III UK 169/12

Sygn. akt III UK 169/12

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 26 lipca 2013 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Maciej Pacuda (przewodniczący)

SSN Zbigniew Hajn

SSN Roman Kuczyński (sprawozdawca)

w sprawie z odwołania L. B.

od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w J.

o wcześniejszą emeryturę,

na skutek skargi wnioskodawcy o wznowienie postępowania zakończonego

wyrokiem Sądu Okręgowego w K. z dnia 5 października 2009 r. w sprawie […] i

wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 21 stycznia 2010 r. w sprawie […]

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 26 lipca 2013 r.,

skargi kasacyjnej odwołującego się od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 6 września 2012 r.,

oddala skargę kasacyjną.

UZASADNIENIE

2

Wyrokiem wydanym 21 stycznia 2010 r. Sąd Apelacyjny – Sąd Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych oddalił apelację L. B. od wyroku Sądu Okręgowego

Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w K. z 5 października 2009 r. oddalającego

jego odwołanie od decyzji wydanej przez ZUS Oddział w R. 27 maja 2009 r.,

ponownie oceniającej uprawnienie wnioskodawcy do wcześniejszej emerytury z

tytułu opieki nad dzieckiem, przy stwierdzeniu braku prawa do tak określonego

świadczenia z uwagi na brak rezygnacji przez wnioskodawcę z zatrudnienia z

uwagi na konieczność sprawowania nad córką osobistej opieki oraz pielęgnacji i

pomocy w czynnościach samoobsługowych.

W podstawie prawnej przyjętego rozstrzygnięcia Sądu Apelacyjnego

powołany został ogólnie przepis art. 114 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o

emeryturach i rentach z FUS, jak również § 1 rozporządzenia RM z 15 maja 1989 r.

w sprawie uprawnień do wcześniejszej emerytury pracowników opiekujących się

dziećmi wymagającymi stałej opieki (Dz. U. nr 28, poz. 149), a także art. 385 k.p.c.

W dniu 30 kwietnia 2012 r. do Sądu Apelacyjnego wpłynęła skarga L. B. o

wznowienie - na podstawie art. 4011

k.p.c. - postępowania zakończonego

powyższym wyrokiem, a następnie jego zmianę poprzez przywrócenie na jego

rzecz prawa do wcześniejszej emerytury z tytułu sprawowania opieki nad dzieckiem

wymagającym stałej opieki, a ponadto zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów

zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Jako podstawę wznowienia

skarżący powołał, wydany 28 lutego 2012 r., wyrok Trybunału Konstytucyjnego,

którym stwierdzona została niezgodność art. 114 ust. 1a ustawy z dnia 17 grudnia

1998 r., o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (j.t.: Dz.U.

z 2009 r., Nr 153, poz. 1227 ze zm.) z art. 2 i 67 Konstytucji RP.

W końcowym fragmencie uzasadnienia skarżący podniósł, wskazując na

treść odpowiedzi na odwołanie skierowane do Sądu pierwszej instancji, że organ

rentowy zawarł w nim stwierdzenie, że „Przyznanie wnioskodawcy decyzją z dnia 2

lutego 2001 r. prawa do wcześniejszej emerytury z tytułu sprawowania opieki nad

dzieckiem było więc błędem organu rentowego...”. Uzasadnienie skargi zawiera

również przywołanie treści tezy uchwały podjętej przez Sąd Najwyższy 5 czerwca

2003 r., III UZP 5/03.

3

Sąd Apelacyjny – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wyrokiem z dnia 6

września 2012 r. oddalił skargę o wznowienie postępowania zakończonego

prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w K. z dnia 5 października 2009 r. W

uzasadnieniu orzeczenia Sąd Apelacyjny wskazał, że skarżący jako podstawę

wznowienie powołał wyrok Trybunału Konstytucyjnego wydany 28 lutego 2012 r., K

5/11. Orzeczeniem tym została stwierdzona niezgodność art. 114 ust. 1a ustawy z

17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z FUS (t.j.: Dz.U. Nr 153 z 2009 r., poz.

