II UK 28/13

Sygn. akt II UK 28/13

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 4 września 2013 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Jolanta Strusińska-Żukowska (przewodniczący)

SSN Józef Iwulski

SSN Zbigniew Myszka (sprawozdawca)

w sprawie z wniosku G. Serwis Sp. z o.o. w S.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych

z udziałem zainteresowanej P. B.

o wydanie zaświadczenia,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 4 września 2013 r.,

skargi kasacyjnej wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego […]

z dnia 5 lipca 2012 r.,

oddala skargę kasacyjną.

UZASADNIENIE

Sąd Apelacyjny - III Wydział Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych

wyrokiem z dnia 5 lipca 2012 r. oddalił apelację wnioskodawcy G. Serwis Sp. z o.o.

od wyroku Sądu Okręgowego Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w O. z dnia

11 stycznia 2012 r., oddalającego odwołanie wnioskodawcy od decyzji Zakładu

2

Ubezpieczeń Społecznych z dnia 10 sierpnia 2011 r., odmawiającej wydania

zaświadczenia dotyczącego ustawodawstwa właściwego dla zainteresowanej P. B.

Sąd Rejonowy ustalił w tej sprawie, że w dniu dnia 2 czerwca 2011 r.

wnioskodawca zawarł z zainteresowaną P. B., lat 19, uczennicą Liceum

Ogólnokształcącego w O., umowę zlecenia na okres od 2 czerwca do 15 lipca 2011

r., która zobowiązała ją do pozyskiwania personelu dla zleceniodawcy. Umowę tę

strony zawiesiły „2 czerwca 2011 r.”, a 8 czerwca zawarły kolejną umowę zlecenia,

na mocy której zainteresowana przyjęła do wykonania świadczenie czynności

opieki w okresie od 16 czerwca do 15 lipca 2011 r. nad wskazaną przez

zleceniodawcę (Spółkę G.) osobą zamieszkałą na terenie Niemiec. Zainteresowana

nie była zgłoszona w Polsce do ubezpieczeń społecznych. Wnioskodawca

prowadzi działalność gospodarczą na terenie na obszarze Niemiec i Polski. W

informacji z dnia 15 lipca 2011 r. dla wydania zaświadczenia o ustawodawstwie

właściwym wnioskodawca wskazał, iż jego obroty na terenie Polski stanowią

23,11% całości obrotów (pozostałe uzyskuje na terenie Niemiec), w Polsce

zatrudnia 19 pracowników i realizuje 20 umów, za granicą 26 pracowników

delegowanych przy 38 realizowanych umowach.

Decyzją z dnia 10 sierpnia 2011 r. organ rentowy odmówił wnioskodawcy

wydania zaświadczenia dotyczącego ustawodawstwa właściwego dla

zainteresowanej w czasie wykonywania przez nią umowy zlecenia na terenie

Niemiec na podstawie art. 12 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i

Rady (WE) Nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów

zabezpieczenia społecznego (Dz. U. UE.L 166.1 z dnia 30 kwietnia 2004 r.,

zwanego dalej rozporządzeniem Nr 883/2004), wskazując, że w związku z art. 6

ust. 1 pkt 4 oraz art. 6 ust. 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie

ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2009 r. Nr 205, poz. 1585 ze zm., zwanej dalej

ustawą systemową) zainteresowana nie podlega obowiązkowym ubezpieczeniom

emerytalnemu i rentowemu, dlatego nie ma możliwości uznania jej za pracownika

delegowanego.

