III UK 136/12

Sygn. akt III UK 136/12

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 26 lipca 2013 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Maciej Pacuda (przewodniczący)

SSN Zbigniew Hajn

SSN Roman Kuczyński (sprawozdawca)

w sprawie z odwołania M. P.

od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w R.

o wcześniejszą emeryturę,

na skutek skargi wnioskodawczyni o wznowienie postępowania zakończonego

wyrokiem Sądu Okręgowego w P. z dnia 20 stycznia 2010 r., w sprawie […] i

wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 8 kwietnia 2010 r. w sprawie […]

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 26 lipca 2013 r.,

skargi kasacyjnej odwołującej się od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 25 lipca 2012 r.,

oddala skargę kasacyjną.

UZASADNIENIE

2

Wyrokiem z 8 kwietnia 2010 r., Sąd Apelacyjny – Sąd Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych oddalił apelację M. P. od wyroku Sądu Okręgowego w P. z 20

stycznia 2010 r. oddalającego odwołanie wnioskodawczyni od decyzji organu

rentowego - ZUS Oddział w R. - z 1 lipca 2009 r., wznawiającej postępowanie w

sprawie jej uprawnienia do wcześniejszej emerytury z tytułu opieki nad dzieckiem,

przy stwierdzeniu braku prawa do tak określonego świadczenia, z uwagi na

ujawniony nowymi okolicznościami faktycznymi stan zdrowia dziecka, które nie

wymagało stałej opieki. W podstawie prawnej przyjętego rozstrzygnięcia organu

rentowego a następnie Sądu pierwszej instancji oraz drugiej instancji powołane

zostały: art. 114 ust. 1a ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z

Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, jak również § 1 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia

Rady Ministrów z dnia 15 maja 1989 r. w sprawie uprawnień do wcześniejszej

emerytury pracowników opiekujących się dziećmi wymagającymi stałej opieki

(Dz.U. Nr 28, poz. 149).

W dniu 23 kwietnia 2012 r. do Sądu Apelacyjnego wpłynęła skarga

wnioskodawczyni o wznowienie postępowania zakończonego powyższym

wyrokiem. Skarżąca przy wskazaniu na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 28

lutego 2012 r. sygn. akt K 5/11, (Dz.U. Nr 28, poz. 251), stwierdzający niezgodność

art. 114 ust. 1a ustawy z 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z FUS z art. 2

oraz art. 67 ust. 1 Konstytucji RP, domagała się ponownego przyznania prawa do

emerytury z tytułu opieki nad dzieckiem.

Wyrokiem z dnia 25 lipca 2012 r. Sąd Apelacyjny - Sąd Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych oddalił skargę o wznowienie postępowania zakończonego

prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 8 kwietnia 2010 r. W wyniku

rozpoznania sprawy Sąd Apelacyjny stwierdził, że jakkolwiek wnioskodawczyni

określiła podstawę wznowienia w sposób odpowiadający ustawie, to jednak w

okolicznościach rozpoznawanej sprawy tak sformułowana podstawa nie

występowała, stąd też skarga podlegała oddaleniu. W ocenie Sądu Apelacyjnego

analiza przebiegu postępowania w przedmiotowej sprawie tak przed organem

rentowym jak i sądami obu instancji prowadziła do jednoznacznego wniosku, że do

wznowienia postępowania nie doszło wskutek odmiennej oceny dowodów

dołączonych do wniosku o ustalenie prawa do emerytury, które stanowiły podstawę

3

przyznania prawa do świadczenia, ale ujawnienia okoliczności nieznanych

organowi rentowemu w chwili wydawania decyzji, a mających istotny wpływ na

prawo do świadczenia. Zdaniem Sądu Apelacyjnego świadczyły o tym następujące

fakty: M. P. z wnioskiem o ustalenie prawa do wcześniejszej emerytury na

podstawie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z 15 maja 1989 r. w sprawie

uprawnień do wcześniejszej emerytury pracowników opiekujących się dziećmi

wymagającymi stałej opieki (Dz.U. Nr 28, poz. 149) wystąpiła 17 grudnia 2001 r.

