V KK 259/13

Sygn. akt V KK 259/13

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 14 listopada 2013 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Włodzimierz Wróbel (przewodniczący)

SSN Tomasz Grzegorczyk

SSN Edward Matwijów (sprawozdawca)

Protokolant Barbara Kobrzyńska

przy udziale prokuratora Prokuratury Generalnej Krzysztofa Parchimowicza,

w sprawie M. Ż.

oskarżonego z art. 128 pkt 2 lit. d) ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 roku o ochronie

przyrody,

po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie

w dniu 14 listopada 2013 r.,

kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na niekorzyść

od wyroku Sądu Rejonowego w M.

z dnia 26 lutego 2013 r.,

uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi

Rejonowemu w M. do ponownego rozpoznania.

UZASADNIENIE

Prokurator Rejonowy w M. w dniu 29 listopada 2012 r. skierował do Sądu

Rejonowego w M. wniosek o warunkowe umorzenie postepowania przeciwko M. Ż.

podejrzanemu o to, że w dniach 12 kwietnia 2012 r. o godz. 1621

, 1 maja 2012 r. o

2

godz. 2008

oraz 3 lipca 2012 r. o godz. 1742

za pośrednictwem portalu

ogłoszeniowego […], ze skutkiem w M., posługując się nikiem M., oferował do

sprzedaży ptaki z rzędu papugowatych: rozelle białolice (Platycercus eximus) oraz

świergotki seledynowe (Psephotus haematonotus) bez wymaganych dokumentów,

naruszając przepisy prawa Unii Europejskiej dotyczące ochrony gatunków dziko

żyjących zwierząt w zakresie regulacji obrotu nimi, tj. o popełnienie przestępstwa z

art. 128 pkt 2 lit. d ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z

2009 r., Nr 13, poz. 1220 ze zm.).

Wyrokiem z dnia 26 lutego 2013 r., Sąd Rejonowy w M., uznając, że

oskarżony wyczerpał znamiona zarzucanego mu czynu – na podstawie art. 66 § 1 i

2 k.k. w zw. z art. 67 § 1 k.k., postepowanie karne wobec M. Ż. warunkowo umorzył

na okres próby roku.

Na podstawie art. 67 § 3 k.k. w zw. z art. 39 pkt 2 k.k. zobowiązał

oskarżonego do uiszczenia świadczenia pieniężnego w kwocie 500 zł na rzecz

Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej .

Ponadto obciążył oskarżonego kosztami sądowymi.

Wyrok ten nie został zaskarżony i uprawomocnił się w dniu 9 marca 2013 r.

(k. 56).

Kasacje od tego wyroku wniósł Prokurator Generalny. Zaskarżając wyrok w

całości na niekorzyść oskarżonego zarzucił mu rażące i mające istotny wpływ na

treść wyroku naruszenie przepisów art. 66 § 2 i 3 k.k., polegające na warunkowym

umorzeniu postępowania karnego wobec M. Ż. oskarżonego o popełnienie

przestępstwa z art. 128 pkt 2 lit. d ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie

przyrody (Dz. U. z 2009 r. Nr 151, poz. 1229 ze zm.), a więc zagrożonego karą

przekraczającą 3 lata pozbawienia wolności, pomimo braku przesłanek do

zastosowania tego środka probacyjnego, bowiem przypisany mu występek nie

został popełniony z pokrzywdzeniem konkretnego podmiotu, a zatem brak było

możliwości pojednania się sprawcy z pokrzywdzonym, naprawienia szkody czy też

uzgodnienia sposobu jej naprawienia.

W konkluzji kasacji wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i

przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w M.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

3

Kasacja okazała się zasadna, albowiem zarzut w niej podniesiony jest trafny.

Zgodnie z treścią art. 66 § 1 i 2 k.k., Sąd może warunkowo umorzyć

postępowanie karne, jeżeli zostały spełnione przesłanki ogólne wymienione w § 1

art. 66 k.k., a przestępstwo nie jest zagrożone karą przekraczającą 3 lata

pozbawienia wolności.

Tymczasem występek określony w art. 128 pkt 2 lit. d powołanej ustawy o

ochronie przyrody przewiduje zagrożenie karą pozbawienia wolności od 3 miesięcy

do 5 lat.

W art. 66 § 3 k.k. przewidziano możliwość zastosowania warunkowego

umorzenia postępowania także do sprawcy przestępstwa zagrożonego karą nie

przekraczającą 5 lat pozbawienia wolności. W tym jednak wypadku, niezależnie od

ogólnych przesłanek stosowania tej instytucji określonych w art. 66 § 1 k.k.,

niezbędne jest spełnienie jednego z wymienionych w art. 66 § 3 k.k. warunków, a

mianowicie pojednania się pokrzywdzonego ze sprawcą, naprawienie szkody przez

tego ostatniego, ewentualnie uzgodnienie sposobu naprawienia szkody pomiędzy

pokrzywdzonym, a sprawcą.

W niniejszej sprawie żaden z tych warunków nie mógł być spełniony.

Występek z art. 128 pkt 2 lit. d powołanej wyżej ustawy, jako skierowany

przeciwko ochronie gatunkowej zwierząt i roślin nie został popełniony z

pokrzywdzeniem konkretnego podmiotu. Nie istniała zatem możliwość spełnienia

przez oskarżonego któregokolwiek warunku dodatkowego jakiego wymaga przepis

art. 66 § 3 k.k., która dałaby podstawę do warunkowego umorzenia postępowania

karnego.

Sąd Rejonowy w M. umarzając warunkowo postępowanie karne wobec M. Ż.,

dopuścił się rażącego naruszenia przepisów art. 66 § 2 i 3 k.k., które miało istotny

wpływ na treść zapadłego orzeczenia, bowiem pomimo braku przesłanek

materialnoprawnych zastosował instytucję warunkowego umorzenia postępowania

karnego.

Z przytoczonych powyżej względów, na podstawie art. 537 § 2 k.p.k., Sąd

Najwyższy orzekł jak na wstępie.

4

Przewodniczący: Sędzia SN (Włodzimierz Wróbel)

Sędziowie SN (Tomasz Grzegorczyk)

SN (Edward Matwijów)