III KK 326/13

Sygn. akt III KK 326/13

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 15 listopada 2013 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Tomasz Artymiuk (przewodniczący)

SSN Józef Dołhy (sprawozdawca)

SSN Andrzej Stępka

Protokolant Jolanta Włostowska

przy udziale prokuratora Prokuratury Generalnej Bogumiły Drozdowskiej

w sprawie L. F.

skazanego z art.178 a § 4 kk przy zast. art. 58 § 3 kk i 35 § 1 kk,

po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie

w dniu 15 listopada 2013 r.,

kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na niekorzyść skazanego,

od wyroku Sądu Okręgowego w T.

z dnia 13 czerwca 2013 r.,

zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w T.

z dnia 6 lutego 2013 r.,

uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi

Okręgowemu w T. do ponownego rozpoznania w postępowaniu

odwoławczym.

2

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy w T., wyrokiem z dnia 6 lutego 2013 r., uznał L. F. za winnego

popełnienia przestępstwa z art. 178a § 1 i 4 k.k., polegającego na tym, że „w dniu

25 sierpnia 2012 r. o godz. 23.50 w T. na ul. D. kierował po drodze publicznej

samochodem marki Opel Vectra, będąc w stanie nietrzeźwości: 0,88 mg/l i 1,13

mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, pomimo uprzedniego prawomocnego

skazania wyrokami Sądu Rejonowego w T. z dnia 26.01.2012 r. i z dnia 29.02.2012

r. za przestępstwa z art. 178a § 1 k.k. i przy naruszeniu orzeczonego tymi wyrokami

zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym w

okresie do 23 września 2011 r. do 3 lutego 2014 r.”, i za to:

I. na podstawie art. 178 a § 4 k.k. wymierzył mu karę 1 roku i 3 miesięcy

pozbawienia wolności;

II. na podstawie art. 69 § 1 i 2 k.k. i art. 70 § 1 pkt 1 k.k. wykonanie orzeczonej

kary pozbawienia wolności zawiesił na okres próby wynoszący 5 lat;

III. na podstawie art. 73 § 1 k.k. oddał oskarżonego w okresie próby pod dozór

kuratora;

IV. na podstawie art. 49 § 2 k.k. orzekł wobec oskarżonego środek karny w

postaci świadczenia pieniężnego w kwocie 300 zł na rzecz Funduszu Pomocy

Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej w Warszawie;

V. na podstawie art. 42 § 2 k.k. orzekł wobec oskarżonego środek karny w

postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na

okres 5 lat.

Powyższy wyrok prokurator zaskarżył apelacją na niekorzyść oskarżonego

zarzucając obrazę art. 69 § 4 k.k. oraz rażącą niewspółmierność kary pozbawienia

wolności.

Sąd Okręgowy w T., wyrokiem z dnia 13 czerwca 2013 r.:

I. zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że:

a) w miejsce kary pozbawienia wolności orzeczonej w pkt I orzekł wobec

oskarżonego, po zastosowaniu art. 58 § 3 k.k. i art. 35 § 1 k.k. karę 1 roku

ograniczenia wolności, zobowiązując go do wykonywania nieodpłatnej,

kontrolowanej pracy na cele społeczne o wymiarze 30 godzin miesięcznie;

b) uchylił pkt drugi i trzeci;

II. w pozostałym zakresie utrzymał zaskarżony wyrok w mocy.

3

W dniu 28 sierpnia 2013 r. Prokurator Generalny wniósł – w trybie art. 521 §

1 k.p.k. – kasację od wyroku Sądu Okręgowego w T. z dnia 13 czerwca 2013 r.

Zaskarżając wyrok w całości na niekorzyść L. F., zarzucił rażące i mające

istotny wpływ na treść wyroku naruszenia przepisów prawa karnego materialnego –

art. 58 § 4 k.k., polegające na błędnym przyjęciu, że w stosunku do L. F.

oskarżonego o popełnienie czynu z art. 178a § 1 i 4 k.k. możliwe jest wymierzenie

kary ograniczenia wolności, zamiast prawidłowo orzeczonej przez Sąd I instancji

kary pozbawienia wolności w sytuacji, gdy wskazany przepis art. 58 § 4 k.k.

wyklucza możliwość zastosowania do sprawcy czynu z art. 178a § 4 k.k.

unormowania z art. 58 § 3 k.k. W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie

zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi

Okręgowemu.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasacja jest zasadna w stopniu oczywistym.

Brzmienie przepisu art. 58 § 4 k.k. nie pozostawia żadnych wątpliwości co do

tego, że nie jest możliwe skazanie sprawcy występku określonego w art. 178a § 4

k.k. na karę ograniczenia wolności z zachowaniem wymogów wskazanych w art. 58

§ 3 k.k. W realiach przedmiotowej sprawy nie było zatem możliwe wymierzenie

oskarżonemu kary ograniczenia wolności, zamiast kary pozbawienia wolności.

Autor kasacji zasadnie podnosi, że wskazane w zarzucie kasacji naruszenie prawa

materialnego jest rażące i ma istotny wpływ na treść wyroku, albowiem błędne

zastosowanie możliwości prawnych przewidzianych w art. 58 § 3 k.k. było

niedopuszczalne i przyniosło skazanemu nieuprawnioną korzyść. Podzielając

zarzut i wniosek kasacji, Sąd Najwyższy uchylił zaskarżony wyrok i sprawę

przekazał Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania w postępowaniu

odwoławczym.