II PK 60/13

Sygn. akt II PK 60/13

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 26 listopada 2013 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Romualda Spyt (przewodniczący)

SSN Bogusław Cudowski

SSN Zbigniew Korzeniowski (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa W. W.

przeciwko K. Zakłady Górnicze R.

o odprawę emerytalną,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 26 listopada 2013 r.,

skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w L.

z dnia 15 listopada 2012 r.,

oddala skargę kasacyjną.

UZASADNIENIE

Sąd Okręgowy wyrokiem z 15 listopada 2012 r. oddalił apelację skarżącego

pracodawcy od wyroku Sądu Rejonowego z 27 sierpnia 2012 r., który zasądził na

rzecz powoda odprawę emerytalną, nagrodę roczną z tytułu Dnia Górnika za 2011

r. i 14-tą pensję za 2011 r. z odsetkami. Spór dotyczył zasadniczej kwestii czy

przejście powoda na emeryturę nastąpiło w związku z rozwiązaniem stosunku

2

pracy. Sąd Rejonowy ustalił, że pozwany rozwiązał z powodem umowę o pracę bez

wypowiedzenia z powodu ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązków

pracowniczych, po którym strony w innej sprawie 8 listopada 2011 r. zawarły ugodę

sądową. W ramach ugody pracodawca cofnął oświadczenie o rozwiązaniu umowy

o pracę bez wypowiedzenia. Strony uzgodniły, że umowa o pracę uległa

rozwiązaniu 29 marca 2011 r. za porozumieniem stron. Dodatkowo pracodawca

zobowiązał się zapłacić powodowi 14.200,02 zł tytułem odszkodowania. W

świadectwie pracy podano, że stosunek pracy uległ rozwiązaniu za porozumieniem

stron. Powód spełnił warunki prawa do emerytury z art. 184 i 39 ustawy emerytalnej

z dniem 6 września 2010 r. Na wniosek powoda z 31 marca 2011 r. ZUS przyznał

mu emeryturę od 1 marca 2011 r. Wyrokiem z 25 listopada 2011 r. Sąd Rejonowy

uznał powoda za winnego wykroczenia polegającego na tym, że 3 marca 2011 r.,

pełniąc obowiązki przodowego brygady remontowej oddziału szybowego

zorganizował i prowadził prace związane z kontrolą stanu technicznego wirnika

wentylatora głównego a wykonywane prace były wykonywane przez pracownika

brygady remontowej bez użycia środków ochrony indywidualnej przed upadkiem z

wysokości, a ponadto dopuścił do wykonywania tych prac pracownika będącego

pod wpływem alkoholu. Powód został ukarany grzywną 1.000 zł. Sąd Rejonowy

roszczenia powoda uznał za zasadne. W ocenie wymaganego związku między

ustaniem zatrudnienia i przejściem na emeryturę odwołał się do stanowiska

przyjętego wyroku w Sądu Najwyższego z 4 lutego 2011 r., II PK 149/10. Stwierdził,

że powodowi przysługuje odprawa emerytalna na podstawie ZUZP, którego

regulacja powtarza treść art. 921

§ 1 k.p., albowiem między rozwiązaniem stosunku

pracy a nabyciem prawa do emerytury zachodzi związek czasowy. Rozwiązanie

stosunku pracy nastąpiło w drodze porozumienia stron 29 marca 2011 r. Strony

zawarły ugodę i nie mają znaczenia przyczyny wskazane przez pracodawcę w

piśmie rozwiązującym umowę o pracę bez wypowiedzenia, skoro pracodawca

cofnął takie oświadczenie woli. Emeryturę powód uzyskał od 1 marca 2011 r. po

wniosku z 31 marca 2011 r. (złożonym po dniu wręczenia mu pisma

rozwiązującego umowę o pracę bez wypowiedzenia). Z kolei nagroda roczna z

okazji Dnia Górnika oraz 14-pensja przysługują pracownikom, którzy przeszli na

emeryturę. Skoro powód przeszedł na emeryturę, to zasadne były również żądania

3

dotyczące tych świadczeń w wysokości proporcjonalnej do zatrudnienia w 2011 r.