W tak ustalonym stanie faktycznym, Sąd Okręgowy oddalił odwołanie

wnioskodawcy, ponieważ bezsporne jest, że zainteresowana była pracownikiem

najemnym na terenie Niemiec, a okres jej delegowania nie przekroczył 24 miesięcy

3

oraz nie została delegowana w miejsce innego pracownika, ale nie wykonywała ona

pracy na terytorium Polski przed okresem delegowania, czego wymaga art. 12

ust. 1 rozporządzenia Nr 883/2004. Zgodnie z decyzją Komisji Administracyjnej do

Spraw Zabezpieczenia Społecznego Nr A2 z dnia 12 czerwca 2009 r. dotyczącą

wykładni art. 12 tego rozporządzenia, wskazany przepis stosuje się do pracownika

podlegającego ustawodawstwu Państwa Członkowskiego (wysyłającego) z tytułu

wykonywania pracy na rzecz pracodawcy, który zostaje wysłany przez tego

pracodawcę do innego Państwa Członkowskiego (zatrudnienia) w celu

wykonywania pracy, przy czym wciąż istnieje bezpośredni związek między

pracownikiem a pracodawcą, który go oddelegował, jeżeli delegowany pracownik

podlegał przez co najmniej miesiąc ustawodawstwu Państwa wysyłającego. Okresy

krótsze będą wymagać indywidualnej oceny w konkretnych przypadkach. W ocenie

Sądu pierwszej instancji, zainteresowana nie wykonywała przed delegowaniem na

terytorium Polski na podstawie umowy zlecenia z dnia 2 czerwca 2011 r., a ponadto

nie podlegała na mocy art. 6 ust. 4 ustawy systemowej polskiemu systemowi

ubezpieczeń społecznych, przeto nie można ona ani zleceniodawca domagać się

wydania zaświadczenia, że nadal systemowi temu podlega.

Sąd Apelacyjny oddalił apelację wnioskodawcy, wskazując, że według

rozporządzenia Nr 883/2004 ubezpieczonym jest każda osoba spełniająca warunki

wymagane na podstawie ustawodawstwa Państwa Członkowskiego właściwego

zgodnie z tytułem II, do posiadania prawa do świadczeń, z uwzględnieniem

przepisów niniejszego rozporządzenia (art. 1 lit. c), a samo rozporządzenie stosuje

się do obywateli Państwa Członkowskiego, bezpaństwowców i uchodźców

mieszkających w Państwie Członkowskim, którzy podlegają lub podlegali

ustawodawstwu jednego lub kilku Państw Członkowskich oraz do członków ich

rodzin i osób pozostałych przy życiu (art. 2 ust. 1). Podobnie w art. 12 ust. 1

rozporządzenia użyto słowa „nadal” w stosunku do podlegania ubezpieczeniu w

Państwie Członkowskim (wysyłającym). W konsekwencji prawidłowo jest pogląd

Sądu Okręgowego, że wyjątek od zasady z art. 11 ust. 2a rozporządzenia

(pracownik podlega ustawodawstwu Państwa Członkowskiego, na terenie którego

wykonuje pracę), opisany w jego art. 12 ust. 1 dotyczy pracowników nadal

podlegających systemowi zabezpieczenia społecznego w Państwie Członkowskim

4

(wysyłającym), jeśli wykonywanie pracy na terenie innego Państwa

Członkowskiego ma charakter wpadkowy, incydentalny. Skoro na podstawie art. 6

ust. 1 pkt 4 i art. 6 ust. 4 ustawy systemowej zainteresowana nie podlegała

obowiązkowym ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowemu, to nie można wydać

zaświadczenia, że nadal takiemu systemowi podlega. W spornym zakresie,

wnioskodawca „wyraźnie myli sytuację w jakiej znajduje się zainteresowana -

niepodlegania ubezpieczeniom, od sytuacji (którą sugeruje) braku obowiązku

uiszczania składek na to ubezpieczenie. Gdyby uznać żądania wnioskodawcy za

zasadne doprowadziłoby to do sytuacji, że gdyby zainteresowana wykonywała

identyczne czynności w ramach umowy zlecenia na terenie Polski nie byłaby objęta

ubezpieczeniami, podczas gdy wykonywałaby je na terenie innego Państwa

Członkowskiego podlegała by ubezpieczeniom społecznym”. Wprawdzie Sąd

pierwszej instancji błędnie ustalił, że do zawieszenia umowy z dnia 2 czerwca

2011 r. doszło tego samego dnia, gdyż z umowy zawieszającej wykonywanie

umowy zlecenia wynika, że zawieszenie jej wykonywania nastąpi w okresie od 16

czerwca do 15 lipca 2011 r., jednak w niczym to nie zmienia sytuacji, że do

zainteresowanej nie ma zastosowania rozporządzenie Nr 883/2004.

