III KK 2/13

Sygn. akt III KK 2/13

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 21 sierpnia 2013 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Józef Dołhy (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Andrzej Ryński

SSN Barbara Skoczkowska

Protokolant Teresa Jarosławska

przy udziale prokuratora Prokuratury Generalnej Zbigniewa Siejbika,

w sprawie W. M. I.

skazanego z art. 294 § 1 kk i inne

po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie

w dniu 21 sierpnia 2013 r.,

kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego

od wyroku Sądu Okręgowego w L.

z dnia 12 lipca 2012 r., zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w L.

z dnia 12 września 2011 r.,

1. uchyla zaskarżony wyrok oraz utrzymany nim w mocy

wyrok Sądu Rejonowego w L. z dnia 12 września 2011 r. w części

skazującej za występek z art. 276 kk (pkt VIII aktu oskarżenia, pkt

VI wyroku Sądu Rejonowego) i sprawę w tym zakresie przekazuje

do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w L.;

2

2. w pozostałym zakresie kasację oddala jako oczywiście

bezzasadną, a kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego w

tej części obciąża skazanego;

3. zarządza zwrot na rzecz W. M. I. kwoty 450 zł (słownie:

czterysta pięćdziesiąt) uiszczonej tytułem opłaty od kasacji.

UZASADNIENIE

Wyrokiem Sądu Rejonowego z dnia 12 września 2011 r. W. M. I. skazany

został na przestępstwa: 1) z art. 286 § 1 w zw. z art. 294 § 1 w zb. z art. 297 § 1 w

zb. z art. 13 § 1 w zw. z art. 286 § 1 w zw. z art. 294 § 1 w zb. z art. 297 § 1 w zw. z

art. 11 § 2 w zw. z art. 12 k.k. – na karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności,

grzywnę w rozmiarze 200 stawek dziennych przy przyjęciu jednej stawki w kwocie

50 zł; na podstawie art. 46 § 1 k.k. orzeczono obowiązek naprawienia szkody; 2) z

art. 284 § 2 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. – na karę 1 roku

pozbawienia wolności; 3) z art. 296 § 2 k.k. w zw. z art. 296 § 1 k.k. – na karę 1

roku i 8 miesięcy pozbawienia wolności, grzywny w rozmiarze 200 stawek

dziennych przy przyjęciu jednej stawki w kwocie 50 zł; 4) z art. 18 § 2 k.k. w zw. z

art. 271 § 1 k.k. – na karę 8 miesięcy pozbawienia wolności; 5) z art. 271 § 1 k.k. –

na karę 8 miesięcy pozbawienia wolności; 6) z art. 276 k.k. – na karę 5 miesięcy

pozbawienia wolności; 7) z art. 300 § 3 k.k. w zw. z art. 300 § 2 k.k. w zw. z art. 308

k.k. – na karę 1 roku i 8 miesięcy pozbawienia wolności; grzywny w rozmiarze 200

stawek dziennych przy przyjęciu jednej stawki w kwocie 50 zł;

łącznie na karę 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, grzywny w

rozmiarze 300 stawek dziennych przy przyjęciu jednej stawki w kwocie 50 zł.

W apelacji od tego wyroku obrońca oskarżonego zarzucił obrazę przepisów

postępowania, w tym w zakresie czynu z art. 276 k.k. obrazę art. 424 § 1 pkt 2

k.p.k. polegającą „na niepełnym wyjaśnieniu w uzasadnieniu postawy prawnej

zapadłego orzeczenia wpływu faktu wydania kserokopii faktury dla bytu

przestępstwa z art. 276 k.k. w kontekście przedmiotu jego ochrony i znaczenia na

gruncie prawa podatkowego kopii faktury…”.

Sąd Okręgowy, wyrokiem z dnia 12 lipca 2012 r., uchylił zaskarżony wyrok w

części dotyczącej czynów zarzucanych oskarżonemu W. I. w punktach II i VI aktu

oskarżenia, po uprzednim uchyleniu rozstrzygnięcia o łącznych karach pozbawienia

3

wolności i grzywny, i sprawę w tym zakresie przekazał Sądowi Okręgowemu do

ponownego rozpoznania, zmienił zaskarżony wyrok w stosunku do oskarżonego W.

