V KK 310/13

Sygn. akt V KK 310/13

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 22 października 2013 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Jarosław Matras (przewodniczący)

SSN Małgorzata Gierszon

SSN Przemysław Kalinowski (sprawozdawca)

Protokolant Anna Kowal

w sprawie K. B. i K. P.

skazanych z art. 278 § 1 kk i in.

po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 kpk

w dniu 22 października 2013 r.,

kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść skazanych

od wyroku Sądu Rejonowego w W.

z dnia 25 kwietnia 2013 r.,

uchyla zaskarżony wyrok w części dotyczącej orzeczenia o

karze łącznej pozbawienia wolności i w tym zakresie przekazuje

sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w W.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 25 kwietnia 2130 roku, Sąd Rejonowy uznał -

1. oskarżonych K. B. i K. P. – w ramach zarzucanych im czynów – za winnych

tego, że

2

a) w dniu 13 maja 2010 roku na odcinku pomiędzy miejscowościami S. – D.,

działając wspólnie i w porozumieniu dokonali przecięcia napowietrznej linii

telekomunikacyjnej, a następnie z przeciętej linii telekomunikacyjnej zabrali

w celu przywłaszczenia kabel telefoniczny o symbolu XZTKMXpwn

25x4x0,8 o długości co najmniej 50 m o wartości nie mniejszej niż 974

(dziewięćset siedemdziesiąt cztery) złote, czym doprowadzili do

zniszczenia napowietrznej linii telekomunikacyjnej na odcinku pomiędzy

miejscowościami S. – D. i konieczności jej odtworzenia, powodując straty w

wysokości 1 741,83 (jeden tysiąc siedemset czterdzieści jeden i 83/100)

złotych na szkodę Telekomunikacji Polskiej S.A. w W., tj. czynu

wyczerpującego dyspozycję art. 278 § 1 k.k. i art. 288 k.k. w zw. z art. 11 §

2 k.k. i za to na podstawie art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. i art. 33 §

2 k.k. wymierzył im kary po 8 (osiem) miesięcy pozbawienia wolności oraz

kary grzywny w wysokości po 80 (osiemdziesiąt) stawek dziennych przy

ustaleniu wysokości jednej stawki dziennej: w stosunku do oskarżonego K.

B. na kwotę 20 (dwudziestu) złotych, a w stosunku do oskarżonego K. P.

na kwotę 10 (dziesięciu) złotych;

b) w dniu 14 maja 2010 roku na odcinku pomiędzy miejscowościami S. – D.,

działając wspólnie i w porozumieniu usiłowali dokonać zaboru w celu

przywłaszczenia z napowietrznej linii telekomunikacyjnej kabla

telefonicznego o symbolu XZTKMXpwn 25x4x0,8 o długości co najmniej 50

m i wartości nie mniejszej niż 974 (dziewięćset siedemdziesiąt cztery) złote

na szkodę Telekomunikacji Polskiej S.A. w W., lecz zamierzonego celu nie

osiągnęli z uwagi na zatrzymanie przez funkcjonariuszy Komisariatu Policji

w D., tj. czynu wyczerpującego dyspozycję art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 278

§ 1 k.k. i za to na podstawie art. 14 § 1 k.k. w zw. z art. 278 § 1 k.k. oraz

art. 33 § 2 k.k. wymierzył im kary po 6 (sześć) miesięcy pozbawienia

wolności oraz kary grzywny w wysokości po 60 (sześćdziesiąt) stawek

dziennych przy ustaleniu wysokości jednej stawki dziennej: w stosunku do

oskarżonego K. B. na kwotę 20 (dwudziestu) złotych, a w stosunku do

oskarżonego K. P. na kwotę 10 (dziesięciu) złotych;

3

2. na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 § 1 i 2 k.k. w miejsce orzeczonych w pkt 1 a )

i 1 b) jednostkowych kar pozbawienia wolności i kar grzywny wymierzył

każdemu z oskarżonych: jedną karę łączną pozbawienia wolności w wymiarze

1 (jednego) roku i 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności oraz jedną karę

łączną grzywny w wysokości 100 (stu) stawek dziennych przy ustaleniu

wysokości jednej stawki dziennej: w stosunku do oskarżonego K. B. na kwotę

20 (dwudziestu) złotych, a w stosunku do oskarżonego K. P. na kwotę 10

(dziesięciu) złotych;

3. na podstawie art. 69 § 1 i 2 k.k. oraz art. 70 § 2 k.k. wykonanie orzeczonych w

pkt 2 kar łącznych pozbawienia wolności w stosunku do każdego z

oskarżonych warunkowo zawiesił na okres próby 3 (trzech) lat i na podstawie

art. 73 § 2 k.k. oddał każdego z oskarżonych w okresie próby pod dozór

kuratora sądowego;

4. na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonych kar łącznych grzywny

zaliczył każdemu z oskarżonych po dwa dni zatrzymania w okresie od 14 maja

2010 roku do 15 maja 2010 roku przyjmując, iż jeden dzień zatrzymania jest

równoważny dwóm stawkom dziennym grzywny;

5. na podstawie art. 44 § 1 k.k. orzekł przepadek na rzecz Skarbu Państwa

dowodu rzeczowego w postaci nożyc koloru srebrnego przechowywanych w

Magazynie Sądu Rejonowego w W., a zarejestrowanych pod nr 73/12/A

Księgi dowodów rzeczowych Sądu Rejonowego w W.;