Sąd Okręgowy w uzasadnieniu oddalenia apelacji podzielił ustalenia i ocenę

prawną Sądu Rejonowego. Stwierdził, że pozwany bezpodstawnie wiąże ustanie

stosunku pracy z trybem dyscyplinarnym, skoro w ugodzie sądowej cofnął

oświadczenie woli z 25 marca 2011 r. o rozwiązaniu umowy o pracę bez

wypowiedzenia w trybie art. 52 § 1 pkt 1 k.p. W ugodzie strony ustaliły, że umowa o

pracę uległa rozwiązaniu na mocy porozumienia stron w trybie art. 30 § 1 pkt 1 k.p.

z dniem 29 marca 2011 r. W takiej sytuacji między ustaniem stosunku pracy a

przejściem na emeryturę istnieje nie tylko – jak słusznie ocenił Sąd pierwszej

instancji – związek czasowy, ale także związek funkcjonalny. Ma on miejsce wtedy,

gdy rozwiązanie stosunku pracy następuje wprawdzie przed ustaleniem prawa do

świadczenia, ale przyznanie go jest konsekwencją sytuacji bezpośrednio

poprzedzającej ustanie zatrudnienia (uchwała Sądu Najwyższego z 29 maja 1989

r., III PZP 19/89 oraz wyrok z 8 grudnia 1993 r., I PRN 111/93). Skoro powód w

dacie zawarcia ugody sądowej posiadał już uprawnienia emerytalne, to nie sposób

przyjąć, że brak było związku funkcjonalnego między rozwiązaniem umowy o pracę

na zasadzie zgodnych oświadczeń woli obu stron i złożeniem przez powoda dwa

dni później wniosku o emeryturę. Związek rozwiązania stosunku pracy z przejściem

na emeryturę nie jest tym samym, czym jest rozwiązanie stosunku pracy z powodu

przejścia na emeryturę lub rentę (wyrok Sądu Najwyższego z 4 lutego 2011 r., II PK

149/10). Związek jest pojęciem logicznego powiązania faktów, które wzajemnie na

siebie oddziałując kształtują określone prawo, w przeciwieństwie do prawa

wynikającego wprost z określonego stanu faktycznego. Ustawodawca w art. 921

§ 1

k.p. nie zdefiniował charakteru związku, jaki musi zachodzić między przejściem na

emeryturę a ustaniem stosunku pracy, trzeba więc przyjąć, że może on być

różnorodny. Związek rozwiązania stosunku pracy z przejściem na emeryturę może

mieć, jak to zaznaczył Sąd Najwyższy w wyroku z 28 lipca 1999 r., I PKN 174/99,

charakter przyczynowy, czasowy, funkcjonalny albo mieszany – w praktyce

najczęściej przyczynowo-czasowy lub czasowo-funkcjonalny. Związek będzie

spełniony zarówno wtedy, gdy przyczyną rozwiązania stosunku pracy będzie

przejście na emeryturę, jak i wtedy, gdy ustanie stosunku pracy z innych przyczyn

będzie powodem wystąpienia pracownika o przyznanie świadczeń emerytalnych.

4

Sąd Okręgowy nie podzielił poglądu wyrażonego w wyroku Sądu Najwyższego z 16

listopada 2000 r., I PKN 81/00. Przyczyny i sposób ustania stosunku pracy nie mają

wpływu na prawo do odprawy emerytalnej. Do nabycia prawa do odprawy nie jest

konieczne aby rozwiązano stosunek pracy z powodu przejścia pracownika na

emeryturę. Dla rozważanego związku nie ma znaczenia to, że powód nie miał

zamiaru przejścia na emeryturę. Istotny był faktyczny skutek sprowadzający się do

takiego przejścia. Każdy pracownik przechodzący na emeryturę powinien

przynajmniej raz w życiu otrzymać odprawę z tego tytułu i świadczenie to ma

charakter powszechny (wyrok Sądu Najwyższego z 4 lutego 2011 r., II PK 224/10).

W niniejszej sprawie bezspornie istnieje związek między ustaniem stosunku pracy i

przejściem na emeryturę, co uzasadnia przyznanie powodowi prawa do odprawy

emerytalnej oraz do nagród rocznych w wysokości proporcjonalnej do okresu

zatrudnienia w danym roku. Dla tych ostatnich świadczeń (nagród rocznych)

wystarczające jest stwierdzenie, że pracownik w trakcie roku „przeszedł na

emeryturę” (sformułowanie użyte w załączniku nr 9 i 10 do ZUZP), co oznacza

prostą zmianę statusu danej osoby (źródła jego dochodów) z pracownika (dochód

w postaci wynagrodzenia za pracę) na emeryta (uzyskanie dochodu w postaci

świadczenia emerytalnego).