1227 ze zm.) z art. 2 i 67 ust. 1 Konstytucji RP. Sąd Apelacyjny ponownie

rozpoznając sprawę, w granicach określonych - art. 412 ust. 1 k.p.c., stwierdził, że

konieczne jest udzielenie odpowiedzi na pytanie, czy w okolicznościach tej sprawy,

twierdzenia przywołane w skardze stanowią ustawową podstawę wznowienia, przy

czym należy zaznaczyć, że twierdzenia te posłużyły sformułowaniu zarzutu nie

wstąpienia przesłanki do ponownego ustalenia i oceny uprawnienia skarżącego do

wcześniejszej emerytury, a to wobec niekonstytucyjności ust. 1a art. 114 ustawy o

emeryturach i rentach z FUS.

Odpowiedź na to pytanie, w ocenie Sądu, była możliwa po uprzednim

przesądzeniu, która z przesłanek określonych w art. 114 stanowiła faktyczną

podstawę ponownej oceny uprawnienia skarżącego do wcześniejszej emerytury z

tytułu opieki nad dzieckiem. Po przeprowadzeniu analizy postępowania w sprawie

wcześniejszej emerytury L. B., Sąd wskazał, że uprawnienie do tak określonego

świadczenia nabył od 1 grudnia 2000 r., decyzją wydaną przez organ rentowy -

ZUS Oddział w J. Organ rentowy decyzją wydaną 27 maja 2009 r., odmówił

skarżącemu prawa do emerytury wcześniejszej z tytułu sprawowania opieki na

dzieckiem wymagającym stałej opieki, jednocześnie uchylając decyzję o jej

przyznaniu z dnia 2 lutego 2001 r. Od decyzji powyższej L. B. odwołał się do Sądu

Okręgowego Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w K. Sąd wskazał również, że

L. B. nieprzerwanie kontynuował zatrudnienie począwszy od 15 października 1994 -

30 czerwca 2001 r. w oddziale s. - Zakładu G. N. i G. w S., a następnie podejmował

zatrudnienia od 1 lipca 2001 r. w przedsiębiorstwie N.-G.-S. SA, które kontynuował

zarówno w dacie wydania decyzji odmawiającej przyznania mu prawa do

emerytury, jak również w dacie wyrokowania przez Sądy obu instancji. Organ

rentowy jako przyczynę ponownej oceny uprawnienia L. B. do emerytury, wskazał

4

na fakt niesprawowania przez niego opieki nad córką a to wobec kontynuowania

zatrudnienia, zarówno przed 31 grudnia 1998 r. jak i po tej dacie, stwierdzając, że

nie spełnił on koniecznej przesłanki do nabycia tego rodzaju uprawnienia, którego

warunkiem była niemożność podjęcia pracy względnie konieczności jej

zaprzestania ze względu na stan zdrowia dziecka i konieczność sprawowania nad

nim stałej opieki.

Zdaniem Sądu Apelacyjnego, podstawę do weryfikacji uprawnienia

pozwanego, stanowiła odmienna, od przyjmowanej uprzednio, prawidłowa

wykładnia § 1 rozporządzenia RM z dnia 15 maja 1989 r. w sprawie uprawnień do

wcześniejszej emerytury pracowników opiekujących się dziećmi wymagającymi

stałej opieki (Dz. U. Nr 28, poz. 149). Sąd stwierdził, że nie tylko niemożność

podjęcia pracy, ale także konieczność jej zaprzestania ze względu na stan zdrowia

dziecka, i konieczność sprawowania nad nim całodobowej opieki stanowią warunek

sine qua non dla skutecznego ubiegania się przez jedno z rodziców o prawo do

wcześniejszej emerytury w oparciu o § 1 rozporządzenia RM z dnia 1989 r.

Skarżący, tego warunku nie spełnił, kontynuując zatrudnienie nieprzerwanie. Sąd

Apelacyjny powołał się na Sąd Najwyższy, który w uzasadnieniu podjętej 26

listopada 1997 r. uchwały w sprawie do sygn. III ZP 40/97 stwierdził; że odmienna

od przyjmowanej uprzednio prawidłowo wykładnia obowiązującego przepisu jest

nową okolicznością w rozumieniu art. 80 ust. 1 ustawy z 14 grudnia 1982 r. o

zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin (Dz.U. nr 40, poz. 267). Sąd