6. na podstawie art. 230 § 2 k.p.k. nakazał zwrócić oskarżycielowi posiłkowemu

Telekomunikacji Polskiej S.A. w Warszawie dowód rzeczowy w postaci

odcinka kabla telefonicznego ze śladami działania narzędzia

przechowywanego w Magazynie Sądu Rejonowego w W., a zarejestrowanych

pod nr […] Księgi dowodów rzeczowych Sądu Rejonowego w W.;

7. na podstawie art. 46 § 1 k.k. zobowiązał oskarżonych K. B. i K. P. do

solidarnego naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem poprzez zapłatę

na rzecz oskarżyciela posiłkowego Telekomunikacji Polskiej S.A. w W. kwoty

1 481,83 (jeden tysiąc czterysta osiemdziesiąt jeden i 83/100) złotych;

4

8. zasądził solidarnie od oskarżonych K. B. i K. P. na rzecz oskarżyciela

posiłkowego Telekomunikacji Polskiej S.A. w W. kwotę 420 (czterysta

dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa prawnego;

9. zasądził od oskarżonych na rzecz Skarbu Państwa:

- od oskarżonego K. B. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem opłaty oraz kwotę

481,56 (czterysta osiemdziesiąt jeden i 56/100) złotych tytułem zwrotu

wydatków poniesionych w postępowaniu,

- od oskarżonego K. P. kwotę 400 (czterysta) złotych tytułem opłaty oraz

kwotę 481,56 (czterysta osiemdziesiąt jeden i 56/100) złotych tytułem

zwrotu wydatków poniesionych w postępowaniu.

Orzeczenie to nie zostało zaskarżone przez żadną ze stron i uprawomocniło

się w dniu 2 maja 2013 roku (k. 421).

Na podstawie art. 521 § 1 k.p.k. kasację od tego wyroku na korzyść

oskarżonych wniósł Prokurator Generalny, który zaskarżył rozstrzygnięcie Sądu

Rejonowego w części dotyczącej orzeczenia o karze łącznej pozbawienia wolności.

Autor nadzwyczajnego środka zaskarżenia zarzucił rażące i mające istotny wpływ

na treść wyroku naruszenie prawa karnego materialnego, a mianowicie art. 86 § 1

kk, przez wymierzenie każdemu z oskarżonych – na podstawie tego przepisu –

kary łącznej roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności, przekraczającej sumę

jednostkowych kar pozbawienia wolności orzeczonych za poszczególne

przestępstwa, która wyniosła rok i 2 miesiące pozbawienia wolności.

W oparciu o tak sformułowany zarzut autor kasacji wniósł o uchylenie wyroku

w zaskarżonej części, dotyczącej orzeczenia o karze łącznej pozbawienia wolności

wobec K. B. i K. P. oraz przekazanie sprawy - w tym zakresie – do ponownego

rozpoznania Sądowi Rejonowemu w W.

Sąd Najwyższy zważył co następuje.

Kasacja wniesiona przez Prokuratora Generalnego na korzyść K. B. i K. P.

okazała się oczywiście zasadna, a podniesiony w niej zarzut rażącego naruszenia

prawa karnego materialnego – w całej pełni zasługiwał na uwzględnienie. Taka

ocena przemawiała za rozpoznaniem na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.

tego nadzwyczajnego środka zaskarżenia. Istotnie, przepis art. 86 § 1 k.k. określa

granice kary łącznej zawierające się w przedziale od najwyższej z jednostkowych

5

kar wymierzonych za poszczególne przestępstwa – do sumy tych kar. W tej

sprawie, najwyższą z kar pozbawienia wolności wymierzonych osk. K. B. i K. P.

była kara 8 miesięcy pozbawienia wolności, a suma kar pozbawienia wolności

wymierzonych tym oskarżonym – wyniosła rok i 2 miesiące. Zatem, przy

uwzględnieniu dyrektywy wynikającej z art. 86 § 1 k.k. kara łączna pozbawienia

wolności orzeczona wobec tych oskarżonych powinna mieścić się w przedziale od

8 miesięcy do roku i 2 miesięcy. W tej sytuacji, określenie kary łącznej pozbawienia

wolności na poziomie roku i 3 miesięcy, a więc powyżej granicy sumy kar tego

rodzaju, nastąpiło z rażącą obrazą art. 86 § 1 k.k.

Oczywisty jest też wpływ tego uchybienia na treść wyroku, skoro wymiar

orzeczonej kary łącznej jest wyższy niż przewiduje to norma prawa materialnego.

Stąd też koniecznym było uchylenie wyroku Sądu Rejonowego w W. z dnia 25

kwietnia 2013 r.– w zaskarżonej części.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd I instancji powinien prawidłowo

zastosować ustawowe dyrektywy kształtowania orzeczenia o karze łącznej.

Ponadto, należy uporządkować kwestię pisowni imienia oskarżonego P.,

który w dotychczasowym wyroku Sądu Rejonowego jest określany zarówno jako

„Ko.”, jak i jako „Kr”.

Mając to wszystko na uwadze Sąd Najwyższy orzekł, jak na wstępie.