W skardze kasacyjnej wnioskodawca zarzucił naruszenie przepisów prawa

materialnego, w szczególności: 1/ art. 11 ust. 2a oraz art. 12 ust. 1 rozporządzenia

Nr 883/2004 w związku z art. 6 ust. 4 ustawy systemowej przez ich nieprawidłową

wykładnię i uznanie, że warunkiem zastosowania art. 12 ust. 1 rozporządzenia jest

kontynuacja przez pracownika najemnego obowiązku ubezpieczeniowego lub

opłacania składek ubezpieczeniowych na terenie pierwszego Państwa

Członkowskiego, nie zaś uprzednie podleganie ustawodawstwu pierwszego

Państwa Członkowskiego, 2/ art. 11 ust. 2a rozporządzenia Nr 883/2004 przez jego

nieprawidłowe zastosowanie oraz art. 12 ust. 1 przez jego pominięcie w związku z

art. 6 ust. 4 ustawy systemowej, polegające na błędnym uznaniu, że brak jest

podstaw do wydania zaświadczenia dotyczącego ustawodawstwa właściwego dla

pani P. B., spełniła wszystkie warunki do wydania wyżej wymienionego

zaświadczenia, szczegółowo określone w art. 12 ust. 1 tego rozporządzenia, 3/ art.

1 lit. a oraz art. 12 ust. 1 rozporządzenia Nr 883/2004 w związku z art. 6 ust. 4

ustawy systemowej przez ich nieprawidłową wykładnię polegającą na uznaniu, że

5

za osobą delegowaną w rozumieniu tego rozporządzenia „uznać można jedynie

osobę uprzednio podlegającą ubezpieczeniu społecznemu na terenie pierwszego

Państwa Członkowskiego, nie zaś uprzednio podlegającą ustawodawstwu

pierwszego Państwa Członkowskiego”, 4/ art. 1 lit. c rozporządzenia Nr 883/2004 w

związku z art. 6 ust. 4 ustawy z systemowej przez „niewłaściwe zastosowanie w

odniesieniu do przepisów tytułu II Rozporządzenia, w szczególności przepisu art.12

Rozporządzenia, pomimo, iż z jednoznacznej treści przepisu wynika, iż zawarta w

nim definicja ‘ubezpieczonego’, została wprowadzona dla potrzeb tytułu III, rozdział

1 i 3, a więc dla potrzeb przyznawania określonych świadczeń (tj. świadczeń z

tytułu choroby, macierzyństwa i równoważnego świadczenia dla ojca, a także

świadczeń z tytułu wypadku przy pracy i choroby zawodowej). Art. 12 znajduje się

natomiast w tytule II rozporządzenia, a więc dla potrzeb tego przepisu nie stosuje

się pojęcia ‘ubezpieczony’, zawartego w art. 1 lit.c”, 4/ art. 14 ust. 1 rozporządzenia

Nr 883/2004 przez jego nieprawidłową wykładnię „polegającą na uznaniu, wbrew

jego treści, iż przepis ten przewiduje wymóg jednomiesięcznego podlegania

ustawodawstwu pierwszego Państwa Członkowskiego jako przesłankę uznania, iż

osoba zatrudniona w celu oddelegowania jej do innego państwa członkowskiego

podlega regulacji Art. 12 ust. 1” tego rozporządzenia i przez to „nieuzasadnione

pominięcie przepisu art. 14 ust. 1”.

Jako okoliczności uzasadniające przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania

skarżący wskazał jej oczywiste uzasadnienie „z uwagi na rażące naruszenie

powołanych wyżej przepisów prawa materialnego”, a także na potrzebę wykładni

następujących przepisów: 1/ art. 11 ust. 2a oraz art. 12 ust. 1 rozporządzenia Nr

883/2004 w związku z art. 6 ust. 4 ustawy systemowej przez ustalenie, „czy

warunkiem zastosowania art. 12 ust. 1 jest kontynuacja przez pracownika

najemnego obowiązku ubezpieczeniowego lub opłacania składek

ubezpieczeniowych na terenie pierwszego Państwa Członkowskiego czy też

jedynie uprzednie podleganie ustawodawstwu pierwszego Państwa

Członkowskiego”, 2/ art. 1 lit. a oraz art. 12 ust. 1 rozporządzenia Nr 883/2004 w

związku z art. 6 ust. 4 ustawy systemowej przez ustalenie, „czy za osobę

delegowaną w rozumieniu rozporządzenia uznać można jedynie osobę uprzednio

podlegającą ubezpieczeniu społecznemu na terenie pierwszego Państwa

6

Członkowskiego czy też także osobę uprzednio podlegającą ustawodawstwu

pierwszego Państwa Członkowskiego”, 3/ art. 14 ust. 1 rozporządzenia Nr

883/2004 przez ustalenie, „czy obejmuje on wymóg jednomiesięcznego podlegania

ustawodawstwu pierwszego Państwa Członkowskiego jako przesłankę uznania, iż

osoba zatrudniona w celu oddelegowania jej do innego państwa członkowskiego

podlega regulacji art. 12 ust. 1 tego rozporządzenia”.