Apelacyjny przenosząc, niejako w czasie powyższy pogląd na grunt rozpoznawanej

sprawy stwierdził, że przepis art. 80 ust. 1 ustawy o zep, jest tożsamy w swej treści

z art. 114 ust. 1 aktualnie obowiązującej ustawy z 17 grudnia 1989 r. o emeryturach

i rentach z FUS. Sąd Apelacyjny uznał zatem, że sformułowanie, w rozpoznawanej

skardze, podstawy wznowienia w sposób odpowiadający ustawie, w sytuacji kiedy

podstawa ta nie występuje, nie stanowi jej oparcia na ustawowej podstawie

wznowienia w rozumieniu art. 410 § 1 k.p.c., gdyż przepis art. 114 ust. 1a uznany

za niekonstytucyjny, w okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie miał

zastosowania. Mając powyższe na uwadze, Sąd Apelacyjny stwierdził, że

powyższe skutkować musiało oddaleniem przedmiotowej skargi na podstawie

art. 412 § 2 k.p.c.

5

Wnioskodawca zaskarżył powyższy wyrok w całości skargą kasacyjną.

Wyrokowi temu zarzucił istotne naruszenie przepisów postępowania cywilnego: -

art. 4011

k.p.c. przez przyjęcie Sądu Apelacyjnego, że nie ma podstaw do

wznowienia postępowania albowiem orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego

stwierdzało niezgodność z Konstytucją RP art. 114 ust. 1a ustawy z 17 grudnia

1998 r. o emeryturach i rentach z FUS, a ten artykuł nie miał zastosowania; -

art. 391 § 1 k.p.c. w związku z art. 316 § 1 k.p.c. przez zupełne pominięcie przy

wydaniu wyroku tego, że: - na podstawie decyzji wydanej przez ZUS z dnia 2 lutego

2001 r. wnioskodawca uzyskał prawo do wcześniejszej emerytury z jednoczesnym

czasowym zawieszeniem świadczenia do czasu rozwiązania stosunku pracy i to

prawo zostało potwierdzone kolejną decyzją z dnia 13 lutego 2001 r. - a zatem w

późniejszym czasie tzn. po wydaniu decyzji w 2001 r. nie zaistniały nowe

okoliczności, czy też nie pojawiły się nowe fakty, czy dowody nieznane organowi,

które by uzasadniały późniejsze uchylenie tych decyzji. Wnioskodawca wniósł o

uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Apelacyjnemu do

ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu skargi wskazał, że istnieje potrzeba wykładni przepisów

prawnych wywołujących rozbieżności w orzecznictwie Sądów dotyczące art. 114

ust. 1 powołanej ustawy, wnioskodawca kwestionuje możliwość wzruszenia decyzji,

o ile nie pojawiły się żadne nowe okoliczności w sprawie, a jedynie kwestia dotyczy

interpretacji przepisów - art. 398 § 2 w związku z art. 3989

§ 1 pkt 2 k.p.c. Skarżący

podniósł ponadto, że decyzja organu rentowego z 2009 r. była wydana na

podstawie art. 114 ust. 1a powołanej ustawy, co zostało potwierdzone wyrokami

Sądów pierwszej i drugiej instancji - art. 3984

§ 2 w związku z art. 3989

§ 1 pkt 4

k.p.c.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Weryfikacja wcześniejszych emerytur dla pracowników opiekujących się

dziećmi wymagającymi stałej opieki, określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów

z dnia 15 maja 1989 r. jest dopuszczalna, pomimo że w doktrynie i w orzecznictwie

