III KK 237/13

Sygn. akt III KK 237/13

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 26 listopada 2013 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Przemysław Kalinowski (przewodniczący)

SSN Zbigniew Puszkarski (sprawozdawca)

SSN Barbara Skoczkowska

Protokolant Teresa Jarosławska

przy udziale prokuratora Prokuratury Generalnej Zbigniewa Siejbika,

w sprawie Z. P.

skazanego z art. 278 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 k.k.,

po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie

w dniu 26 listopada 2013 r.,

kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego

od wyroku Sądu Okręgowego w G.

z dnia 29 sierpnia 2012 r.

utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w G.

z dnia 22 lutego 2012 r.,

1. uchyla wyrok w zaskarżonej części, tj. dotyczącej Z. P., a na

podstawie art. 536 k.p.k. w zw. z art. 435 k.p.k. także w części

dotyczącej R. K. i sprawę obu oskarżonych przekazuje do

ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym Sądowi

Okręgowemu w G.;

2

2. zasądza od Skarbu Państwa kwotę 442,80 (słownie:

czterysta czterdzieści dwa złote osiemdziesiąt groszy), w tym

23% podatku VAT, na rzecz obrońcy z urzędu skazanego Z. P.

adw. D. S. - Kancelaria Adwokacka w G. za sporządzenie i

wniesienie kasacji.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 22 lutego 2012 r., Sąd Rejonowy uznał Z. P. za winnego

trzech czynów zakwalifikowanych z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k., a to:

- popełnionego 25 lutego 2009 r. wspólnie i w porozumieniu z R. K. i innymi

nieustalonymi osobami na szkodę M.M.;

- popełnionego 3 marca 2009 r. wspólnie i w porozumieniu z R. K. i inną

nieustaloną osobą na szkodę M. B.;

- popełnionego 6 marca 2009 r. wspólnie i w porozumieniu z inną ustaloną osobą

na szkodę K. C.

Za powyższe czyny, przy zastosowaniu art. 91 § 1 k.k., Sąd na podstawie art.

278 § 1 k.k. wymierzył Z. P. karę roku i dwóch miesięcy pozbawienia wolności,

zaliczając mu na jej poczet okres rzeczywistego pozbawienia wolności „w okresie

09.03.2009 r. – 10.03.2009 r. (1 dzień) oraz w dniu 7.04.2009 r. (1 dzień)”. Tym

samym wyrokiem został również skazany współoskarżony R. K.

Apelacje od wyroku wnieśli Z. P. oraz jego obrońca, kwestionując przypisanie

oskarżonemu kradzieży zaistniałej na szkodę K. C., jak też wymierzenie mu kary

pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania. Wyrok został

też zaskarżony przez oskarżonego R. K. i jego obrońcę.

Obaj oskarżeni, pozbawieni wolności, wystąpili do Sądu Okręgowego w G. o

sprowadzenie ich na rozprawę odwoławczą, jednak wnioski te nie zostały

uwzględnione, bowiem Sąd uznał, że ich obecność na rozprawie nie jest konieczna,

a wystarczający będzie udział w rozprawie obrońców. Następnie, wyrokiem z dnia 29

sierpnia 2012 r., Sąd Okręgowy w G. utrzymał w mocy zaskarżony wyrok, uznając

apelacje za oczywiście bezzasadne.

Kasację od prawomocnego wyroku Sądu odwoławczego wniosła obrońca z

urzędu aktualnie skazanego Z. P. Zarzuciła rażące naruszenie przepisów

postępowania, mogące mieć istotny wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, a to

3

„art. 6 k.p.k. i art. 451 k.p.k. poprzez odmowę sprowadzenia skazanego na rozprawę

apelacyjną przed Sądem Okręgowym, pomimo złożonego przez skazanego wniosku

o doprowadzenie na rozprawę odwoławczą (k. 891), w którym poinformował o tym,

że ujawniły się nowe okoliczności w tym postępowaniu i w jego ocenie sama

obecność obrońcy nie jest wystarczająca oraz pomimo podniesionych w apelacji

zarzutów kwestionujących ustalenia faktyczne i przekroczenie zasady swobodnej

oceny dowodów, związanych z oceną wiarygodności dowodów oraz innych

zagadnień, dla których znaczenie mógł mieć bezpośredni kontakt z oskarżonym,

pozbawiając skazanego tym samym materialnego prawa do obrony – przedstawienia

na rozprawie apelacyjnej argumentów przemawiających za uwzględnieniem

wniesionej na jego rzecz apelacji”.

W konkluzji wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy

do ponownego rozpoznania Sądowi drugiej instancji. Obrońca wystąpiła też o

zasądzenie na jej rzecz kosztów tytułem udzielonej skazanemu pomocy prawnej z

urzędu, oświadczając że nie zostały one uiszczone w całości ani w części.