I. w ten sposób, że: 1. uniewinnił oskarżonego od dokonania czynu zarzucanego

mu w punkcie X aktu oskarżenia; 2. w zakresie czynu zarzuconego w punkcie III

aktu oskarżenia (przypisanego w punkcie V wyroku) ustalił, iż oskarżony zaniechał

realizacji od firmy M.T.B. S. P. I. kwoty 15.000 zł; 3. na zasadzie art. 85 k.k. i art.

86 § 1 i 2 k.k. orzeczone wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności i grzywny

za czyny zarzucone w punktach I, III, V i VIII połączył i jako kary łączne wymierzył

oskarżonemu 2 lata i 2 miesiące pozbawienia wolności oraz grzywny 200 stawek

dziennych ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 50 zł; w pozostałej części

zaskarżony wyrok w stosunku do oskarżonego W. I. utrzymał w mocy.

Od tego wyroku, w części utrzymującej w mocy i zmieniającej wyrok Sądu

Rejonowego, kasację wniósł obrońca skazanego zarzucając rażące naruszenie

przepisów prawa procesowego, mające istotny wpływ na treść zapadłego

orzeczenia, a to: 1. art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 k.p.k.; 2. art. 434 § 1 k.p.k.; 3. art.

413 § 2 k.p.k. w zw. z art. 458 k.p.k.; 4. art. 457 § 2 k.p.k. w zw. z art. 424 § 2 k.p.k.

i art. 410 k.p.k.

W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części oraz

poprzedzającego go wyroku Sądu Rejonowego i przekazanie sprawy w tym

zakresie do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasacja jest zasadna tylko w części dotyczącej skazania za występek z art.

276 k.k. (pkt VII aktu oskarżenia, pkt VI wyroku Sądu Rejonowego). Skarżący

zasadnie podnosi, że w apelacji w zakresie tego czynu podniesiono dwa zarzuty: 1)

obrazy art. 7 i art. 410 k.p.k. – braku precyzyjnego ustalenia czy oskarżonemu

przekazany został oryginał faktury VAT, czy też jej duplikat; 2) obrazy art. 424 § 1

pkt 2 k.p.k. – braku wyjaśnienia podstawy prawnej przypisania sprawstwa czynu z

art. 276 k.k. Sąd Okręgowy odniósł się tylko do drugiego z zarzutów, tym samym

zasadny jest zarzut naruszenia art. 433 § 2 k.p.k. Sąd odwoławczy nie odniósł się

należycie do argumentacji apelacji wskazującej, że zgodnie z przepisami prawa

podatkowego, obowiązującym w dacie czynu, wystawca faktury VAT – sprzedawca

firma PHU U. A.W. – zobowiązana była do jej sporządzenia w dwóch

4

egzemplarzach, tj. oryginału i kopii, przy czym oryginał był przeznaczony dla

nabywcy, kopia zaś dla sprzedawcy. Skoro zgodnie z przepisami prawa

podatkowego oryginał faktury winien być obligatoryjnie wręczony nabywcy, to

wówczas firma którą reprezentował oskarżony i on sam jako jej przedstawiciel,

uzyskiwała po otrzymaniu takiej faktury wyłącznie prawa do rozporządzenia tym

dokumentem, zaś sprzedawca dysponował kopią tej faktury. Autor kasacji trafnie

podnosi, powołując się na poglądy doktryny, iż za dokument, którym sprawca nie

może wyłącznie rozporządzać winno się uważać albo dokument wyłącznie cudzy,

albo dokument stwierdzający uprawnienia i obowiązki innej osoby w jedynym ze

swej istoty egzemplarzu, albo dokument urzędowy wystawiony przez władze

publiczne w jednym egzemplarzu.

Sąd I instancji nie ustalił powyższych okoliczności warunkujących możliwość

przypisania występku z art. 276 k.k., zaś Sąd odwoławczy nie odnosząc się

należycie do zarzutów i argumentacji apelacji obrońcy w tym zakresie,

zaakceptował wadliwe stanowisko Sądu Rejonowego. Podzielając zasadność

zarzutu kasacji w tym zakresie, Sąd Najwyższy uchylił zaskarżony wyrok oraz

utrzymany nim w mocy wyrok Sądu Rejonowego z dnia 12 września 2011 r. w

części skazującej za występek z art. 2767 k.k. (pkt VIII aktu oskarżenia pkt VI

wyroku Sądu Rejonowego) i sprawę w tym zakresie przekazał do ponownego

rozpoznania Sądowi Rejonowemu.

Wobec oddalenia kasacji w pozostałym zakresie jako oczywiście

bezzasadnej, zastosowanie ma norma art. 535 § 3 k.p.k.