Liczyła sobie wówczas lat 43 i pozostawała w zatrudnieniu. Do wniosku dołączyła

zaświadczenie lekarskie z dnia 4 grudnia 2001 r., z którego wynikało, że syn

wnioskodawczyni urodzony 10 września 1996 r. z powodu występujących u niego

schorzeń przed 31 grudnia 1998 r., wymaga stałej opieki, a choroba stwarza

uprawnienia do przyznania matce dziecka wcześniejszej emerytury. W kwietniu

2009 r. organ rentowy podjął postępowanie wyjaśniające, którego celem była

ewentualna weryfikacja uprawnień wnioskodawczyni do wcześniejszej emerytury.

W tym celu zwrócił się do Poradni, w której zatrudniony był lekarz - autor

zaświadczenia o stanie zdrowia dziecka - o historię choroby syna

wnioskodawczyni. Analiza przekazanej dokumentacji medycznej stanowiła

podstawę wydania orzeczenia przez lekarza orzecznika ZUS w dniu 1 lipca 2010 r.

zawierającego stwierdzenie, że „ schorzenie dziecka nie mieściło się w katalogu

schorzeń uprawniających matkę do Ewk”. Dysponując tej treści orzeczeniem

lekarza orzecznika, Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w R. 1 lipca 2009 r.

wydał decyzję, którą odmówił M. P. prawa do emerytury. Na skutek odwołania

skierowanego przez wnioskodawczynię do Sądu Okręgowego Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w P., orzeczenie lekarza orzecznika ZUS poddane

zostało weryfikacji przez biegłych sądowych - specjalistę z zakresu neurologii,

pulmonologii, pediatrii, psychiatrii. Z opinii wynikało, że syn wnioskodawczyni do

dnia 31 grudnia 1998 r. z uwagi na stan zdrowia nie wymagał opieki. Mając na

uwadze uzyskane opinie, Sąd pierwszej instancji w pełni zaakceptował decyzję

organu rentowego. Sąd ten uznał - powołując art. 114 ust. 1a ustawy emerytalno-

rentowej, że w okolicznościach rozpoznawanej sprawy organ rentowy był

uprawniony do dokonania weryfikacji prawa wnioskodawcy do świadczenia, a to

wobec ujawnienia (po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego) pełnej

4

dokumentacji lekarskiej pozwalającej na ustalenie, że syn wnioskodawczyni nie

wymagał stałej opieki i pielęgnacji ze strony matki przed dniem 31 grudnia 1998 r.,

co zdaniem tego Sądu potwierdzał również fakt, że wnioskodawczyni po przyznaniu

jej prawa kontynuowała zatrudnienia. Sąd drugiej instancji zaakceptował wyrok

Sądu pierwszej instancji, uznając, że apelacja pozbawiona jest podstaw

faktycznych i prawnych.

W świetle powyższych rozważań Sąd Apelacyjny uznał, że skarga o

wznowienie postępowania wywiedziona przez wnioskodawczynię nie została oparta

na ustawowej podstawie wznowienia, bowiem w istocie to ujawnienie okoliczności

istniejących przed wydaniem decyzji ustalającej prawo do świadczenia, nieznanych

organowi rentowemu, a mających wpływ na prawo do emerytury, przesądziło o

weryfikacji uprawnień. Sąd stwierdził nadto, że faktyczną podstawę ponownego

ustalenia uprawnienia M. P. do świadczenia emerytalnego stanowi w istocie przepis

art. 114 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1989 r. o emeryturach i rentach z FUS. Z

tych też względów Sąd Apelacyjny oddalił skargę o wznowienie na mocy art. 412 §

2 k.p.c.