Pozwany w skardze kasacyjnej zarzucił naruszenie: I) prawa materialnego:

a) art. 921

§ 1 k.p. i § 39 ZUZP wraz z Załącznikiem nr 7 Zasady przyznawania

odpraw emerytalno-rentowych do ZUZP, przez ich błędną wykładnię i uznanie, że

została spełniona przesłanka nabycia przez powoda prawa do odprawy emerytalnej

w postaci związku między ustaniem stosunku pracy, a przejściem na emeryturę,

podczas gdy związek taki nie wystąpił, gdyż stosunek pracy powoda nie ustał w

związku z przejściem na emeryturę, a z innych przyczyn; b) postanowień pkt A ust.

2 pkt 3 Załącznika nr 9 Zasady wypłacania nagród rocznych z okazji Dnia Górnika i

Dnia Hutnika do ZUZP, przez jego błędną wykładnię i uznanie, że została spełniona

przesłanka nabycia przez powoda prawa do nagrody w postaci przejścia na

emeryturę z zakładu pracy pozwanego, podczas gdy stosunek pracy powoda nie

ustał w związku z przejściem na emeryturę, a z innych powodów; c) postanowień

ust. 1 i ust. 2 pkt 3 Załącznika nr 10 Zasady wypłacania nagrody rocznej – 14-tej

pensji do ZUZP, przez jego błędną wykładnię i uznanie, że została spełniona

5

przesłanka nabycia przez powoda prawa do nagrody rocznej – 14-tej pensji w

postaci przejścia na emeryturę z zakładu pracy pozwanego, podczas gdy stosunek

pracy powoda nie ustał w związku z przejściem na emeryturę, a z innych powodów;

II. prawa procesowego - art. 233 § 1 k.p.c., które miało istotny wpływ na wynik

sprawy, przez brak wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego i

dokonanie jego oceny, polegające na wydaniu rozstrzygnięcia, które pozostaje w

całkowitej sprzeczności ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, tj.: -

uznaniu, że ustanie stosunku pracy powoda nastąpiło w związku z przejściem

powoda na emeryturę, podczas gdy stosunek pracy powoda ustał w trybie art. 52

k.p. z powodu ciężkiego naruszenia obowiązków pracowniczych, a następnie w

wyniku sprawy sądowej i zawartej ugody, nastąpiła zmiana trybu rozwiązania

umowy o pracę z dyscyplinarnego na porozumienie stron ze względu na długoletnią

pracę powoda; - pominięciu zeznań powoda złożonych na rozprawie w dniu 27

sierpnia 2012 r., z których wynika, że powód chciał kontynuować zatrudnienie i nie

miał żadnego zamiaru przechodzenia na emeryturę; - pominięciu faktu skazania

powoda wyrokiem Sądu Rejonowego II Wydział Karny – sygn. akt: II W …/11 z dnia

25 listopada 2011 r. za wykroczenie polegające na tym, że powód, pełniąc

obowiązki przodowego brygady remontowej oddziału szybowego M-5 w dniu 3

marca 2011 r., dopuścił do wykonywania prac na wysokości pracownika będącego

pod wypływem alkoholu, który nadto nie zastosował środków ochrony indywidualnej

przez upadkiem z wysokości.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zarzuty skargi kasacyjnej nie są zasadne i dlatego została oddalona.

Skarga kasacyjna została przyjęta do rozpoznania ze względu na kwestię,

czy dla odprawy emerytalnej wystarcza tylko związek czasowy między ustaniem

zatrudnienia a przejściem na emeryturę, czy też wymagany jest w takiej sytuacji

także związek funkcjonalny. Na braku tego ostatniego pozwany opierał odmowę

wypłaty odprawy emerytalnej i dalszych świadczeń, twierdząc, że nie spełnia się

przesłanka ustania zatrudnienia w związku z przejściem na emeryturę w sytuacji,

gdy rozwiązano stosunek pracy w trybie szczególnym, czyli bez wypowiedzenia z

6

winy pracownika (art. 52 § 1 pkt 1 k.p.). Takie stanowisko zostało wyrażone w

wyroku Sądu Najwyższego z 16 listopada 2000 r., I PKN 81/00, jednak niejako na

marginesie, gdyż sprawa dotyczyła rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia

przez pracownika z winy pracodawcy (art. 55 § 11

k.p.). Nie można nie zauważyć,

że to stanowisko spotkało się z określoną dezaprobatą w piśmiennictwie (M.