ustanie prawa do wcześniejszych emerytur z tytułu sprawowania stałej opieki nad

dziećmi z powodu ustania któregokolwiek z warunków wymaganych do uzyskania

6

tego prawa budzi wątpliwości. Źródłem tych wątpliwości jest wyraźne nawiązanie w

nazwie przedmiotowego świadczenia do emerytur, czyli świadczeń ze swej istoty

nieutracalnych. Jednakże w przypadku emerytur przedmiotem ich jest

zabezpieczenie na wypadek niezdolności do zarobkowania, uwarunkowane

określonym wiekiem lub stażem, czyli okolicznościami niepoddającymi się

weryfikacji, jeśli spełniono ustawowe warunki nabycia uprawnień emerytalnych, a

fakty te zostały prawidłowo ustalone. W przypadku świadczenia z tytułu

sprawowania stałej opieki nad dziećmi nie występują tego rodzaju ryzyka, a

świadczenie to swoją właściwością zbliżone jest raczej do renty z tytułu

niezdolności do pracy. Ponadto w świetle przepisów rozporządzenia, reguły

nabywania prawa do wcześniejszych emerytur z tytułu sprawowania stałej opieki

nad dzieckiem stanowią istotne odstępstwo od ogólnych zasad nabywania

uprawnień emerytalnych, określonych w ustawie emerytalnej. Zgodnie z przyjętym

podziałem warunków nabycia uprawnień emerytalno-rentowych na warunki sensu

stricto oraz zdarzenia ubezpieczeniowe (warunki uzyskania prawa), rozporządzenie

uzależnia dostęp do wcześniejszych emerytur od spełnienia warunku określonego

stażu oraz pozostawania przez zainteresowanego w stosunku pracy w chwili

wystąpienia zdarzenia ubezpieczeniowego, rozumianego jako powstanie

określonego stanu chorobowego dziecka, ze względu na który konieczne jest

sprawowanie nad nim osobistej i stałej opieki przez ubiegającego się o to

świadczenie rodzica. Prawidłowo ustalone warunki sensu stricto, czyli wymagany

staż zatrudnienia oraz status pracownika, nie mogą ulec zmianie lub odpaść. Z

kolei warunkiem uzyskania prawa do wcześniejszej emerytury, o jakim stanowi

przepis art. 101 pkt 1 ustawy emerytalnej, jest sprawowanie osobistej opieki nad

dzieckiem ze względu na to, że jego stan chorobowy wymaga stałej opieki rodzica

oraz pielęgnacji lub pomocy w czynnościach samoobsługowych. Pomiędzy

sprawowaniem przez zainteresowanego stałej i osobistej opieki nad dzieckiem a

stanem chorobowym dziecka zachodzić powinien związek przyczynowy. Inaczej

rzecz ujmując, sprawowanie stałej i osobistej opieki nad dzieckiem przez

zainteresowanego rodzica powinno stanowić następstwo określonego w

rozporządzeniu stanu chorobowego tego dziecka. Odpadnięcie jednego z

wymienionych elementów prowadzi, zgodnie z przepisem art. 101 pkt 1 ustawy

7

emerytalnej, do ustania prawa do wcześniejszej emerytury. Zgodnie z

rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 15 maja 1989 r. pozostawanie w

zatrudnieniu przez rodzica sprawującego opiekę nad dzieckiem specjalnej troski

stanowi przeszkodę w nabyciu uprawnień do wcześniejszej emerytury. Zatem także

podjęcie zatrudnienia przez osobę uprawnioną do wcześniejszej emerytury musi

prowadzić do ustania tego prawa na podstawie przepisu art. 101 pkt 1 ustawy

emerytalnej. W takiej sytuacji nie zachodzi lub ustaje ryzyko socjalne, podlegające

ochronie przez wypłatę świadczeń z ubezpieczenia emerytalnego. W myśl ustawy

emerytalnej oraz powołanego wyżej rozporządzenia rodzic ubiegający się o

wcześniejszą emeryturę łącznie powinien spełnić następujące warunki:

1. legitymować się określonym okresem zatrudnienia; 2. posiadać status

pracownika w chwili wystąpienia zdarzenia ubezpieczeniowego; 3. sprawować

osobistą i stałą opiekę nad dzieckiem, o określonym w rozporządzeniu stanie

chorobowym; 4. rozwiązać stosunek pracy. W niniejszej sprawie skarżący nie

spełniał łącznie tych warunków.

Z kolei zgodnie z art. 114 ust. 1 ustawy emerytalnej, prawo do świadczeń lub

ich wysokość ulega ponownemu ustaleniu na wniosek osoby zainteresowanej lub z

urzędu, jeżeli po uprawomocnieniu się decyzji w sprawie świadczeń zostaną

przedłożone nowe dowody lub ujawniono okoliczności istniejące przed wydaniem

tej decyzji, które mają wpływ na prawo do świadczeń lub na ich wysokość. Funkcją

ponownego ustalenia w trybie przepisu art. 114 ustawy emerytalnej jest stworzenie

gwarancji wydania decyzji rentowych zgodnych z ukształtowaną ex lege sytuacją

prawną zainteresowanych. Dlatego każdy dopuszczalny środek dowodowy,

stanowiący potwierdzenie okoliczności faktycznych istniejących przed wydaniem

decyzji, mających wpływ na powstanie prawa, służy celowi omawianej instytucji.