Skarżący wskazał, że zainteresowana począwszy od dnia 2 czerwca 2011 r.

wykonywała zlecone przez niego czynności na terytorium Polski. W dacie zawarcia

umowy była uczennicą, która nie ukończyła 26 roku życia, co oznaczało, że

skarżący na podstawie art. 6 ust. 4 ustawy systemowej nie potrącał z tytułu

zawartej umowy zlecenia składek na ubezpieczenia społeczne. Okoliczność ta

potwierdza podleganie zainteresowanej ustawodawstwu polskiemu, według którego

„nie istniał obowiązek potrącania w jej przypadku składek na ubezpieczenie

społeczne”, co „oznacza, iż po jej oddelegowaniu do Niemiec podlegała ona ‘nadal’

jak wyraża to przepis art.12 ust. 1 Rozporządzenia (WE) nr 883/2004,

ustawodawstwu polskiemu w tym zakresie”. Tymczasem Sądy obu instancji

„błędnie uznały, iż w rozpatrywanym przypadku istotnym jest czy pani P.B. była

zgłoszona do ubezpieczeń społecznych i czy były opłacane za nią składki na

ubezpieczenie społeczne w oparciu o regulacje ustawy o systemie ubezpieczeń

społecznych, nie zaś jak wymagają tego przepisy powołanych wyżej Rozporządzeń,

fakt uprzedniego podlegania ustawodawstwu polskiemu.” Spór w sprawie

sprowadzał się więc do tego, „czy w stosunku do opiekunki wykonującej pracę na

podstawie umowy zlecenia, oddelegowanej do wykonywania pracy w Niemczech,

za którą nie są opłacane składki na ubezpieczenia społeczne w oparciu o art. 6 ust.

4 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych w okresie oddelegowania

zastosowanie znajdzie: ustawodawstwo niemieckie - w oparciu o art. 11 ust. 2 lit. a)

rozporządzenia 883/2004 - ponieważ jak twierdzi ZUS brak odprowadzania składek

za P. B. oznacza brak podlegania ustawodawstwu polskiemu, czy też

ustawodawstwo polskie - w oparciu o art. 12 ust. 1 rozporządzenia 883/2004 -

ponieważ jak podnosi Spółka to właśnie ustawodawstwo ma zastosowanie z uwagi

na fakt wykonywania przez panią P. B. pracy najemnej w Polsce w okresie

bezpośrednio poprzedzającym okres oddelegowania”.

7

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie

sprawy Sądowi Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania i orzeczenia o kosztach

postępowania, ewentualnie o uchylenie w całości i zmianę zaskarżonego

orzeczenia przez „uwzględnienie odwołania oraz nakazanie Organowi Rentowemu

wydania Wnioskodawcy zaświadczenia dotyczącego oddelegowania pani P. B. do

pracy na terytorium Niemiec w okresie 16 czerwca 2011 r. - 15 lipca 2011 r.”, a

także o zasądzenie od organu rentowego na rzecz skarżącego zwrotu kosztów

postępowania wywołanego wniesieniem skargi kasacyjnej, jak również kosztów

postępowania w pierwszej i drugiej instancji wraz z kosztami zastępstwa prawnego

według norm przepisanych prawem.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawierała usprawiedliwionych podstaw. Została ona

oparta wyłącznie na zarzutach naruszenia norm prawa materialnego, co oznaczało

związanie Sądu Najwyższego miarodajnymi ustaleniami faktycznymi stanowiącymi

podstawę zaskarżonego wyroku. Z tych ustaleń wynikało, że 2 czerwca 2011 r.

zainteresowana w sprawie P. B., będąc uczennicą liceum ogólnokształcącego,

zawarła ze skarżąca Spółką umowę zlecenia „na pozyskiwanie dla Spółki personelu”

na okres od 2 czerwca do 15 lipca 2011 r., którą strony „zawiesiły” już w dniu jej

zawarcia na okres ustalony przez Sąd drugiej instancji. Następnie w dniu 8 czerwca