Wnioskodawczyni zaskarżyła w całości wyrok Sądu Apelacyjnego z dnia 25

lipca 2012 r., opierając skargę kasacyjną na podstawie naruszenia prawa

materialnego: - art. 114 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu

Ubezpieczeń Społecznych poprzez jego niewłaściwe zastosowanie przez Sąd

drugiej instancji do okoliczności faktycznych sprawy poprzez uznanie, że organ

rentowy słusznie odmówił prawa do wcześniej przyznanej wnioskodawczyni

emerytury, a ustalone okoliczności faktyczne sprawy uzasadniają zastosowanie

przepisu art. 114 ust. 1 ustawy emerytalnej, w sytuacji gdy z tych okoliczności

wynika, iż w sprawie nie ujawniły się nowe okoliczności ani dowody świadczące o

stanie zdrowia małoletniego syna. Zdaniem skarżącej powyższe prowadzi do

konkluzji, że organ rentowy ponownie ocenił ten sam materiał dowodowy w postaci

dokumentacji medycznej zalegającej w aktach sprawy i tym samym dokonał

odmiennej oceny tej samej dokumentacji medycznej, którą dysponował przed

2001 r. i na podstawie której przyznał wnioskodawczyni prawo do wcześniejszej

emerytury i tym samym wyczerpał przesłanki zawarte w art. 114 ust. 1a ustawy o

emeryturach i rentach z FUS, a nie jak przyjął Sąd przesłanki z art. 114 ust. 1.

5

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Weryfikacja wcześniejszych emerytur dla pracowników opiekujących się

dziećmi wymagającymi stałej opieki, określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów

z dnia 15 maja 1989 r. jest dopuszczalna, pomimo że w doktrynie i w orzecznictwie

ustanie prawa do wcześniejszych emerytur z tytułu sprawowania stałej opieki nad

dziećmi z powodu ustania któregokolwiek z warunków wymaganych do uzyskania

tego prawa budzi wątpliwości. Źródłem tych wątpliwości jest wyraźne nawiązanie w

nazwie przedmiotowego świadczenia do emerytur, czyli świadczeń ze swej istoty

nieutracalnych. Jednakże w przypadku emerytur przedmiotem ich jest

zabezpieczenie na wypadek niezdolności do zarobkowania, uwarunkowane

określonym wiekiem lub stażem, czyli okolicznościami niepoddającymi się

weryfikacji, jeśli spełniono ustawowe warunki nabycia uprawnień emerytalnych, a

fakty te zostały prawidłowo ustalone. W przypadku świadczenia z tytułu

sprawowania stałej opieki nad dziećmi nie występują tego rodzaju ryzyka, a

świadczenie to swoją właściwością zbliżone jest raczej do renty z tytułu

niezdolności do pracy. Ponadto w świetle przepisów rozporządzenia, reguły

nabywania prawa do wcześniejszych emerytur z tytułu sprawowania stałej opieki

nad dzieckiem stanowią istotne odstępstwo od ogólnych zasad nabywania

uprawnień emerytalnych, określonych w ustawie emerytalnej. Zgodnie z przyjętym

podziałem warunków nabycia uprawnień emerytalno-rentowych na warunki sensu

stricto oraz zdarzenia ubezpieczeniowe (warunki uzyskania prawa), rozporządzenie

uzależnia dostęp do wcześniejszych emerytur od spełnienia warunku określonego

stażu oraz pozostawania przez zainteresowanego w stosunku pracy w chwili

wystąpienia zdarzenia ubezpieczeniowego, rozumianego jako powstanie

określonego stanu chorobowego dziecka, ze względu na który konieczne jest

sprawowanie nad nim osobistej i stałej opieki przez ubiegającego się o to

świadczenie rodzica. Prawidłowo ustalone warunki sensu stricto, czyli wymagany

staż zatrudnienia oraz status pracownika, nie mogą ulec zmianie lub odpaść. Z

kolei warunkiem uzyskania prawa do wcześniejszej emerytury, o jakim stanowi

przepis art. 101 pkt 1 ustawy emerytalnej, jest sprawowanie osobistej opieki nad

6

dzieckiem ze względu na to, że jego stan chorobowy wymaga stałej opieki rodzica

oraz pielęgnacji lub pomocy w czynnościach samoobsługowych. Pomiędzy

sprawowaniem przez zainteresowanego stałej i osobistej opieki nad dzieckiem a

stanem chorobowym dziecka zachodzić powinien związek przyczynowy. Inaczej

rzecz ujmując, sprawowanie stałej i osobistej opieki nad dzieckiem przez

zainteresowanego rodzica powinno stanowić następstwo określonego w

rozporządzeniu stanu chorobowego tego dziecka. Odpadnięcie jednego z

wymienionych elementów prowadzi, zgodnie z przepisem art. 101 pkt 1 ustawy

emerytalnej, do ustania prawa do wcześniejszej emerytury. Zgodnie z

rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 15 maja 1989 r. pozostawanie w

