V KK 154/13

Sygn. akt V KK 154/13

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 4 lipca 2013 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Tomasz Grzegorczyk (przewodniczący)

SSN Józef Dołhy (sprawozdawca)

SSN Małgorzata Gierszon

Protokolant Anna Kowal

w sprawie K. W.

skazanego z art. 278 § 1 k.k.

po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu, w trybie art. 535 § 5 k.p.k.,

w dniu 4 lipca 2013 r.,

kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść skazanego,

od wyroku Sądu Rejonowego w G.

z dnia 5 października 2012 r., sygn. akt II K […],

uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje do ponownego

rozpoznania Sądowi Rejonowemu w G.

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy w G., wyrokiem zaocznym z dnia 5 października 2012 r. uznał

K. W. za winnego popełnienia przestępstwa z art. 278 § 1 k.k., polegającego na

tym, że w okresie od 19 czerwca 2012 r., godz. 20.00, do 20 czerwca 2012 r., godz.

23.25, w G. z terenu niezabezpieczonej posesji nr 45 zabrał w celu

2

przywłaszczenia cudzą rzecz ruchomą w postaci: przyczepki samochodowej marki

Świdnik Trade rok produkcji 2009 o nr rej. […], wartości 600 zł na szkodę P. M.

oraz silnik od samochodu marki VW Golf III TDI ze skrzynią biegów wartości 2.500

zł, silnik od samochodu VW Golf wartości 2.000 zł, felgi samochodowej rozmiar 16

cali od samochodu marki VW Golf wartości 50 zł, czterech felg samochodowych

rozmiaru 17 cali z oponami „Dunlop" od samochodu marki BMW wartości 2.000 zł

na szkodę T. K., przy czym łączna wartość skradzionego mienia wynosi 6.800 zł, i

za to na podstawie art. 278 § 1 k.k. wymierzył mu karę 1 (jednego) roku

pozbawienia wolności.

Powyższy wyrok uprawomocnił się w postępowaniu przed sądem pierwszej

instancji w dniu 3 listopada 2012 r.

Od tego wyroku kasację na korzyść oskarżonego wniósł Prokurator

Generalny.

Zaskarżając wyrok w całości, zarzucił rażące i mogące mieć istotny wpływ na

treść rozstrzygnięcia naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 6 k.p.k., art.

139 § 1 k.p.k. i art. 479 § 1 k.p.k., polegające na błędnym uznaniu, że awizowane i

niepodjęte w terminie wezwanie do stawiennictwa na rozprawę, wysłane na adres

zamieszkania oskarżonego oraz na adres stałego zameldowania - zostało mu

doręczone i, że zaistniały warunki do rozpoznania sprawy pod nieobecność

oskarżonego, a następnie wydania wyroku zaocznego, w sytuacji gdy oskarżony

przebywał w tym czasie w zakładzie karnym, co w konsekwencji pozbawiło go

prawa do obrony.

W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie

sprawy Sądowi Rejonowemu w G. do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasacja jest zasadna w stopniu oczywistym.

Autor kasacji trafnie wywodzi, że analiza materiałów sprawy wskazuje

jednoznacznie, iż Sąd Rejonowy w G. przeprowadził w dniu 5 października 2012 r.

rozprawę pod nieobecność oskarżonego i wydał wyrok zaoczny w warunkach

niepowiadomienia oskarżonego o terminie rozprawy, uznając, że nie podjęte,

dwukrotnie awizowane wezwania należało uznać za prawidłowo doręczone.

3

Tymczasem w sprawie bezsporne jest to, że K. W. od dnia 8 września 2012

r. przebywa w Zakładzie Karnym w R. (pismo Dyrektora ZK w R. z dnia 7 marca

2013 r.). W realiach sprawy jest zatem niewątpliwe, że oskarżony był pozbawiony

wolności w czasie, kiedy upływały terminy odbioru wezwań na rozprawę i w istocie

oskarżony nie miał możliwości dopełnienia obowiązku określonego w art. 139 § 1

k.p.k. Wprawdzie okoliczność powyższa nie była znana Sądowi Rejonowemu,

jednakże uznanie pisma za prawidłowo doręczone nie zależy od stanu wiedzy

organu wysyłającego pismo, może więc dojść do naruszenia przepisu art. 139 § 1

k.p.k. także bez uchybienia ze strony Sądu (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia

11 października 2005 r., III KK 111/05, R-OSNKW 2005, poz. 1820; wyrok z dnia 28

czerwca 2006 r., II KK 51/06, R-OSNKW 2006, poz. 1278; wyrok z dnia 12 stycznia

2006 r., III KK 317/05, R-OSNKW 2006, poz. 144).

W zaistniałej sytuacji procesowej brak było zatem podstawowych przesłanek

do przeprowadzenia rozprawy pod nieobecność oskarżonego i do wydania wyroku

zaocznego. Zgodnie z dyspozycją art. 479 § 1 k.p.k. sąd może prowadzić rozprawę

w trybie uproszczonym pod nieobecność skarżonego jedynie wtedy, gdy nie stawił

się on na rozprawę mimo doręczenia mu wezwania oraz nie usprawiedliwił

niestawiennictwa i nie wnosił o odroczenie rozprawy (art. 480 k.p.k.). Jest więc

oczywiste, ze nie można prowadzić rozprawy, gdy oskarżonemu nie doręczono

skutecznie wezwania na termin rozprawy lub gdy obiektywnie nie miał możliwości

odbioru takiego wezwania.

W świetle powyższego kasacja zasadnie zarzuca, że w postępowaniu przed

Sądem Rejonowym w G. doszło do rażącego i mającego istotny wpływ na treść

wyroku naruszenia art. 6 k.p.k., art. 139 § 1 k.p.k. i art. 479 § 1 k.p.k.,

,polegającego na rozpoznaniu sprawy pod nieobecność oskarżonego i wydaniu

wyroku zaocznego w sytuacji, gdy nie był on prawidłowo powiadomiony o

rozprawie, co w oczywisty sposób naruszyło jego prawo do osobistego

uczestniczenia w rozprawie i podjęcia obrony.

Z powyższych względów, podzielając zarzut i wniosek końcowy kasacji,

należało uchylić zaskarżony wyrok zaoczny i przekazać sprawę do ponownego

rozpoznania Sądowi Rejonowemu w G.

4