2011 r. strony zawarły kolejna umowę zlecenia na sprawowanie opieki nad

wskazaną przez Spółkę osobą zamieszkałą na terenie Niemiec. Zainteresowana

nie została zgłoszona w Polsce do ubezpieczenia społecznego , a organ

ubezpieczeń społecznych decyzją z dnia 10 sierpnia 2011 r. odmówił wydania

skarżącej Spółce zaświadczenia wskazującego podleganie polskiemu

ustawodawstwu jako właściwemu dla zainteresowanej w okresie wykonywania

przez nią zlecenia na terenie Niemiec, argumentując, że z mocy art. 6 ust. 1 pkt 4

oraz art. 6 ust. 4 ustawy systemowej zainteresowana nie podlegała w Polsce

obowiązkowym ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym, przeto nie ma

możliwości uznania jej za pracownika delegowanego. Takie stanowisko potwierdziły

Sądy obu instancji.

8

Na gruncie takiego stanu sprawy Sąd Najwyższy uznał za bezzasadne

kasacyjne zarzuty naruszenia art. 11 ust. 2a oraz art. 12 ust. 1 rozporządzenia

Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 883/2004 r., ponieważ warunkiem

dalszego podlegania polskim ubezpieczeniom społecznym w okresie świadczenia

pracy najemnej w innym państwie Unii Europejskiej jest uprzednie podleganie

obowiązkowym ubezpieczeniom społecznym osoby zainteresowanej w Polsce, pod

warunkiem że przewidywany czas wykonywania pracy najemnej w delegacji nie

przekracza 24 miesięcy (art. 12 ust. 1 tego rozporządzenia). Przepis ten nie ma

zastosowania do ubezpieczenia dobrowolnego ani ubezpieczenia fakultatywnego

kontynuowanego, także dlatego, że w Polsce nie funkcjonuje tylko (wyłącznie)

dobrowolny system ubezpieczeń społecznych (art. 14 ust. 1 rozporządzenia).

Przede wszystkim w Polsce zainteresowana, będąc uczennicą liceum

ogólnokształcącego zatrudnioną na podstawie umowy zlecenia nie podlegała z

mocy prawa (art. 6 ust. 1 pkt 4 w związku z art. 6 ust. 4 ustawy systemowej)

obowiązkowym ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym, a także nie mogła

korzystać z prawa do dobrowolnego objęcia jej takimi ubezpieczeniami, gdyż nie

legitymowała się określonym w art. 7 ustawy systemowej statusem prawnym

umożliwiającym objęcie jej dobrowolnym tytułem ubezpieczeń społecznych. W

wymienionym zakresie normatywnym zainteresowana nie uzyskała w Polsce zatem

statusu ubezpieczonej, gdyż nie spełniała warunków do objęcia jej obowiązkowymi

ubezpieczeniami emerytalnym i rentowymi, którym nie podlegała z mocy art. 6

ust. 4 ustawy systemowej. Nie zmieniło tej sytuacji prawnej delegowanie

zainteresowanej zleceniobiorczyni do pracy na terytorium Niemiec, skoro wcześniej

z mocy prawa nie podlegała ona obowiązkowo ubezpieczeniom społecznym w

Polsce i dlatego nie mogła korzystać ze statusu nadal ubezpieczonej w kraju

wysyłającym (Polsce) w okresie świadczenia zlecenia na terenie Niemiec.

W opisanym zakresie skarżąca Spółka bezpodstawnie utrzymywała, jakoby

zainteresowana uczennica liceum ogólnokształcącego z tytułu zawartej umowy

zlecenia spełniała warunki do podlegania polskim obowiązkowym ubezpieczeniom

społecznym, ale w związku ze statusem uczennicy liceum ogólnokształcącego,

która mogła w Polsce potencjalnie świadczyć pracę na podstawie umowy zlecenia,

„podlegała regulacjom prawa polskiego”, które jakoby zwalniały ją wyłącznie z

9

obowiązku opłacania składek. Tymczasem zainteresowana nie podlegała

obowiązkowo polskim ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym z mocy prawa

(art. 6 ust. 4 ustawy systemowej) i dlatego nie miała obowiązku opłacania składek

na ubezpieczenia społeczne. Oznaczało to, że zainteresowana nie korzystała ze

zwolnienia z opłacania składek z tytułu prawnego, któremu z mocy prawa nie

podlegała, przeto nie mogła nadal kontynuować polskiego tytułu ubezpieczeń

społecznych w okresie jej delegowania przez skarżącą Spółkę do pracy najemnej

na terenie Niemiec.