Zgodnie z powołanym przepisem „ujawnienie okoliczności istniejących przed

wydaniem decyzji” obok „przedłożenia nowych dowodów”, stanowi przesłankę

ponownego ustalenia prawa do świadczeń emerytalno-rentowych lub ich

wysokości. Stosowanie tej przesłanki wymaga ustalenia znaczenia zwrotu

„okoliczności” na gruncie przepisu art. 114 ust. 1 ustawy emerytalnej. Analiza

przepisów prawa ubezpieczeń społecznych prowadzi do wniosku, że użyty w nich

zwrot „okoliczności” występuje w dwóch znaczeniach, w znaczeniu okoliczności

8

faktycznych oraz okoliczności sprawy. Nie ulega wątpliwości, że „dowody służą

ustaleniu istnienia okoliczności faktycznych (ustaleniu prawdziwości lub fałszywości

twierdzeń o faktach). Jednakże użyty w przepisie art. 114 ust. 1 ustawy emerytalnej

zwrot „okoliczności” może oznaczać zarówno okoliczności faktyczne, jak i

okoliczności sprawy, ustalone następczo w kolejnym postępowaniu wyjaśniającym

prowadzonym przez organ rentowy w sprawie. Oczywistym jest to, że uchybienia

organu rentowego popełnione na etapie stosowania prawa materialnego lub w

trakcie podejmowania określonych czynności procesowych mających wpływ na

wydanie wadliwych decyzji rentowych wymaga najczęściej udowodnienia w

ponownym postępowaniu wyjaśniającym. Podkreślenia wymaga również to, że

wyraz „okoliczności” oznacza wyłącznie fakty podlegające udowodnieniu, jeśli

wskazuje na to wyraźnie kontekst przepisu, w którym on występuje (np. w art. 118

ustawy emerytalnej). Kontekst przepisu art. 114 ust. 1 ustawy emerytalnej nie

stwarza podstaw do ograniczenia znaczenia występującego w nim zwrotu

„okoliczności” wyłącznie do „okoliczności faktycznych”. Zatem na gruncie wyżej

wymienionego przepisu brakuje uzasadnienia dla przypisywania pojęciu

„okoliczności” wyłącznie wąskiego znaczenia. Zatem dążąc do ustalenia znaczenia

zwrotu „okoliczności”, należy uwzględnić szerszy kontekst użycia analizowanego

pojęcia w przepisie art. 114 ust. 1 ustawy emerytalnej. Otóż zarówno nowe dowody,

jak i ujawnione okoliczności powinny stanowić kategorie „mające wpływ na prawo

do świadczeń lub ich wysokość”. Podkreślić należy, że dowody nie mają wpływu na

powstanie ex lege uprawnień emerytalno-rentowych, lecz stanowią podstawę

ustaleń zawartych w decyzjach rentowych. Ponadto zwrot „mają” odnosi się do

sytuacji statycznych, zastanych w przepisach prawnych. Wobec tego można

przyjąć, że zwrot „mają wpływ na prawo do świadczeń lub ich wysokość” odnosi się

albo do określonych w prawie materialnym przesłanek, które warunkują powstanie,

zmianę lub ustanie prawa, albo do wymagań formalnych i materialnoprawnych,

którym powinny odpowiadać czynności organu rentowego i wydane w ich

następstwie decyzje rentowe. Sąd Najwyższy nadaje pojęciu „okoliczności” szeroki

zakres znaczeniowy, obejmując nim ogół wymagań formalnych i

materialnoprawnych związanych z ustalaniem decyzją rentową prawa do

świadczeń emerytalno-rentowych. W wyroku z dnia 18 stycznia 2004 r., II UK

9

228/03, OSNP 2004/19/341 Sąd Najwyższy stwierdził, że ujawnioną okolicznością,

w rozumieniu przepisu art. 114 ust. 1 ustawy emerytalnej, jest pominięcie przez

organ rentowy zbadania faktów warunkujących wydanie decyzji rentowej. W ocenie

Sądu Najwyższego pominięcie to polegało na wydaniu decyzji przyznającej

świadczenie, pomimo niedysponowania przez organ rentowy dowodem

stwierdzającym spełnienie wymaganego warunku powstania prawa. Została

wówczas ujawniona okoliczność w postaci uchybienia przez organ rentowy normom

prawa procesowego. Z kolei w uchwale z dnia 26 listopada 1997 r., III ZP 40/97,

OSNP 1998/14/429, Sąd Najwyższy wyraził pogląd, że „prawidłowa wykładnia

obowiązującego przepisu, odmienna od przyjmowanej uprzednio, jest nową

okolicznością (...). Ujawniona po uprawomocnieniu się decyzji stanowi podstawę do

