V KK 45/13

Sygn. akt V KK 45/13

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 4 września 2013 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Jacek Sobczak (przewodniczący)

SSN Dariusz Świecki

SSA del. do SN Dariusz Czajkowski (sprawozdawca)

Protokolant Barbara Kobrzyńska

przy udziale prokuratora Prokuratury Generalnej Zbigniewa Siejbika,

w sprawie T. S. i Z. S.

skazanych z art. 289 § 2 kk i inne,

po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie

w dniu 4 września 2013 r.,

kasacji, wniesionych przez Prokuratora Generalnego oraz obrońców T. S. i Z. S.

od wyroku Sądu Okręgowego w Z.

z dnia 16 stycznia 2012 r.,

utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Ż.

z dnia 31 marca 2009 r.

1) uchyla zaskarżony wyrok w punkcie 2 w części

utrzymującej w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Ż. w

odniesieniu do kwalifikacji prawnej i wymiaru kary orzeczonej

wobec T. S. i sprawę w tym zakresie przekazuje Sądowi

Okręgowemu w Z. do ponownego rozpoznania w postępowaniu

odwoławczym,

2

2) oddala kasacje obrońców T. S. i Z. S. jako oczywiście

bezzasadne,

3) kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciąża

skazanego Z. S. w części go dotyczącej, skazanego T. S. od

kosztów sądowych postępowania kasacyjnego zwalnia, zaś

wydatkami związanymi z rozpoznaniem kasacji Prokuratora

Generalnego obciąża Skarb Państwa.

UZASADNIENIE

Wyrokiem Sądu Rejonowego w Ż. z dnia 31 marca 2009 r. T. S. został

uznany za winnego popełnienia wspólnie i w porozumieniu z dwoma innymi

ustalonymi osobami czynu z art. 289 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. oraz czynu z

art. 280 § 1 k.k. i art. 279 § § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i w zw. z art. 64 § 2 k.k.

Apelacje od tego wyroku wniósł T. S. oraz jego obrońca i po ich rozpoznaniu

Sąd Okręgowy wyrokiem z dnia 16 stycznia 2012 r. zaskarżone orzeczenie - w

odniesieniu do tego oskarżonego- utrzymał w mocy.

Od wyroku tego kasację w trybie art. 521 § 1 k.p.k. na korzyść skazanego T.

S. wniósł Prokurator Generalny.

Zarzucił temu wyrokowi rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku

naruszenie przepisów prawa procesowego- art. 433 § 1 k.p.k. i art. 440 k.p.k. -

polegające na dokonaniu nienależytej kontroli odwoławczej i utrzymaniu w mocy

rażąco niesprawiedliwego wyroku sądu I instancji, wydanego z naruszeniem

przepisów prawa materialnego, tj. art. 64 § 1 i 2 k.k. w zw. z art. 106 i art. 107 § 1

k.k. wskutek wadliwego uznania, że oskarżony T. S. zarzucanych mu czynów

określonych w pkt 3 i 6 części dyspozytywnej wyroku Sądu Rejonowego w Ż.,

dopuścił się w warunkach recydywy wskazanej powyżej, pomimo braku przesłanek

do przyjęcia, że popełnił on zarzucane mu czyny w warunkach powrotu do

przestępstwa określonego w tym przepisie.

W konkluzji Prokurator Generalny wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku

Sądu Okręgowego w zakresie pkt 2 jego części dyspozytywnej i przekazanie

sprawy do ponownego rozpoznania temuż Sądowi.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

3

Kasacja Prokuratora Generalnego jest zasadna w stopniu oczywistym,

jakkolwiek wniosek o uchylenie w całości zaskarżonego na korzyść T. S. wyroku, w

świetle charakteru postawionych temu rozstrzygnięciu zarzutów, jest zbyt daleko

idący. Dostrzegł to zresztą występujący na rozprawie kasacyjnej prokurator,

modyfikując pisemny wniosek skargi w kierunku uchylenia wyroku Sądu

Okręgowego, ale jedynie w zakresie kwalifikacji prawnej przypisanych skazanemu

czynów oraz wymiaru kary za te czyny orzeczonej. W sytuacji, kiedy z treści

zarzutów skargi kasacyjnej wynika, że kwestionowana jest dająca się wyodrębnić

część zaskarżonego orzeczenia, nie ma potrzeby wydawania orzeczenia

kasatoryjnego wobec jego całości (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 5 listopada

2009 r. sygn. akt II K.K. 180/09, LEX nr 550464, a nadto Kodeks postępowania

karnego- Tom II, Komentarz do art. 425 k.p.k., Paprzycki Lech K. (red.), Grajewski

Jan, Steinborn Sławomir, Warszawa 2013). W realiach niniejszej sprawy taka

sytuacja ma właśnie miejsce, gdyż autor kasacji podnosi w niej jedynie zarzuty

związane z nieprawidłową kwalifikacją przypisanych skazanemu czynów poprzez

nieuzasadnione przyjęcie, że popełnione one zostały w warunkach określonych w

art. 64 § 1 i 2 k.k. Uznanie zasadności skargi w tak sformułowanym zakresie

zaskarżenia czyniłoby zatem zbędnym uchylanie rozstrzygnięcia w całości, skoro

powodem tej decyzji były jedynie problemy związane z wadliwością prawnego

obrazu przypisanych skazanemu występków. Naturalną konsekwencją tego stanu

rzeczy jest potrzeba rozważenia przez Sąd ad quem, przy ponownym rozpoznaniu

sprawy, również kwestii związanych z wymiarem orzeczonej kary, skoro poprzednio

została ona orzeczona przy bezpodstawnym przyjęciu popełnienia przestępstwa w

okoliczności tak obciążającej, jaką jest powrót do przestępstwa. Oczywistą rację ma

zatem autor kasacji, że w sytuacji zatarcia skazania, a to niewątpliwie nastąpiło w

odniesieniu do wyroku przyjętego za podstawę do ustalenia recydywy (wyrok Sądu

Rejonowego w P. z dnia 24 czerwca 1993r.), przyjęcie działania w warunkach art.

64 § 1 i 2 k.k. stanowi rażącą obrazę tego przepisu, a nadto art. 106 k.k. Fakt

zatarcia powyższego skazania przeoczył również Sąd odwoławczy, przez co nie

dokonał korekty orzeczenia Sądu I instancji, które z powodu rażącego naruszenia

prawa było rozstrzygnięciem rażąco niesprawiedliwym w rozumieniu art. 440 k.p.k. i

4

z mocy tego przepisu wymagało ingerencji w postępowaniu apelacyjnym z urzędu,

niezależnie od podniesionych w środkach odwoławczych zarzutów.

Nie powielając zatem oczywiście słusznej argumentacji faktycznej i prawnej

zawartej w kasacji Prokuratora Generalnego, zaskarżony wyrok należało uchylić,

ale jedynie w zakresie kwalifikacji prawnej i wymiaru kary orzeczonej wobec T. S. i

sprawę tylko w tym zakresie przekazać Sądowi Okręgowemu do ponownego

rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.

O wydatkach związanych z rozpoznaniem kasacji Prokuratora Generalnego

Sąd Najwyższy orzekł zgodnie z treścią przepisu art. 638 k.p.k.