III KK 372/13

Sygn. akt III KK 372/13

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 24 października 2013 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Tomasz Grzegorczyk (przewodniczący)

SSN Dorota Rysińska (sprawozdawca)

SSN Włodzimierz Wróbel

Protokolant Anna Korzeniecka-Plewka

w sprawie M. E. O.

ukaranego za wykroczenie określone w art. 43 [1] ust.1 ustawy z dnia 26

października 1982r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi

po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu, w trybie art. 535 § 5 k.p.k.,

w dniu 24 października 2013 r.,

kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego

od wyroku Sądu Rejonowego w P.

z dnia 18 lipca 2013 r.,

uchyla wyrok w zaskarżonej części, dotyczącej orzeczenia o

karze i sprawę w tym zakresie przekazuje do ponownego

rozpoznania Sądowi Rejonowemu w P.

UZASADNIENIE

Wyrokiem nakazowym z dnia 18 lipca 2013 r. Sąd Rejonowy w P. uznał M. E.

O. za winnego popełnienia, w dniu 9 maja 2013 r. w P., wykroczenia polegającego

2

na spożywaniu alkoholu na osiedlowym terenie rekreacyjnym, w pobliżu

przedszkola dla dzieci i za czyn ten, na mocy art. 431

ust. 1 ustawy z dnia 26

października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi

(Dz. U. z 2002 r. Nr 147, poz. 1231 ze zm.) skazał go na karę miesiąca

ograniczenia wolności polegającego na wykonywaniu nieodpłatnej dozorowanej

pracy na cele społeczne w wymiarze 40 godzin.

Wyrok ten uprawomocnił się bez jego zaskarżenia.

Obecnie Prokurator Generalny zaskarżył ten wyrok kasacją wniesioną na

korzyść ukaranego, w części dotyczącej orzeczenia o karze. Zarzucił mu „rażące i

mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie prawa materialnego, tj. art. 431

ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i

przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2002 r. Nr 147, poz. 1231 ze zm.),

polegającego na wymierzeniu obwinionemu M. E. O. za popełnienie wykroczenia z

art. 431

ust. 1 powołanej ustawy, kary miesiąca ograniczenia wolności w postaci

obowiązku wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne,

pomimo tego, że wykroczenie określone w tym przepisie zagrożone jest wyłącznie

karą grzywny. Podnosząc taki zarzut, Prokurator Generalny wniósł o uchylenie

wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania

Sądowi Rejonowemu w P.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasacja jest zasadna w stopniu oczywistym, co wynika wprost z zestawienia

treści wysuniętego w niej zarzutu z treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia o karze

wymierzonej M. E. O. za przypisane mu wykroczenie, zakwalifikowane na

podstawie art. 431

ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w

trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2002 r. Nr 147, poz. 1231 ze

zm.).

Przytoczone unormowanie, za popełnienie określonego w nim wykroczenia,

przewiduje bezalternatywną sankcję w postaci kary grzywny. Wobec tego,

ewidentne jest, że wymierzenie obwinionemu przez Sąd Rejonowy kary

ograniczenia wolności, nieprzewidzianej we wskazanym przepisie prawa

materialnego, nastąpiło z rażącym i mającym istotny wpływ na treść tego

rozstrzygnięcia, naruszeniem tego przepisu.

3

Wskazane powyżej okoliczności pozwalały zatem na uwzględnienie kasacji

w trybie przewidzianym w art. 535 § 5 k.p.k., skutkiem czego Sąd Najwyższy uchylił

wyrok w zaskarżonej części i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi

Rejonowemu – w celu skorygowania stwierdzonego uchybienia w zakresie

orzeczenia o karze. Z uwagi na kierunek kasacji Sąd Rejonowy powinien baczyć na

to, by przy orzekaniu kary grzywny nie doszło do rzeczywistego pogorszenia

sytuacji obwinionego.