wznowienia postępowania (...)”. Przepis art. 114 ust. 1 ustawy emerytalnej wymaga

w sposób wyraźny, by ujawnione po uprawomocnieniu się decyzji okoliczności

istniały przed ich wydaniem. Dotyczy to także przypadków uprawomocnienia się

decyzji rentowych na skutek prawomocnego wyroku sądu pracy i ubezpieczeń

społecznych. Okoliczności stanowiące przesłankę weryfikacji prawomocnych

decyzji rentowych nie powinny być znane organowi rentowemu w chwili

rozstrzygania sprawy. Wskazuje na to użyty w przepisie art. 114 ust. 1 ustawy

emerytalnej zwrot „ujawniono”. A skoro tak, to jest oczywiste, że odmienna ocena

treści dowodów dołączonych do wniosku rentowego (np. zaświadczenia o stanie

zdrowia dziecka) nie jest ujawnieniem okoliczności istniejących przed wydaniem

decyzji (te bowiem były znane organowi i stanowiły podstawę do wydania decyzji),

a tym samym nie daje jakichkolwiek podstaw do ponownego ustalenia prawa do

świadczenia”. W niniejszej sprawie nie mamy jednak z taką sytuacją do czynienia,

skoro organ rentowy w wznowieniowym postępowaniu ujawnił brak spełnienia przez

skarżącego przesłanki w postaci rozwiązania stosunku pracy. W sprawie było

niesporne, że L. B. od chwili urodzenia się córki nie zrezygnował z zatrudnienia, i

nadal je kontynuował, co z kolei wykluczało nabycie prawa do wcześniejszej

emerytury na podstawie § 1 rozporządzenia RM z dnia 15 maja 1989 r. w sprawie

uprawnień do wcześniejszej emerytury pracowników opiekujących się dziećmi

wymagającymi stałej opieki. Powyższa okoliczność istniała w momencie wydawania

decyzji przyznającej świadczenie, a organ rentowy pomimo braku spełnienia

10

wymaganego warunku (rozwiązania stosunku pracy), przyznał prawo do

przedmiotowego świadczenia. Innymi słowy organ rentowy uchybiając normom

prawa procesowego zaniechał zbadania faktów warunkujących wydanie decyzji

rentowej. Mając powyższe na uwadze niezasadne jest twierdzenie skarżącego, że

w niniejszej sprawie w myśl art. 114 ust. 1 ustawy emerytalnej nie pojawiły się

żadne nowe okoliczności w sprawie. Z kolei zarzut skarżącego, że decyzja organu

rentowego z 2009 r. była wydana na podstawie art. 114 ust. 1a powołanej ustawy,

w postępowaniu Sądowym na podstawie wznowienia z art. 4011

k.p.c., nie znajduje

uzasadnienia. W postępowaniu wznowieniowym, na podstawie art. 412 § 1 k.p.c.,

Sąd rozpoznaje sprawę na nowo w granicach zakreślonych przez podstawę

wznowienia - co oznacza, że sąd może oceniać, czy wskazana w skardze

podstawa wznowienia jest uzasadniona i jaki wpływ na treść zaskarżonego wyroku

ma jej ewentualna zasadność. W tak określonym zakresie rozpoznania mieści się

również możliwość uznania, że, pomimo zasadności podstawy wznowienia,

orzeczenie odpowiada prawu. W niniejszej sprawie Sąd Apelacyjny dokonał

ponownej oceny na podstawie art. 114 ust. 1 ustawy emerytalnej i uznał, że ten

przepis ma zastosowanie, zamiast niekonstytucyjnego art. 114 ust. 1a.

Z tych względów Sąd Najwyższy, na podstawie art. 39814

k.p.c., orzekł jak w

sentencji.