zatrudnieniu przez rodzica sprawującego opiekę nad dzieckiem specjalnej troski

stanowi przeszkodę w nabyciu uprawnień do wcześniejszej emerytury. Zatem także

podjęcie zatrudnienia przez osobę uprawnioną do wcześniejszej emerytury musi

prowadzić do ustania tego prawa na podstawie przepisu art. 101 pkt 1 ustawy

emerytalnej. W takiej sytuacji nie zachodzi lub ustaje ryzyko socjalne, podlegające

ochronie przez wypłatę świadczeń z ubezpieczenia emerytalnego. W myśl ustawy

emerytalnej oraz powołanego wyżej rozporządzenia rodzic ubiegający się o

wcześniejszą emeryturę łącznie powinien spełnić następujące warunki:

1. legitymować się określonym okresem zatrudnienia; 2. posiadać status

pracownika w chwili wystąpienia zdarzenia ubezpieczeniowego; 3. sprawować

osobistą i stałą opiekę nad dzieckiem, o określonym w rozporządzeniu stanie

chorobowym; 4. rozwiązać stosunek pracy. W niniejszej sprawie skarżąca nie

spełniała łącznie tych warunków.

Z kolei zgodnie z art. 114 ust. 1 ustawy emerytalnej, prawo do świadczeń lub

ich wysokość ulega ponownemu ustaleniu na wniosek osoby zainteresowanej lub z

urzędu, jeżeli po uprawomocnieniu się decyzji w sprawie świadczeń zostaną

przedłożone nowe dowody lub ujawniono okoliczności istniejące przed wydaniem

tej decyzji, które mają wpływ na prawo do świadczeń lub na ich wysokość. Funkcją

ponownego ustalenia w trybie przepisu art. 114 ustawy emerytalnej jest stworzenie

gwarancji wydania decyzji rentowych zgodnych z ukształtowaną ex lege sytuacją

prawną zainteresowanych. Dlatego każdy dopuszczalny środek dowodowy,

stanowiący potwierdzenie okoliczności faktycznych istniejących przed wydaniem

7

decyzji, mających wpływ na powstanie prawa, służy celowi omawianej instytucji.

Zgodnie z powołanym przepisem „ujawnienie okoliczności istniejących przed

wydaniem decyzji” obok „przedłożenia nowych dowodów”, stanowi przesłankę

ponownego ustalenia prawa do świadczeń emerytalno-rentowych lub ich

wysokości. Stosowanie tej przesłanki wymaga ustalenia znaczenia zwrotu

„okoliczności” na gruncie przepisu art. 114 ust. 1 ustawy emerytalnej. Analiza

przepisów prawa ubezpieczeń społecznych prowadzi do wniosku, że użyty w nich

zwrot „okoliczności” występuje w dwóch znaczeniach, w znaczeniu okoliczności

faktycznych oraz okoliczności sprawy. Nie ulega wątpliwości, że „dowody służą

ustaleniu istnienia okoliczności faktycznych (ustaleniu prawdziwości lub fałszywości

twierdzeń o faktach). Jednakże użyty w przepisie art. 114 ust. 1 ustawy emerytalnej

zwrot „okoliczności” może oznaczać zarówno okoliczności faktyczne, jak i

okoliczności sprawy, ustalone następczo w kolejnym postępowaniu wyjaśniającym

prowadzonym przez organ rentowy w sprawie. Oczywistym jest to, że uchybienia

organu rentowego popełnione na etapie stosowania prawa materialnego lub w

trakcie podejmowania określonych czynności procesowych mających wpływ na

wydanie wadliwych decyzji rentowych wymaga najczęściej udowodnienia w

ponownym postępowaniu wyjaśniającym. Podkreślenia wymaga również to, że

wyraz „okoliczności” oznacza wyłącznie fakty podlegające udowodnieniu, jeśli

wskazuje na to wyraźnie kontekst przepisu, w którym on występuje (np. w art. 118

ustawy emerytalnej). Kontekst przepisu art. 114 ust. 1 ustawy emerytalnej nie

stwarza podstaw do ograniczenia znaczenia występującego w nim zwrotu

„okoliczności” wyłącznie do „okoliczności faktycznych”. Zatem na gruncie wyżej

wymienionego przepisu brakuje uzasadnienia dla przypisywania pojęciu

„okoliczności” wyłącznie wąskiego znaczenia. Zatem dążąc do ustalenia znaczenia

zwrotu „okoliczności”, należy uwzględnić szerszy kontekst użycia analizowanego

pojęcia w przepisie art. 114 ust. 1 ustawy emerytalnej. Otóż zarówno nowe dowody,

