SNO 14/13

Sygn. akt SNO 14/13

UCHWAŁA

Dnia 7 sierpnia 2013 r.

Sąd Najwyższy - Sąd Dyscyplinarny w składzie:

SSN Zbigniew Puszkarski (przewodniczący)

SSN Antoni Górski (sprawozdawca)

SSN Beata Gudowska

Protokolant Anna Kuras

w sprawie

sędziego Sądu Okręgowego ,

po rozpoznaniu w dniu 7 sierpnia 2013 r.

zażaleń oskarżyciela posiłkowego oraz jego pełnomocnika z urzędu

na uchwałę Sądu Apelacyjnego - Sądu Dyscyplinarnego

z dnia 8 marca 2013 r.,

u c h w a l i ł:

1. utrzymać w mocy zaskarżoną uchwałę;

2. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adw. B. L. -

Kancelaria Adwokacka, kwotę 738 zł (w tym 23 % VAT) tytułem

kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu H. K.

w postępowaniu dyscyplinarnym przed Sądem Najwyższym -

Sądem Dyscyplinarnym .

UZASADNIENIE

Pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego H. K. złożyła wniosek o

zezwolenie na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej sędziego Sądu

Okręgowego w […] M. P. Zarzuciła jej, że w dniu 30 listopada 2011 r. jako

przewodnicząca składu orzekającego w sprawie […] prowadzonej przeciwko

H. K., przerywając oskarżonemu i uniemożliwiając mu zadawanie pytań

obecnym na sali biegłym sądowym […]oraz odmawiając oskarżonemu

przekazania tym biegłym do wglądu posiadanej przez niego dokumentacji

2

medycznej, dopuściła się przekroczenia uprawnień i działania na szkodę

interesu tegoż oskarżyciela , tj. popełnienie czynu z art. 231§ 1 k.k.

Sąd Apelacyjny – Sąd Dyscyplinarny podjął w dniu 8 marca 2013 r.

uchwałę odmawiającą uwzględnienia tego wniosku uznając, że nie ma

dostatecznych podstaw do przyjęcia uzasadnionego podejrzenia o popełnieniu

przez sędziego przypisywanego jej czynu przestępczego.

Uchwałę tę zaskarżyli zażaleniami pełnomocnik oskarżyciela H. K. i

sam oskarżyciel. Pełnomocnik oskarżyciela zarzuciła błąd w ustaleniach

faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia przez uznanie, że zachowania

prowadzącego rozprawę sędziego, polegające na przerywaniu i

uniemożliwianiu oskarżonemu zadawania pytań biegłym sądowym oraz

pozbawieniu go możliwości przekazania im do wglądu dokumentacji

medycznej nie dawały wystarczającej podstawy do podejrzenia, że dopuściła

się ona czynu karalnego z art. 231 § 1 k.k. Oskarżyciel w złożonym własnym

zażaleniu akcentuje, iż przez odebranie mu prawa głosu na rozprawie sędzia

pozbawiła go prawa do obrony, co powinno być wystarczającą przesłanką do

wyrażenia zgody przez sąd dyscyplinarny na pociągnięcie jej do

odpowiedzialności karnej. Oboje żalący się wnieśli o uchylenie uchwały i

wydanie zezwolenia na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej tego sędzi-

ego .

Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny zważył, co następuje:

Występek z art. 231 § 1 k.k., którego popełnienie zarzuca sędziemu

oskarżyciel, polega na działaniu na szkodę interesu publicznego lub

prywatnego przez przekroczenie przez funkcjonariusza uprawnień lub

niedopełnieniu przez niego obowiązków. W uchwale składu siedmiu sędziów

z dnia 24 stycznia 2013 r. ,I KZP 24/12 (OSNKW 2013, nr 2, poz. 12) Sąd

Najwyższy wyjaśnił, że występek określony w tym przepisie należy do

kategorii przestępstw z konkretnego narażenia na niebezpieczeństwo, a więc

materialnych, znamiennych skutkiem, którym jest wystąpienie

niebezpieczeństwa powstania szkody w interesie publicznym lub prywatnym.

Stosownie do art. 80 § 2c u.s.p. sąd dyscyplinarny wydaje uchwałę

zezwalającą na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej sędziego, jeżeli

zachodzi dostateczne podejrzenie popełnienia przez niego przestępstwa. W

3

orzecznictwie przyjmuje się, że przez „dostateczne podejrzenie popełnienia

przestępstwa” należy rozumieć wysokie prawdopodobieństwo dopuszczenia

się przez sędziego czynu przestępczego (por. uchwały Sądu Najwyższego: z

dnia 13 grudnia 2002 r., SNO 45/02, OSNSD 2002, nr 1-2, poz. 50, z dnia 11

lutego 2003 r., SNO 2/03, OSNSD 2003, nr 1, poz. 4, z dnia 121 października

2005 r., SNO 43/05, OSND 2005, poz. 58, czy z dnia 23 lutego 2006 r., SNO

3/06, OSND 2006, poz. 25). Warto dodać, że w przeciwnym razie

przysługujący sędziemu immunitet miałby w dużym stopniu charakter pozorny,

a sędzia mógłby być łatwym obiektem nieuzasadnionych pomówień.

Stawiane przez oskarżyciela sędziemu zarzuty dotyczą niewłaściwego,

jego zdaniem, sprawowania przez nią kierownictwa procesem w sprawie

karnej, w której był on oskarżonym. Są to typowe zarzuty popełnienia

uchybień proceduralnych, które mogą być podniesione w postępowaniu

odwoławczym, a ich zasadność oceniona zostanie przez sąd apelacyjny.

Zgodnie z przywołanym orzecznictwem Sądu Najwyższego, daleko jest im

więc do możliwości przypisania wysokiego prawdopodobieństwa popełnienia

przez sędziego czynu przestępczego. I tak prawidłowo ocenił je Sąd

Dyscyplinarny pierwszej instancji w zaskarżonej uchwale. Dlatego odmowa

wyrażenia zgody na pociągnięcie sędziego do odpowiedzialności karnej była

uzasadniona, a oba zażalenia kwestionujące tę uchwałę, jako bezpodstawne,

nie mogły odnieść skutku, wobec czego zaskarżoną uchwałę należało utrzymać

w mocy (art. 128 u.s.p. w zw. z art. 437 § 1 k.p.k.).