Skąpski – Komentarz do art. 921

Kodeksu pracy; E. Maniewska – Komentarz

aktualizowany do art. 921

Kodeksu pracy). Wskazuje się w nim, że związek między

ustaniem stosunku pracy a przejściem na emeryturę powinien być ujmowany

szeroko. Do nabycia odprawy nie jest konieczne, aby rozwiązano stosunek pracy z

powodu przejścia na emeryturę. Przepis art. 921

k.p. wiąże prawo do odprawy

emerytalnej z ustaniem, a nie z rozwiązaniem stosunku pracy. Wystarcza związek

czasowy przejścia na emeryturę bezpośrednio po ustaniu stosunku pracy.

Wskazuje się bowiem, że po wprowadzeniu do Kodeksu pracy odprawa emerytalna

ma charakter powszechny i jednorazowy. Taki kierunek wykładni akceptowany jest

też w orzeczeniach Sąd Najwyższego. Przejście na emeryturę nie musi być jedyną,

wyłączną i bezpośrednią przyczyną rozwiązania stosunku pracy. Odprawa

przysługuje bowiem z uwagi na fakt przejścia na emeryturę, niezależnie od

przyczyn, które legły u podstaw rozwiązania stosunku pracy (por. wyroki Sądu

Najwyższego: z 28 lipca 1999 r., I PKN 174/99, OSNP 2000, nr 21, poz. 786 i

powołane w nim orzecznictwo; z 6 czerwca 2000 r., I PKN 700/99, OSNP 2001, nr

15, poz. 486, z 11 października 2007 r., III PK 40/07, LEX nr 338805).

W ocenie kolegialnej składu w tej sprawie stanowisko pozwanego nie byłoby

bez racji, gdyby ostało się rozwiązanie umowy o pracę w trybie art. 52 § 1 pkt 1 k.p.

Odprawa emerytalna, mimo że jest świadczeniem powszechnym (art. 921

k.p.), to

jednak stanowi odkreśloną gratyfikację, przede wszystkim za staż pracy

(emerytalny), ale także za właściwe wykonywanie pracy. Jeżeli dochodzi do

ciężkiego naruszenia przez pracownika podstawowych obowiązków, to rozwiązanie

z takiej przyczyny stosunku pracy może nie uzasadniać przyznania prawa do

odprawy emerytalnej, czyli pozytywnego stwierdzenia, że stosunek pracy ustał w

związku z przejściem na emeryturę.

Z drugiej strony nie można wykluczyć, że rozwiązanie umowy o pracę w

trybie art. 52 k.p. nie okaże się zasadne albo że przepis ten może stać się swoistym

7

instrumentem do przedmiotowego stosowania rozwiązania umowy o pracę bez

wypowiedzenia, tylko po to, aby odmówić pracownikowi prawa do odprawy

emerytalnej. Wówczas z reguły odwleka się w czasie rozstrzygnięcie sporu

odwoławczego (sądowego) i nawet w przypadku jego wygrania przez pracownika

niewystarczające może być samo stwierdzenie, że rozwiązanie było niezgodne z

prawem, skoro inny jest przedmiot roszczenia w sprawie o odprawę emerytalną.

Innymi słowy pracodawca może dalej argumentować, iż zachodziła faktyczna

podstawa rozwiązania umowy o pracę z winy pracownika.

W tej sprawie skład przyjął, że uprzednie rozwiązanie z powodem stosunku

pracy w trybie art. 52 k.p. nie miało negatywnego znaczenia dla prawa do odprawy

emerytalnej i dalszych zasądzonych mu świadczeń. Chodzi o to, że strony same

zlikwidowały spór sądowy dotyczący szczególnego trybu rozwiązania stosunku

pracy. W ugodzie sądowej pozwany pracodawca cofnął oświadczenie o

rozwiązaniu umowy o pracę w trybie art. 52 k.p. i strony rozwiązały umowę o pracę

na mocy porozumienia stron. Pozwany zobowiązał się w tej ugodzie do zapłaty

powodowi odszkodowania, które przyczynowo zapewne odnosi się do pierwotnego

oświadczenia o rozwiązaniu stosunku pracy, co też pozwala uznać, że

odszkodowanie wyraża tu swoistą kompensatę za rozwiązanie stosunku pracy. Nie

ma więc podstaw do ustalenia, że stosunek pracy został rozwiązany bez

wypowiedzenia w trybie art. 52 k.p. Mimo to, pozwany zasadniczo z odwołaniem

się do wskazanego wyżej wyroku Sądu Najwyższego z 16 listopada 2000 r., I PKN

81/00, zarzuca, że przyczyna rozwiązania umowy o pracę jest nadal aktualna,

zwłaszcza, że powód został ukarany za wykroczenie łączące się z przyczyną

rozwiązania umowy o pracę.

