „rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku

naruszenie przepisu prawa karnego procesowego – art. 343 § 7 i 6 k.p.k. w zw. z

art. 335 § 1 k.p.k., polegające na uwzględnieniu wniosku prokuratora o skazanie L.

2

B. bez przeprowadzenia rozprawy i wydanie wyroku zgodnie z wnioskiem pomimo,

że pozostawał on w sprzeczności z dokonanymi uprzednio z oskarżonym

uzgodnieniami, co doprowadziło do orzeczenia nieuzgodnionej z oskarżonym kary

5 miesięcy ograniczenia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania”.

Na tej podstawie Prokurator Generalny wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i

przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Poddany analizie przebieg przeprowadzonego w sprawie postępowania, w

konfrontacji z treścią kończącego je rozstrzygnięcia, potwierdza oczywistą

zasadność podniesionego w kasacji zarzutu.

Z materiału dowodowego wynika, że orzekający w trybie art. 343 § 6 k.p.k.

Sąd Rejonowy, wydał wyrok skazujący oskarżonego L. B. za przestępstwo

określone w art. 178a § 2 k.k. i wymierzył mu karę 5 miesięcy ograniczenia

wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na rzecz

gminy D. w wymiarze 30 godzin w stosunku miesięcznym, oraz orzekł wobec niego

środek karny zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres

roku. Wymierzenia takiej właśnie kary żądał prokurator we wniosku dołączonym do

aktu oskarżenia na podstawie art. 335 § 1 k.p.k.

Rzecz jednak w tym, że prokurator nie miał podstaw do umieszczenia we

wspomnianym wniosku opisanego żądania co do kary, ponieważ z oskarżonym

uzgodnił wymierzenie mu kary ograniczenia wolności nie w sposób bezwzględny, a

z warunkowym zawieszeniem jej wykonania (k. 19). Co za tym idzie, Sąd Rejonowy

nie mógł uwzględnić tak sformułowanego wniosku. Istota omawianego trybu

konsensualnego sprowadza się bowiem do tego, że wyrok sądu, wydany na

posiedzeniu bez prowadzenia postępowania dowodowego, ma w założeniu

opiewać na taką właśnie karę, jaką uzgodnili prokurator i oskarżony.

Oczywiście, sąd obowiązany jest dokonać kontroli złożonego na podstawie

art. 335 § 1 k.p.k. wniosku, także pod kątem jego zgodności z treścią faktycznie

zawartego porozumienia. To bowiem kara przewidziana w tym porozumieniu

stanowi element oceny zasadności wniosku. Akceptacja więc przez sąd kary

zgodnej z zawartym porozumieniem, lecz rozbieżnej z treścią złożonego wniosku,

nie pozwala na podzielenie jego zasadności. Analogicznie też, akceptacja kary

3

wnioskowanej, jednak innej niż uzgodniona nie oznacza, że istnieją podstawy do

uwzględnienia tegoż (rozbieżnego wszak z uzgodnieniami) wniosku. W każdej

natomiast z tych sytuacji, sąd ma możliwość zweryfikowania, na posiedzeniu

przeprowadzonym w trybie art. 343 § 5 k.p.k., czy to treści wniosku, czy to

stanowiska prokuratora i oskarżonego, co może otworzyć drogę do uwzględnienia

wniosku i wydania wyroku skazującego, orzekającego uzgodnioną (po ewentualnej

modyfikacji stanowisk) karę. W przeciwnym wypadku, jak stanowi przepis art. 343 §

7 k.p.k., sprawa powinna zostać rozpoznana na zasadach ogólnych.

Sąd Rejonowy zaniechał przeprowadzenia tych czynności na posiedzeniu

przeprowadzonym w dniu 29 września 2009 r. i uwzględnił wadliwie sformułowany

wniosek prokuratora. Wydany w tych warunkach, zgodny z tym wnioskiem wyrok

skazujący, bez żadnej zatem wątpliwości obraża wymienione w zarzucie kasacji

przepisy prawa procesowego. Nie ma też żadnej wątpliwości co do tego, że

omówione naruszenia prawa miały istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku,

skoro w efekcie doszło do wymierzenia L. B. nieuzgodnionej z nim, surowszej – bo

bezwzględnej – kary ograniczenia wolności. Tak wydany wyrok musiał zatem

podlegać uchyleniu.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd Rejonowy w G.. – aktualnie

właściwy (w myśl rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 5 października

2012 r. w sprawie zniesienia niektórych sądów rejonowych) – będzie związany

zapatrywaniami prawnymi, prezentowanymi powyżej (art. 518 w zw. z art. 442 § 3

k.p.k.). Ponownie zatem zbada zasadność złożonego na podstawie art. 335 § 1

k.p.k. wniosku i podejmie próbę jego weryfikacji. Jej fiasko będzie oznaczało

konieczność rozpoznania sprawy na rozprawie.

Z tych wszystkich powodów uznając, że skarga podlega uwzględnieniu w

trybie określonym przepisem art. 535 § 5 k.p.k., Sąd Najwyższy orzekł, jak w

wyroku.