Powyższe oznaczało, że skoro zainteresowana jako uczennica liceum

ogólnokształcącego w okresie wykonywania pracy najemnej w Polsce na podstawie

umowy zlecenia nie podlegała w ogóle i w żadnym okresie polskim obowiązkowym

ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym (art. 6 ust. 4 ustawy systemowej), to w

okresie jej delegowania do pracy najemnej na podstawie umowy zlecenia w

Niemczech nie mogła w dalszym ciągu podlegać polskiemu ustawodawstwu, tj.

kontynuować polskiego tytułu ubezpieczeń społecznych, skoro wcześniej w Polsce

nie miała statusu ani tytułu podlegania obowiązkowym ubezpieczeniom

emerytalnemu i rentowym. W konsekwencji zainteresowana jako osoba wykonująca

w innym państwie członkowskim pracę najemną podlegała ustawodawstwu tego

państwa, zgodnie z ustanowioną w art. 11 ust. 2a rozporządzenia Nr 883/2004 r.

zasadą lex loci laboris. Wymieniona zasada doznaje wyjątku (podlega zasadzie

szczególnej z art. 12 ust. 1 tego rozporządzenia) w odniesieniu do osób

delegowanych do pracy najemnej w innym państwie członkowskim, pod warunkiem

że okres delegacji nie przekracza 24 miesięcy, ale tylko wtedy, gdy wcześniej

osoba delegowana podlegała ustawodawstwu ubezpieczeń społecznych kraju

wysyłającego, któremu nadal (podkreślenie SN), podlegałaby w okresie takiej

delegacji. Inaczej rzecz ujmując, bez uprzedniego podlegania zainteresowanej

ustawodawstwu państwa wysyłającego, nie może ona w dalszym ciągu (nadal)

podlegać dotychczasowemu ustawodawstwu ubezpieczeń społecznych (państwa

wysyłającego) w okresie delegowania do pracy najemnej w innym państwie

członkowskim Unii Europejskiej.

Skoro zainteresowana jako uczennica w liceum ogólnokształcącym

zatrudniona na podstawie umowy zlecenia w ogóle i w żadnym okresie nie

10

podlegała polskiemu ustawodawstwu ubezpieczeń społecznych z mocy samego

prawa (art. 6 ust. 4 ustawy systemowej) i z tego normatywnego punktu odniesienia

nie może być postrzegana jako osoba, która spełniała warunki do objęcia jej

polskim ustawodawstwem, to bez znaczenia dla kasacyjnego osądu sprawy było

odnoszenie się do pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej, w tym do

bezpodstawnego twierdzenia, jakoby Sąd drugiej instancji wyłączył dopuszczalność

uznania zleceniobiorców za świadczących pracę najemną lub do zarzutu

dotyczącego wymagania potencjalnego jednomiesięcznego okresu podlegania

ubezpieczeniom społecznym w Polsce, w której poprzednio i w żadnym okresie

zainteresowana nie podlegała obowiązkowym ubezpieczeniom społecznym ze

względu na status uczennicy liceum ogólnokształcącego zatrudnionej na podstawie

umowy zlecenia „na pozyskiwanie personelu” dla skarżącej Spółki (art. 6 ust. 4

ustawy systemowej).

Powyższe rozważania prowadziły do wyrażenia ogólniejszego poglądu

prawnego, że uczniowie gimnazjów, szkół ponadpodstawowych lub studenci do

ukończenia 26 lat życia wykonujący pracę na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej

na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia albo innej umowy o

świadczenie usług, do której zgodnie z Kodeksem cywilnym stosuje się przepisy

dotyczące zlecenia, nie podlegają obowiązkowo polskim ubezpieczeniom

emerytalnemu i rentowym (art. 6 ust. 4 ustawy o systemie ubezpieczeń

społecznych), przeto także w okresie ich delegowania do pracy w innym państwie

członkowskim Unii Europejskiej nie są objęci polskim ustawodawstwem

ubezpieczeń społecznych (art. 12 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego

i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji

systemów zabezpieczenia społecznego, (Dz. U.UE.L.2004.166.1). W konsekwencji

Sąd Najwyższy oddalił niemającą usprawiedliwionych podstaw skargę kasacyjną w

zgodzie z art. 39814

k.p.c.