III KK 128/13

Sygn. akt III KK 128/13

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 10 września 2013 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Tomasz Artymiuk (przewodniczący)

SSN Marian Buliński (sprawozdawca)

SSN Piotr Hofmański

Protokolant Anna Korzeniecka-Plewka

przy udziale prokuratora Prokuratury Generalnej Bogumiły Drozdowskiej

w sprawie W. S.

skazanego z art.59 ust. 1 ustawy z 20.03.2009 r. o bezpieczeństwie imprez

masowych

po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie

w dniu 10 września 2013 r.,

kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego

od wyroku Sądu Rejonowego w B.

z dnia 17 października 2012 r.,

uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje do ponownego

rozpoznania Sądowi Rejonowemu w L.

UZASADNIENIE

2

Sąd Rejonowy w B., uwzględniając wniosek Prokuratora Rejonowego w B.

złożony w trybie art. 335 § 1 k.p.k., wyrokiem z dnia 17 października 2012 r. skazał

W. S. za popełnienie przestępstwa określonego w art. 59 ust. 1 i art. 60 ust. 2

ustawy z dnia 20 marca 2009 r. o bezpieczeństwie imprez masowych w zw. z art.

11 § 2 k.k. na karę 6 miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania

nieodpłatnej, kontrolowanej pracy w wymiarze 20 godzin w stosunku miesięcznym

na cel społeczny, oraz orzekł środek karny zakaz wstępu na imprezy masowe na

okres 6 miesięcy.

Wyrok ten nie został zaskarżony przez strony i uprawomocnił się dnia 25

października 2012 r. Kasację od tego wyroku złożył w dniu 12 kwietnia 2013 r.

Prokurator Generalny na niekorzyść skazanego zarzucając temuż orzeczeniu:

„- rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisów prawa

procesowego, a mianowicie art. 343 § 7 k.p.k. w zw. z art. 335 § 1 k.p.k.,

polegające na uwzględnieniu zawierającego propozycje niezgodnych z prawem

rozstrzygnięć wniosku o wydanie wobec oskarżonego wyroku skazującego bez

przeprowadzenia rozprawy, w części dotyczącej orzeczenia środka karnego,

podczas gdy powinnością sądu było rozpoznanie sprawy na zasadach ogólnych

albo doprowadzenie do stawiennictwa na posiedzenie prokuratora i oskarżonego

oraz spowodowanie uzgodnienia przez nich wniosku we wszystkich elementach

zgodnie z prawem,

- rażące i mające istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenie przepisów prawa

materialnego, a mianowicie art. 43 § 1 k.k. w zw. z art. 66 ustawy z dnia 20 marca

2009 r. o bezpieczeństwie imprez masowych (Dz. U. Nr 62, poz. 504 z dnia 21

kwietnia 2009 r.), poprzez to, że środek karny zakazu wstępu na imprezę masową

został orzeczony na okres 6 (sześciu) miesięcy, podczas gdy zakaz wymieniony w

art. 39 pkt 2c orzeka się w latach, od 2 do 6”. W oparciu o to, skarżący wniósł o

uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu do

ponownego rozpoznania.

Na rozprawie przed Sądem Najwyższym prokurator Prokuratury Generalnej

poparła złożoną kasację.

W tej sytuacji Sąd Najwyższy zważył co następuje.

3

Kasacja Prokuratora Generalnego na niekorzyść skazanego wniesiona

została z zachowaniem terminu określonego w art. 524 § 3 k.p.k.

Bezsporne jest zarówno to, że Sąd Rejonowy wydał wyrok zgodny z

wnioskiem prokuratora złożonym w trybie art. 335 § 1 k.p.k., oraz to, że uwzględnił

propozycję niezgodnych z prawem rozstrzygnięć dotyczących orzeczenia środka

karnego zakazu wstępu na imprezy masowe na okres 6 miesięcy (w oparciu o art.

41 § 1 i § 9 k.k.). Zgodnie z art. 43 § 1 k.k. środek karny w postaci zakazu wstępu

na imprezy masowe orzeka się w latach od lat 2 do 6. Wymieniony przez sąd

orzekający § 9 art. 41 b k.k. określa czas trwania dodatkowych obowiązków

określonych w § 3,5,7 art. 41 b k.k. orzekanych obok zakazu wstępu na imprezę

masową.

W zaistniałej sytuacji, tj. przedłożenia przez prokuratora w trybie art. 335 § 1

k.p.k. wniosku niezgodnego z prawem sąd powinien rozpoznać sprawę na

zasadach ogólnych, lub doprowadzić do stawiennictwa na posiedzeniu stron i

spowodować by uzgodniony przez nich wniosek był zgodny z prawem.

Wobec powyższego należało uwzględnić kasację Prokuratora Generalnego,

uchylić zaskarżony wyrok i sprawę przekazać do ponownego rozpoznania Sądowi

Rejonowemu w L. Zamiejscowy Wydział Karny w B., gdyż w chwili obecnej Sąd

Rejonowy w B. nie istnieje.

I tak też Sąd Najwyższy orzekł.