III KK 185/13

Sygn. akt III KK 185/13

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 15 października 2013 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Tomasz Artymiuk (przewodniczący)

SSN Józef Dołhy (sprawozdawca)

SSN Barbara Skoczkowska

Protokolant Teresa Jarosławska

przy udziale prokuratora Prokuratury Generalnej Krzysztofa Parchimowicza,

w sprawie H. D.

oskarżonej z art. 284 § 2 kk w zw. z art. 12 kk

po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie

w dniu 15 października 2013 r.,

kasacji, wniesionej przez pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego subsydiarnego

od wyroku Sądu Okręgowego w S.

z dnia 29 listopada 2012 r.,

utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w L.

z dnia 5 lipca 2012 r.,

1/ uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje do

ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym Sądowi

Okręgowemu w S.;

2. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz pełnomocnika z

urzędu adw. R. K. - Kancelaria Adwokacka kwotę 442,80 zł

(słownie: czterysta czterdzieści dwa złote osiemdziesiąt groszy),

2

w tym 23 % podatku VAT, tytułem wynagrodzenia za

sporządzenie i wniesienie kasacji.

UZASADNIENIE

Subsydiarny akt oskarżenia zarzucał H. D. popełnienie przestępstwa z art.

284 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k., polegającego na tym, że: „w okresie od 18 stycznia

2008 r. do 23 kwietnia 2009 r. w L. i B., z góry powziętym zamiarem w krótkich

odstępach czasu, przywłaszczyła mienie o wartości nie mniejszej niż 93.000 zł, w

tym:

- w okresie od 26 maja 2008 r. do 23 kwietnia 2009 r. pieniędzy w kwocie 3.769,27

euro, stanowiących wartość około 15.080 zł;

- w okresie od 25 maja 2008 r. do 30 lipca 2008 r. biżuterii złotej, w tym zegarka

złotego marki Rolex, o łącznej wartości 5.000 euro, stanowiących wartość około

20.000 zł oraz laptopa marki Toshiba o wartości nie mniejszej niż 2.000 zł;

- w dniu 18 stycznia 2008 r. w B. pieniędzy w kwocie 14.000 euro, stanowiących

wartość około 56.000 zł, pochodzących ze sprzedaży samochodu Mercedes-Benz,

czym działała na szkodę R. C., C. C. i I. D”.

Sąd Rejonowy, wyrokiem z dnia 5 lipca 2012 r., uniewinnił H. D. od

popełnienia zarzucanego jej przestępstwa.

Od powyższego wyroku apelacje wnieśli pełnomocnik z urzędu oskarżyciela

subsydiarnego oraz oskarżyciel subsydiarny C. C.

Pełnomocnik zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych, obrazę przepisów

postępowania – art. 7 k.p.k., art. 167 k.p.k. i art. 170 § 1 k.p.k.

Oskarżyciel subsydiarny podniósł zarzuty naruszenia przepisów

postępowania poprzez oddalenie zgłaszanych przez niego wniosków dowodów i w

następstwie poczynienie błędnych ustaleń faktycznych.

Sąd Okręgowy w S., wyrokiem z dnia 29 listopada 2012 r., utrzymał w mocy

zaskarżony wyrok, uznając obie apelacje za oczywiście bezzasadne.

Od tego wyroku kasację wniósł pełnomocnik z urzędu oskarżyciela

subsydiarnego, zarzucając rażące naruszenie prawa mogące mieć wpływ na treść

zaskarżanego orzeczenia tj.:

- przepisu art. 4 i 7 k.p.k. poprzez naruszenie zasady obiektywizmu i przekroczenia

granic swobodnej oceny dowodów przy ocenie zeznań oskarżyciela subsydiarnego

3

C. C., wyjaśnień oskarżonej H. D., przesłuchanych w sprawie świadków i

całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, która przerodziła

się w niczym nieuzasadnioną dowolność i w konsekwencji doprowadziła do

bezpodstawnego uniewinnienia oskarżonej od popełnienia zarzucanego jej

subsydiarnym aktem oskarżenia czynu z art. 284 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k.;

- art. 167 k.p.k. i art. 170 § 1 pkt 2 k.p.k. poprzez uznanie przez Sąd II instancji za

bezzasadne wniosków dowodowych składanych przez oskarżyciela subsydiarnego,

które zmierzały do potwierdzenia sprawstwa oskarżonej zarzucanego jej czynu;

- art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 424 § 2 k.p.k. polegające zarówno na sporządzeniu

uzasadnienia wyroku w sposób nie odpowiadający wymogom określonym w tym

przepisie, poprzez nie podanie przekonywujących przesłanek orzeczenia, nie

odniesienie się do wszystkich istotnych faktów i dowodów zgromadzonych w

sprawie mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, a skoncentrowanie się jedynie na

wskazaniu, że bezsporny w sprawie fakt, iż oskarżona D. żyła w wieloletnim

związku konkubenckim z R. C., wyłącza kierunkowy i umyślny charakter

popełnionego przez nią czynu, co w konsekwencji doprowadziło do uniewinnienia

H. D. W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie

sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi II instancji.

Prokurator Okręgowy złożył pisemną odpowiedź na kasację i wniósł o jej

uwzględnienie. Na rozprawie kasacyjnej Prokurator poparł kasację i wniósł o

uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania

w postępowaniu odwoławczym.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Podniesiony w kasacji zarzut naruszenia art. 457 § 3 k.p.k. jest zasadny.

Zapoznanie się z treścią obu apelacji i uzasadnienia wyroku Sądu odwoławczego

prowadzi do jednoznacznego wniosku, że Sąd II instancji nie rozpoznał należycie

żadnego z podniesionych w apelacji zarzutów, tym samym rażąco naruszył również

przepis art. 433 § 2 k.p.k.

Sąd odwoławczy ograniczył się w istocie w lakonicznym uzasadnieniu

wyroku do stereotypowych sformułowań akceptujących rozstrzygnięcie Sądu I

instancji i z oczywistą obrazą art. 457 § 3 k.p.k. nie uzasadnił, czym kierował się

wydając wyrok oraz dlaczego zarzuty i wnioski apelacji pełnomocnika oskarżyciela

4

subsydiarnego oraz oskarżyciela subsydiarnego uznał za zasadne, bądź

niezasadne.

Oczywista rażąca obraza przepisów art. 433 § 2 i art. 457 § 3 k.p.k. prowadzi

w konsekwencji do stanu, iż zaskarżony wyrok uchyla się od możliwości

przeprowadzenia kontroli kasacyjnej.

W tym stanie rzeczy, podzielając stanowisko Prokuratora wyrażone na

rozprawie kasacyjnej, Sąd Najwyższy uchylił zaskarżony wyrok i sprawę przekazał

Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.