jak i ujawnione okoliczności powinny stanowić kategorie „mające wpływ na prawo

do świadczeń lub ich wysokość”. Podkreślić należy, że dowody nie mają wpływu na

powstanie ex lege uprawnień emerytalno-rentowych, lecz stanowią podstawę

ustaleń zawartych w decyzjach rentowych. Ponadto zwrot „mają” odnosi się do

sytuacji statycznych, zastanych w przepisach prawnych. Wobec tego można

8

przyjąć, że zwrot „mają wpływ na prawo do świadczeń lub ich wysokość” odnosi się

albo do określonych w prawie materialnym przesłanek, które warunkują powstanie,

zmianę lub ustanie prawa, albo do wymagań formalnych i materialnoprawnych,

którym powinny odpowiadać czynności organu rentowego i wydane w ich

następstwie decyzje rentowe. Sąd Najwyższy nadaje pojęciu „okoliczności” szeroki

zakres znaczeniowy, obejmując nim ogół wymagań formalnych i

materialnoprawnych związanych z ustalaniem decyzją rentową prawa do

świadczeń emerytalno-rentowych. W wyroku z dnia 18 stycznia 2004 r., II UK

228/03, OSNP 2004/19/341 Sąd Najwyższy stwierdził, że ujawnioną okolicznością,

w rozumieniu przepisu art. 114 ust. 1 ustawy emerytalnej, jest pominięcie przez

organ rentowy zbadania faktów warunkujących wydanie decyzji rentowej. W ocenie

Sądu Najwyższego pominięcie to polegało na wydaniu decyzji przyznającej

świadczenie, pomimo niedysponowania przez organ rentowy dowodem

stwierdzającym spełnienie wymaganego warunku powstania prawa. Została

wówczas ujawniona okoliczność w postaci uchybienia przez organ rentowy normom

prawa procesowego. Z kolei w uchwale z dnia 26 listopada 1997 r., III ZP 40/97,

OSNP 1998/14/429, Sąd Najwyższy wyraził pogląd, że „prawidłowa wykładnia

obowiązującego przepisu, odmienna od przyjmowanej uprzednio, jest nową

okolicznością (...). Ujawniona po uprawomocnieniu się decyzji stanowi podstawę do

wznowienia postępowania (...)”. Przepis art. 114 ust. 1 ustawy emerytalnej wymaga

w sposób wyraźny, by ujawnione po uprawomocnieniu się decyzji okoliczności

istniały przed ich wydaniem. Dotyczy to także przypadków uprawomocnienia się

decyzji rentowych na skutek prawomocnego wyroku sądu pracy i ubezpieczeń

społecznych. Okoliczności stanowiące przesłankę weryfikacji prawomocnych

decyzji rentowych nie powinny być znane organowi rentowemu w chwili

rozstrzygania sprawy. Wskazuje na to użyty w przepisie art. 114 ust. 1 ustawy

emerytalnej zwrot „ujawniono”. A skoro tak, to jest oczywiste, że odmienna ocena

treści dowodów dołączonych do wniosku rentowego (np. zaświadczenia o stanie

zdrowia dziecka) nie jest ujawnieniem okoliczności istniejących przed wydaniem

decyzji (te bowiem były znane organowi i stanowiły podstawę do wydania decyzji),

a tym samym nie daje jakichkolwiek podstaw do ponownego ustalenia prawa do

świadczenia”. W niniejszej sprawie nie mamy jednak z taką sytuacją do czynienia,

9

skoro organ rentowy w wznowieniowym postępowaniu ujawnił okoliczności

istniejące lecz nieznane organowi rentowemu. Organ rentowy wydając decyzję

przyznająca prawo przedmiotowego świadczenia dysponował wyłącznie

zaświadczeniem lekarskim z daty 4 grudnia 2001 r., z którego wynikało, że syn

wnioskodawczyni z powodu choroby potrzebuje stałej opieki, co stwarza

uprawnienia do przyznania matce dziecka wcześniejszej emerytury w myśl

przepisów ustawy emerytalnej oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 maja

1989 r. w sprawie uprawnień do wcześniejszej emerytury pracowników

opiekujących się dziećmi wymagającymi stałej opieki (Dz.U. Nr 28, poz. 49 ze zm.).