W odpowiedzi na kasację prokurator Prokuratury Okręgowej wniósł o jej

oddalenie jako oczywiście bezzasadnej. Stanowiska tego nie podtrzymał na

rozprawie kasacyjnej prokurator Prokuratury Generalnej, który wniósł o wydanie

orzeczenia postulowanego przez autorkę kasacji.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasacja zasługiwała na uwzględnienie. Zagadnienie prawidłowego stosowania

przepisu art. 451 k.p.k., sytuującego się w kompleksie przepisów konkretyzujących

deklarowane w art. 6 k.pk. prawo oskarżonego do obrony, zostało szeroko omówione

w orzecznictwie sądów oraz w piśmiennictwie prawniczym. Konsekwentne jest w tej

kwestii stanowisko Sądu Najwyższego, który wielokrotnie wskazywał, że

nieuwzględnienie wniosku pozbawionego wolności oskarżonego o sprowadzenie na

rozprawę odwoławczą jest do zaakceptowania jedynie wówczas, gdy w apelacji

podnoszone są zagadnienia stricte prawne. W wypadku, gdy przedmiotem apelacji

są kwestie natury faktycznej, np. dotyczące oceny dowodów i ustalenia sprawstwa,

sprowadzenie oskarżonego na rozprawę jest niezbędne (zob. np. wyroki: z dnia 27

lutego 2001 r., III KKN 383/99, LEX nr 51992; z dnia 6 listopada 2002 r., II KKN 87/01,

LEX nr 74397; z dnia 28 października 2004 r., III KK 50/04, LEX nr 146316; z dnia 21

4

sierpnia 2007 r., II KK 81/07, OSNKW 2008, z. 1, poz. 5; z dnia 5 marca 2008 r., V

KK 356/07, LEX nr 359269; z dnia 7 maja 2010 r., IV KK 369/09, LEX nr 583904; z

dnia 2 marca 2011 r., IV KK 368/10, LEX nr 784281; z dnia 14 lutego 2012 r., V KK

166/11, LEX nr 1119578; z dnia 5 marca 2013 r., IV KK 319/12, LEX nr 1288765).

Jak to wcześniej nadmieniono, apelacje wniesione w sprawie Z. P. nie

dotyczyły zagadnień ściśle prawnych, ale podważały, w aspekcie prawidłowości

oceny dowodów, zasadność skazania za jedno z przypisanych mu przestępstw, jak

też podnosiły wadliwość orzeczenia o karze. We wniosku o doprowadzenie na

rozprawę odwoławczą oskarżony wskazywał, że cyt. „ujawniły się nowe okoliczności

w tym postępowaniu”, że „art. 6 k.p.k. oraz Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej

gwarantuje mi prawo do obrony na każdym etapie postępowania sądowego” oraz że

„sama obecność mojego obrońcy nie wystarczy” (k. 891). W nawiązaniu do

ostatniego z przytoczonych twierdzeń wypada zauważyć, że i ono znajduje wsparcie

w orzecznictwie Sądu Najwyższego, który stwierdził, że „zadeklarowany przez

oskarżonego zamiar osobistego uczestnictwa w rozprawie odwoławczej jest jego

uprawnieniem, w którym ograniczony być nie może. I nie ma tu znaczenia fakt

udziału w rozprawie jego obrońcy. Oskarżony może, niezależnie od obrońcy, bronić

się osobiście, a realizując swoje uprawnienia składać w toku rozprawy odwoławczej

wyjaśnienia, oświadczenia i wnioski ustnie lub na piśmie (art. 453 § 2 k.p.k.)” – wyrok

z dnia 7 maja 2008 r., V KK 413/07, LEX nr 388671. Przedstawiając sądowi

argumenty przemawiające za uwzględnieniem wniesionej na jego korzyść apelacji,

zarazem korzysta z prawa do obrony w ujęciu materialnym.

Trafnie zatem podniesiono w kasacji, że ogólnikowo umotywowana decyzja

odmawiająca sprowadzenia oskarżonego na rozprawę odwoławczą, nierespektująca

utrwalonej wykładni art. 451 § 1 k.p.k., zapadła z rażącym naruszeniem tego

przepisu, a w konsekwencji także art. 6 k.p.k. Ranga tych uchybień, poddających w

wątpliwość rzetelność procesu, każe stwierdzić, że mogły mieć one istotny wpływ na

treść orzeczenia. Musiało to prowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku w

odniesieniu do skazanego Z. P., zaś ten sam wzgląd przemawiał za uchyleniem

wyroku także w odniesieniu do skazanego R. K. – na podstawie art. 435 k.p.k., który

zgodnie z art. 536 k.p.k. znajduje zastosowanie w postępowaniu kasacyjnym.

5

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd Okręgowy zarządzi sprowadzenie

oskarżonych na rozprawę odwoławczą, chyba że uzna za celowe wezwać ich

ponownie do zajęcia stanowiska w tym względzie, a oskarżeni zakomunikują, iż

poprzednio złożonych wniosków nie podtrzymują. Zwróci również Sąd ad quem

uwagę na nieprawidłowość zawartego w wyroku Sądu pierwszej instancji

stwierdzenia, że pozbawienie oskarżonych wolności w okresie 9-10 marca 2009 r.

każe zaliczyć im na poczet kary 1 dzień pozbawienia wolności.

Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 537 § 1 i § 2 k.p.k. orzekł

jak w wyroku. Wobec zgłoszenia przez obrońcę wniosku o zasądzenie kosztów

nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy z

dnia 26 maja 1982 r. – Prawo o adwokaturze (Dz. U. z 2009 r. Nr 146, poz. 1188 ze

zm.) zasądzono od Skarbu Państwa na rzecz obrońcy wspomniane koszty, przy

czym wysokość należnej kwoty określono według stawki ustalonej w § 14 ust. 3 pkt 1

rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat

za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów

nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.),

podwyższając ją, zgodnie z § 2 ust. 3 tegoż rozporządzenia, o stawkę podatku od

towarów i usług.