W takiej sytuacji powinno przeważyć stanowisko oparte na dwóch

zasadniczych regułach. Pierwsza to stwierdzenie, że prawo do odprawy wynika z

„ustania” zatrudnienia, zatem sposób i przyczyna rozwiązania umowy o pracę

generalnie nie mają pierwszoplanowego znaczenia, zwłaszcza gdy pracodawca

zawiera ugodę sądową i odstępuje od rozwiązania umowy o pracę w trybie art. 52

k.p. Wówczas zasadność rozwiązania umowy o pracę nie powinna podlegać ocenie

w sprawie o odprawę emerytalną, skoro strony same zlikwidowały spór co do

szczególnego trybu rozwiązania umowy o pracę. Nie można wykluczyć, że spór o

8

zasadność rozwiązania umowy o pracę mógł zakończyć się wyrokiem, co

stanowiłoby rzecz osądzoną i wiążącą w określonym zakresie dla obecnego sporu.

Korzystne zakończenie takiej sprawy dla pracownika powinno skutkować tak samo

w sprawie o odprawę emerytalną. Po wtóre trudno wymagać od pracownika, aby z

przejściem na emeryturę oczekiwał aż do zakończenia sporu sądowego o

zasadność rozwiązania stosunku pracy w trybie art. 52 k.p. Znaczenie ma wówczas

druga przesłanka, czyli ustanie stosunku pracy „w związku” z przejściem na

emeryturę. Uzasadnione jest stwierdzenie, że zasadniczo chodzi o związek

czasowy i wystąpienie o emeryturę po rozwiązaniu umowy o pracę. Jeżeli

uprawniony byłby wyjątek, rezerwowany dla sytuacji szczególnej, czyli dla

zasadnego rozwiązania stosunku pracy w trybie art. 52 k.p., to w tym przypadku nie

można stwierdzić braku związku funkcjonalnego między ustaniem zatrudnienia i

przejściem na emeryturę. Pracodawca cofnął oświadczenie o rozwiązaniu umowy o

pracę w trybie bez wypowiedzenia i umowa uległa rozwiązaniu na mocy

porozumienia stron. Powód uzyskał też od pracodawcy odszkodowanie w związku

z rozwiązaniem umowy o pracę. Przewrotna jest więc argumentacja skarżącego, że

gdyby pozwany nie rozwiązał stosunku pracy w trybie art. 52 k.p., to powód

kontynuowałby zatrudnienie. Wówczas nie byłoby sporu o odprawę emerytalną. Po

rozwiązaniu stosunku pracy powód nie musiał dalej pracował i skorzystał ze

zwykłego prawa do emerytury. W regulacji ustawowej z art. 921

§ 1 k.p. i w

podobnych w zakładowym prawie płacowym nie chodzi tylko o funkcjonalne ustanie

stosunku pracy w związku z przejściem na emeryturę (rentę), gdyż pozytywna

przesłanka prawa do odprawy emerytalnej spełnia się również wtedy, gdy

pracownik przechodzi na emeryturę w związku z ustaniem stosunku pracy. Ponadto

każde prawo powinno mieć u podstaw uczciwą kauzę, stąd skoro pozwany sam

podaje, że zawierając z powodem ugodę sądową miał na względzie jego

długoletnie zatrudnienie (25 lat pracy pod ziemią według świadectwa pracy), to tym

bardziej należy mu się odprawa emerytalna.

Nie był uprawniony zarzut procesowy skargi naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. w

zakresie dotyczącym ustalenia faktów lub oceny dowodów, ze względu na tak

określoną przeszkodę procesową na etapie skargi kasacyjnej. Podstawą skargi

kasacyjnej nie mogą być zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów

9

(art. 3983

§ 3 k.p.c.). Ponadto w zarzucie tym myli się kwestie procesowe i

materialne. „Uznanie, że ustanie stosunku pracy powoda nastąpiło w związku z

przejściem powoda na emeryturę” to ocena w zakresie prawa materialnego – art.