Nowymi okolicznościami sprawy były dokumenty ujawnione przez organ rentowy

będące do tej pory w posiadaniu Poradni, w której zatrudniony był lekarz - autor

zaświadczenia o stanie zdrowia dziecka – tj. historia choroby syna

wnioskodawczyni. Następnie ujawniona historia choroby została ponownie

oceniona przez lekarza orzecznika ZUS, który stwierdził, że schorzenia ujęte w

zaświadczeniu o stanie zdrowia dziecka nie uzasadniają konieczności sprawowania

stałej opieki przez matkę. Z kolei w postępowaniu sądowym orzeczenie lekarza

orzecznika ZUS poddane zostało weryfikacji przez biegłych sądowych – z zakresu

neurologii, pulmonologii, pediatrii, psychiatrii. Z opinii tych biegłych wynikało, że syn

wnioskodawczyni do dnia 31 grudnia 1998 r. z uwagi na stan zdrowia nie wymagał

opieki. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że nowe okoliczności

niniejszej sprawy, w myśl art. 114 ust. 1 ustawy emerytalnej, obejmują zarówno

przypadki ujawnienia okoliczności istniejących przed wydaniem decyzji, jak i

sytuacje zgłoszenia dowodów uzyskanych po wydaniu decyzji, pod warunkiem, że

wynikają z nich fakty (okoliczności sprawy) powstałe przed tym momentem. W

niniejszej sprawie nie została również spełniona przez skarżącą przesłanka w

postaci rozwiązania stosunku pracy. W sprawie było niesporne, że skarżąca w

chwili ubiegania się o przedmiotowe świadczenia nie rozwiązała stosunku pracy, co

z kolei wykluczało nabycie prawa do wcześniejszej emerytury na podstawie § 1

rozporządzenia RM z dnia 15 maja 1989 r. w sprawie uprawnień do wcześniejszej

emerytury pracowników opiekujących się dziećmi wymagającymi stałej opieki.

Powyższa okoliczność istniała w momencie wydawania decyzji przyznającej

świadczenie, a organ rentowy pomimo braku spełnienia wymaganego warunku

10

(rozwiązania stosunku pracy), przyznał prawo do przedmiotowego świadczenia.

Innymi słowy organ rentowy uchybiając normom prawa procesowego zaniechał

zbadania faktów warunkujących wydanie decyzji rentowej.

Mając powyższe na uwadze niezasadne jest twierdzenie skarżącej, że w

niniejszej sprawie w myśl art. 114 ust. 1 ustawy emerytalnej nie pojawiły się żadne

nowe okoliczności w sprawie. Fakt, że decyzja organu rentowego z 2009 r. była

wydana na podstawie art. 114 ust. 1a powołanej ustawy, w postępowaniu

Sądowym na podstawie wznowienia z art. 4011

k.p.c., nie znajduje uzasadnienia. W

postępowaniu wznowieniowym, na podstawie art. 412 § 1 k.p.c., Sąd rozpoznaje

sprawę na nowo w granicach zakreślonych przez podstawę wznowienia - co

oznacza, że sąd może oceniać, czy wskazana w skardze podstawa wznowienia jest

uzasadniona i jaki wpływ na treść zaskarżonego wyroku ma jej ewentualna

zasadność. W tak określonym zakresie rozpoznania mieści się również możliwość

uznania, że, pomimo zasadności podstawy wznowienia, orzeczenie odpowiada

prawu. W niniejszej sprawie Sąd Apelacyjny dokonał ponownej oceny na podstawie

art. 114 ust. 1 ustawy emerytalnej i uznał, że ten przepis ma zastosowanie, zamiast

niekonstytucyjnego art. 114 ust. 1a.

Z tych względów Sąd Najwyższy, na podstawie art. 39814

k.p.c., orzekł jak w

sentencji.