Lexeva to wyłącznie wyszukiwarka aktów prawnych. Nie udzielamy porad prawnych i nie oceniamy spraw. Czym Lexeva nie jest

Sąd Najwyższy Wyrok · 18 lipca 2013 r.

III KK 78/13

Wydział III

Przepisy powołane w orzeczeniu

Treść orzeczenia

Sygn. akt III KK 78/13

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 18 lipca 2013 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Józef Dołhy (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Michał Laskowski

SSN Andrzej Ryński

Protokolant Jolanta Włostowska

przy udziale prokuratora Prokuratury Generalnej Małgorzaty Wilkosz Śliwy,

w sprawie J. B.

skazanego z art. 178a § 4 kk i in. kk

po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie

w dniu 18 lipca 2013 r.,

kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na niekorzyść skazanego,

od wyroku Sądu Rejonowego w O.

z dnia 6 grudnia 2012 r.,

uchyla zaskarżony wyrok w części dotyczącej orzeczenia o

karze za przestępstwo z art. 178a § 4 k.k. (pkt III wyroku) i sprawę

w tym zakresie przekazuje do ponownego rozpoznania Sądowi

Rejonowemu w O.

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy, wyrokiem z dnia 6 grudnia 2012 r., uznał J. B. za winnego

popełnienia przestępstw:

2

1) z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 197 § 1 k.k. w zb. z art. 157 § 2 k.k. w zw. z art.

11 § 2 k.k., i za to na podstawie art. 14 § 1 k.k. w zw. z art. 197 §1 k.k. w zw. z

art. 11 § 3 k.k. wymierzył mu karę 2 lat pozbawienia wolności;

2) z art. 207 § 1 k.k., i za to wymierzył mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności;

3) z art. 178a § 4 k.k., i za to wymierzył mu karę 3 miesięcy pozbawienia

wolności;

jako karę łączną wymierzył oskarżonemu karę 2 lat pozbawienia wolności, na

podstawie art. 69 § 1 i 2 k.k. i art. 70 § 1 pkt 1 k.k. i art. 73 § 1 k.k. wykonanie

orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres próby

4 lat, oddał oskarżonego w tym okresie pod dozór kuratora; na podstawie art. 71 §

1 k.k. i art. 63 § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonego grzywnę w liczbie 165 stawek

dziennych o wysokości jednej stawki dziennej w kwocie 20 zł, zaliczając na jej

poczet okres rzeczywistego pozbawienia wolności od dnia 5 sierpnia 2011 r. do

dnia 13 stycznia 2012 r., uznając jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności

za równoważny grzywnie w liczbie 2 stawek dziennych o wysokości jednej stawki w

kwocie 20 zł i uznał grzywnę za wykonaną w liczbie 162 stawek dziennych, nadto

nałożył obowiązki z art. 72 § 1 pkt 5 i 7a k.k.

Wyrok ten uprawomocnił się w pierwszej instancji w dniu 27 grudnia 2012 r.

Od tego wyroku kasację na niekorzyść skazanego wniósł w dniu 8 marca

2013 r. Prokurator Generalny. Zaskarżając wyrok w części dotyczącej orzeczenia o

karze, zarzucił rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisu

prawa karnego materialnego, a mianowicie art. 42 § 2 k.k. polegające na

zaniechaniu orzeczenia wobec oskarżonego na podstawie przywołanego przepisu

obligatoryjnego zakazu prowadzenia pojazdów. W konkluzji skarżący wniósł o

uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy w tym zakresie do

ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kasacja jest zasadna.

W wypadku skazania za przestępstwo określone w art. 178a § 4 k.k.,

obligatoryjne jest orzeczenie wobec oskarżonego zakazu prowadzenia wszelkich

pojazdów mechanicznych lub pojazdów określonego rodzaju na podstawie art. 42 §

2 k.k. Oczywiste jest zatem, że Sąd Rejonowy nie orzekając wobec J. B., któremu

3

w wyroku przypisano popełnienie czynu z art. 178a § 4 k.k., środka karnego w

postaci zakazu prowadzenia pojazdów, rażąco naruszył przepis art. 42 § 2 k.k.

Wskazane w zarzucie kasacji naruszenie przepisu prawa materialnego miało

oczywisty istotny wpływ na treść zapadłego wyroku.

Zważywszy, że treść zarzutu, jak też uzasadnienie kasacji, wskazuje w

sposób bezsporny, że zakresem zaskarżenia objęte jest li tylko orzeczenie o karze

dotyczące przestępstwa z art. 178a § 4 k.k., przypisanego oskarżonemu w pkt III

wyroku, należało uchylić zaskarżony wyrok w tej części i sprawę w tym zakresie

przekazać do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu.

Lexeva pokazuje treść orzeczenia, nie udziela porad prawnych i nie ocenia, co z niego wynika w konkretnej sprawie. Moc prawną ma wyłącznie dokument wydany przez sąd.