921

k.p. i przepisów prawa płacowego powołanych w skardze. Czym innym są

niesporne zdarzenia i ustalenia. Wszak nie było sporu, że stosunek pracy powoda

ustał wskutek rozwiązania umowy w trybie art. 52 k.p. i że zawarto ugodę sądową,

przy czym pozwany obecnie w zarzucie skargi dodaje (ponad literalną treść ugody),

że tylko ze względu na „długoletnią pracę powoda” nastąpiła zmiana trybu

rozwiązania umowy o pracę z dyscyplinarnego na porozumienie stron. Na tle

powyższej wykładni prawa materialnego nie ma znaczenia zarzut pominięcia

zeznań powoda, że chciał kontynuować zatrudnienie i nie miał żadnego zamiaru

przechodzenia na emeryturę. Następstwo zdarzeń pokazuje, że zmienił swój

zamiar i racjonalnie wybrał przejście na emeryturę. Rozwiązanie umowy w trybie

art. 52 k.p. nie wyłączało bezwzględnie prawa do odprawy emerytalnej i dalszych

zasądzonych świadczeń. Nie zostało też pominięte ukaranie powoda za

wykroczenie opisane w zarzucie, jednak okoliczność tę skarżący ujmuje w zarzucie

procesowym, a nie w zarzucie materialnym skargi. W aspekcie prawa materialnego

ukaranie za wykroczenie to sfera prawa publicznego, natomiast spór dotyczył

świadczeń ze stosunku pracy, a więc świadczeń z zakresu prawa prywatnego.

Ukaranie powoda za wykroczenie nie przenosiło się wprost do stosunku pracy i nie

wiązało sądu pracy (art. 11 k.p.c.).

Niezasadnie skarżący rozszerza wykładnię zakładowego prawa płacowego

w zakresie dalszych świadczeń, gdyż zasady wypłacania nagrody rocznej – 14

pensji (załącznik nr 10) nie warunkują literalnie, że świadczenie to przysługuje tylko

tym, którzy „przechodzą na emeryturę z zakładu pracy pracodawcy” oraz iżby

przejście na emeryturę musiał poprzedzać wniosek o emeryturę składny za

pośrednictwem pracodawcy. Zasadnie zwrócono uwagę w uzasadnieniu

zaskarżonego wyroku, że według treści zakładowego prawa płacowego warunkiem

otrzymania nagrody rocznej - 14 pensji w pełnej wysokości jest przepracowanie

roku kalendarzowego. Jednak nagrodę roczną, proporcjonalnie do okresu

przepracowanego, otrzymują również pracownicy „którzy przeszli w trakcie roku na

rentę lub emeryturę” (ust. 1 i ust. 2 pkt 3 załącznika nr 10). Znacznie ma więc

10

przepracowanie niepełnego roku kalendarzowego i wówczas warunkiem uzyskania

14 pensji, proporcjonalnie do okresu przepracowanego jest tylko przejście w

„trakcie roku na rentę lub emeryturę”. Przesłanki te zostały spełnione. Nie inaczej

jest w przypadku nagrody z okazji „Dnia Górnika”, gdyż regulacja jest tożsama (pkt

A ust. 2 pkt 3 załącznika nr 9). Nagroda ta w wysokości proporcjonalnej

przysługuje pracownikom, którzy przeszli na rentę lub emeryturę. Już tylko

gramatyczna treść tych regulacji uzasadnia stwierdzenie, że nie są tożsame z

regulacją dotyczą odprawy emerytalnej, jako że pomija się w nich warunek

„związku” ustania stosunku pracy z przejściem na emeryturę. Proporcjonalne

świadczenia w przypadku przejścia na emeryturę stanowią wówczas swoistą

zapłatę za okres pracy dla tych, którzy przeszli na emeryturę w danym roku. Tracą

zatem na znaczeniu zarzuty skarżącego dotyczące przyczyn i sposobu ustania

zatrudnia w takim aspekcie, w jakim skarżący uzasadniał odmowę prawa do

odprawy emerytalnej.

Z powyższych motywów orzeczono jak w sentencji, stosownie do art. 39814

k.p.c.